fbpx

Loor gaat door: ‘Net als veel moeders vind ik het moeilijk om mezelf op de eerste plaats te zetten’

Toen ze moest, lukte het: elke week op gezette tijden trainen. Maar nu de TriatLOOR achter de rug is en Hannelore Zwitserlood geen sportief doel meer heeft, vullen de dagen zich met opruimen, werkklusjes en de kinderen naar allerlei clubjes brengen. Als het niet moet, lukt het Hannelore niet zichzelf op de eerste plaats te zetten en te gaan sporten. Hoe herkenbaar! Ze heeft dus een nieuw doel nodig! Want Loor gaat door!

nbsp;

 

Lees de blog van Hannelore: ‘Ik mis dat uurtje voor mezelf’

Na een paar weken ‘zelf trainen’ moet ik concluderen dat het moeilijk is. Erg moeilijk. Misschien zelfs té moeilijk. Niet het sporten op zich, maar het mógelijk maken om te sporten. Juist in deze vakantieperiode lijkt mij maar niet te lukken om die tijd voor mezelf te nemen…

Mike stelde voor dat ik de zomerperiode ga gebruiken om na te denken over een volgende sportieve uitdaging.  Ga ik door na de TriatLOOR en zo ja, wat wordt mijn volgende doel? De suggesties stromen binnen, bedankt daarvoor! In de vlog van deze week bespreek ik de opvallendste tips en dat lijstje wordt steeds langer, echt top. Maar…. wil ik wel door? Wil ik nog wel drie of vier keer per week sporten, de hele week spierpijn hebben en geen tijd meer hebben voor andere hobby’s? Wil ik niet liever gewoon lekker fit blijven en zelfstandig een paar keer per week sporten, zonder daar meteen zo druk over te doen?

De zomermaanden zijn inderdaad het beste moment om daar eens goed over te denken. Heerlijk om eens tijd te hebben voor ál die dingen, die er de afgelopen maanden bij in zijn geschoten. En dus ga ik het ervan nemen. Heerlijk om tijd voor mezelf te hebben en niks te moeten. Lekker lummelen, rommelen, boeken lezen, afspreken met vriendinnen, yes!

Tsja, dat was het idee. De realiteit valt helaas een beetje tegen… De dagen slibben vol met ditjes en datjes, werkopdrachten die ‘even tussendoor moeten’, heel heel heel veel opruimen en de kinderen rondrijden naar hun afspraken. Heus, mijn kinderen hebben een drukker sociaal leven dan ik!

Loor gaat door

Dit gaat he-le-maal mis, denk ik steeds. Zelfs drie keer per week een uurtje rennen blijkt een ‘mission impossible’. En het probleem, dat ben ik zelf. Ik zet mezelf niet op nummer 1. De kinderen gaan voor, mijn opdrachtgevers, het huishouden en als ik ’s avonds eindelijk kan uitblazen heeft mijn man natuurlijk ook nog wat aandacht nodig, haha! Herkenbaar? Volgens mij worstelen veel moeders hiermee. Misschien is dat ook één van de redenen dat we minder tijd hebben om te sporten? Terwijl ik van dat sporten juist zoveel vrolijker en energieker wordt! En ik mis het ook echt, dat uurtje voor mezelf. Even die telefoon uit, je hoofd uit en gewoon gáán. Geen gedoe, geen gezeur, geen geregel, maar alleen ademhalen en de ene voet voor de andere zetten.

En dan kom ik toch weer uit bij die stok achter de deur, waar het mij in eerste instantie ook om te doen was. Juist dat doel waar je naartoe traint zorgt ervoor dat je moet. Dan maak ik wel ineens tijd. Dus… ik heb een nieuw doel nodig. Je begrijpt nu dat het doel eigenlijk is om mijzelf op de eerste plaats te zetten, omdat ik daar een leukere moeder, collega en echtgenote van wordt. Maar ik verpak het als een sportief doel, want dat is veel concreter en makkelijker.

Kijk, ik ben eruit: ik ga dus door. Voor gaat door. Boem! Maar… wàt wordt dan dat nieuwe sportieve doel? Mijn lijstje is al zo lang! Wat moet ik kiezen? Help! Gelukkig is de zomer nog lang niet voorbij.

Wil je de workouts van Mike en Hannelore nog een keer doen? Je vindt ze op ons YouTube-kanaal.

 

Loor gaat door: ‘Mooi om andere vrouwen te inspireren’

Na een half jaar vloggen is Hannelore Zwitserlood op alle vlakken de schaamte voorbij. Ze laat alles zien, of het nu gaat over haar strubbelingen om te gaan sporten, botox of de relatie met haar lijf. Het bijzondere is dat ze daar zoveel mooie reacties op krijgt, vindt ze. Nu ze even in een zwart gat zit en niet weet of ze een nieuwe sportieve uitdaging wil aangaan, blijft haar missie in ieder geval overeind: vrouwen inspireren om ook te gaan sporten. Want als Loor het kan, kan jij het ook!

Lees de blog van Hannelore: ‘Ik heb op alle vlakken mijn grenzen verlegd’

Na een half jaar vloggen is het officieel: ik ben de schaamte voorbij. In februari probeerde ik nog zo leuk mogelijk voor de camera te zitten, met geföhnde haren en een verse laag make-up. Drie keer hetzelfde stukje opnemen, want ik keek halverwege een beetje raar in de camera, zei dingen die ik eigenlijk maar beter niet kan zeggen en ziet het er niet net even beter uit als ik probeer mijn buik in te houden?

Het zou een eerlijke vlog-serie worden, had ik mezelf voorgenomen. Dus na een paar keer besloot ik alles gewoon in één keer op te nemen, zonder het zelf terug te kijken. Voor de montage van mijn filmpjes had ik een collega gevraagd – Nikki ‘the videogirl’ – want als ik zelf moet kiezen wat de beste stukjes zijn houd ik niks meer over… Nikki knipt het allemaal moeiteloos en kunstig aan elkaar en weet precies wat leuk is om te laten zien. We hebben afgesproken dat ik zoveel mogelijk opneem en dat zij mij een beetje spaart in de montage, haha! Dus als ik in een pashokje onhandig sta te worstelen met een sport-bh, zorgt zij ervoor dat het geen nipple-gate wordt.

Andere vrouwen inspireren

Na een paar maanden voelt de vlog-camera steeds minder invasief. Ik praat tegen Nikki, maar ook tegen mensen die het straks gaan bekijken. De reacties zijn ontzettend leuk én leerzaam, want wat blijkt? Juist als ik persoonlijke strubbelingen laat zien, die vaak best gênant zijn, krijg ik veel reacties. Vrouwen zeggen dat ze het zo verfrissend vinden om te zien hoe het écht is om te sporten, terwijl je helemaal niet van sporten houdt. Dat je een vreselijke baaldag kunt hebben, maar jezelf dan toch bij elkaar moet rapen, omdat afspraak nu eenmaal afspraak is. Dat je met wat kilootjes teveel er toch voor kunt gaan, ook al voel je je dik en lelijk. En dat dit er voor anderen niet eens zo stom uitziet, maar juist respect afdwingt. Ik hoop vooral dat veel vrouwen – die wel willen sporten, maar het niet doen –  denken: als zij het kan, kan ik het ook! Dat was mijn missie en dat is het nog steeds.

Na een half jaar ben ik inmiddels qua eerlijkheid wel ‘next level’. Kan ik zeggen dat ik de klamme sportkleding van de dag ervoor uit de wasmand heb gevist? Iew! Durf ik te bekennen dat ik met botox in de weer ben? Joh! En mag ik een keer hartstikke kwaad worden in beeld en zichtbaar balen van mezelf? Oei…

Ja, want Nikki heeft het allemaal in de vlog van deze week gemonteerd. En zo blijf ik mijn grenzen verleggen, niet alleen op sportief gebied.

Lees ook deze blogs van Hannelore:

Loor gaat ervoor! ‘Ik heb moeten afkicken van mijn suikerverslaving’

Loor gaat ervoor: ‘Ik heb al mijn hele leven last van faalangst’

Nicolet viel door een koolhydraatarm dieet 25 kilo af en genas zo van diabetes type 2

Als gevolg van een auto-ongeluk in 2001 liep Nicolet Draisma (52) veel schade op. Ze moest diverse operaties ondergaan, gebruikte veel medicatie en raakte uiteindelijk met fors overgewicht afhankelijk van een rolstoel en scootmobiel. Als klap op de vuurpijl ontwikkelde ze, 16 jaar na dato, diabetes type 2. Dat was voor haar het moment om de knop om te zetten en definitief te kiezen voor een gezonde leefstijl. Met behulp van Low Carb High Fat lukte het haar om 25 kilo af te vallen en heeft ze geen medicijnen nodig. ‘Ik wil echt nooit meer in een ziekenhuis terecht komen en heb daardoor een enorme motivatie.’

Diabetes type 2

‘Op 19 maart 2018 werd ik gebeld door mijn huisarts. Zij vertelde me dat mijn bloedwaardes uitwezen dat ik leed aan diabetes type 2 en ze stuurde me gelijk door naar de diabetesverpleegkundige om te starten met medicatie. Ik heb daarop drie dagen huilend in bed gelegen en vond het vreselijk. Ook dat nog! Maar na die drie dagen ging bij mij de knop om. Op internet ben ik informatie gaan zoeken en keek ik de TV-serie ‘Hoe word ik 100’ terug op Uitzending Gemist waarin patiënten werden gevolgd die van hun medicatie afkwamen door het aanpassen van hun leefstijl. Dat wil ik ook dacht ik. Medicijnen stonden me inmiddels zo tegen. Daar was ik helemaal klaar mee.’

Van een ernstig auto ongeluk naar 130 kilo

‘Tot mijn 34-ste was ik fit, slank en gezond tot ik tijdens mijn echtscheiding een ernstig auto-ongeluk kreeg. Ik kwam bloot te staan aan overmatig veel stress en lichamelijk ging ik steeds verder achteruit. De jaren die volgden met veel pijnstilling en antibiotica tastten mijn darmflora aan en ik werd zwaarder en zwaarder. Lopen deed steeds meer pijn en kostte me teveel energie. De Nicolet in mijn hoofd was niet meer één met het ‘lichaam Nicolet’. Mentaal wilde ik van alles, maar door mijn lichamelijke beperkingen werd ik steeds meer belemmerd in mijn doen en laten. Eén van de weinige activiteiten waar ik nog oprecht plezier aan beleefde, waren de etentjes uit en thuis. Lekkere hapjes, een wijntje erbij, ik vond het heerlijk. De extra kilo’s nam ik voor lief en ik dacht: wat maakt het nog uit?  Het was wat mij gelukkig maakte en ik zat toch al in een rolstoel. Ondertussen tikte ik wel de 130 kilo aan.’

diabetes

Een High Fat, Low Carb-dieet was de redding

‘Na de diagnose diabetes koos ik ervoor om niet verder de medische molen in te gaan maar om te proberen mezelf beter te maken. Boek na boek verslond ik, struinde het internet af naar de antwoorden op vragen die ik zelf niet vinden kon en werd lid van diverse Facebookgroepen die beschikken over wetenschappelijke informatie, actuele ontwikkelingen volgen en recepten delen. Ik ging een High Fat Low Carb-dieet volgen met heel weinig koolhydraten en veel gezonde vetten. Geen suikers, geen brood, geen pasta, geen rijst, geen aardappelen, maar veel groenten en veel gezonde vetten zoals in bijvoorbeeld avocado, vis en olijfolie. Maar ook in vet vlees en roomboter van grasgevoerde koeien. Het nog heersende idee is dat je van vetten dik wordt, maar het hangt er maar net vanaf welke vetten je tot je neemt. Je lichaam verwerkt de vetten uit goede olijfolie heel anders dan slechte transvetten uit koek of een patatje mèt. Primair werkt een lichaam op suikerverbranding maar bij gebrek aan suikers schakelt het over op vetverbranding. Met goede vetten en beperkt suikers ondersteun je dat proces. Belangrijk is dat de producten zo puur en onbewerkt mogelijk zijn. Suikers eet ik dus zo min mogelijk. Dat houdt in dat ik ook nauwelijks fruit eet. Je denkt dat fruit gezond is, maar in een appel bijvoorbeeld zitten behoorlijk wat suikers. In druiven en meloen nog heel veel meer. Natuurlijke suikers, dat wel, maar het zijn nog steeds suikers en je lichaam verwerkt deze niet anders dan een suikerklontje. Blauwe bessen en rood fruit bevatten het minste suiker en eet ik soms in beperkte mate. Veel vlees kan ook. Maar een T-bone steak van 500 gram hoef ik niet, een klein stukje vlees of vis is goed genoeg.

Inmiddels maken de Facebookgroepen deel uit van mijn dagelijks bestaan. Ik voel me verbonden met de leden en we bieden elkaar handvatten om met deze leefstijl door te gaan. Het is alsof ik er een familie bij heb. Ik dacht altijd dat ik gezond at omdat ik meer van hartig ben dan van zoet, maar nuttigde onbewust veel meer koolhydraten dan ik me realiseerde. Veel brood, pasta, fruit, peulvruchten, cappuccino. Ik had geen idee van de hoeveelheid suikers. Via mijn online abonnement op de Zuid-Afrikaanse Real Meal Revolution kwam ik terecht bij de Nederlandse versie: Van gezond do’rp naar gezond landAls je echt meer kwaliteit van leven wilt zoals ik dat heb ervaren en diabetes en obesitas om wilt keren, kan ik je aanbevelen om koolhydraatarm of -beperkt te gaan eten met de duidelijke voedingslijsten die zij hanteren. Wel wil ik hierbij benadrukken dat dit enkel effectiefzou kunnen zijnvoor diabetes type 2 en dat diabetes type 1 een heel andere vorm van diabetes is. De gemiddelde Nederlander krijgt dagelijks ruim 200 gram koolhydraten binnen. Zelf hanteer ik een norm van 25 à 40 gram koolhydraten per dag, waar een mens meer dan genoeg aan heeft om gezond bij te zijn. Niet alleen voel ik mij mentaal en fysiek veel beter, ook slaap ik beter en merk ik dat mijn energie toeneemt. Toen mijn zoektocht naar diverse antwoorden van start ging, vloog ik alle kanten op. Deze leefstijl geeft me de duw in de juiste richting.’

25 kilo afgevallen

‘Door mijn leefstijl aan te passen val ik nog steeds af, zijn mijn bloedwaardes weer goed, is mijn darmflora hersteld en gebruik ik geen enkel medicijn. Mijn rolstoel en scootmobiel heb ik inmiddels verkocht. Zo zie je dat je jezelf dus kunt genezen. Nu met de Corona-crisis is dat in mijn ogen actueler dan ooit. Meer dan de helft van de Nederlanders boven de 20 jaar is te dik en het is gebleken dat overgewicht en diabetes een grote risicofactor zijn betreft het bezwijken aan Corona. Eigenlijk zou de overheid daar veel meer op moeten inzetten. Gezond eten en bewegen. Sportscholen heropenen en thuis gezond koken.

Voor mij is het logischer mijn suikerinname te beperken, als ik weet dat mijn lichaam dat niet meer goed kan verwerken zoals bij diabetes type 2, dan medicijnen te gebruiken. Daar wordt naar mijn mening veel te weinig aandacht aan besteed. Big Food en Big Pharma hebben een enorme macht en alles draait om geld.’

‘Terug naar een Westers eetpatroon volgens het Voedingscentrum zit er voor mij niet in. Ik moet me dagelijks met mijn voeding bezig houden om mijn bloedwaardes op peil te houden. Dat houdt in: goed plannen, voorbereidingen treffen en blijven lezen en controleren. Soms is dat lastig. We worden ook op zoveel manieren misleidt. Suikers hebben wel iets van 80 benamingen dus etiketten lezen is lang niet altijd makkelijk. Er wordt op grote schaal gesjoemeld met voeding en er zijn vele schandalen. Met eieren van een vrije uitloopkip denk je een goede keuze te maken en dan blijken ze toch ineens stiekem uit een legbatterij te komen. Extra vergine olijfolie is lang niet altijd zuiver. Dat wordt vaak flink gemengd en mee gerommeld. In de ideale wereld zou je al je producten bij lokale boeren in de buurt willen kopen zodat je zeker weet dat je puur en onbewerkt eet. Veel gewassen zijn tegenwoordig genetisch gemanipuleerd en bevatten veel minder voedingstoffen dan vroeger. Fruit wordt op smaak gekweekt. Zalm uit kweekvijvers zitten boordevol rotzooi. Je zou er gek van worden. Toen de mensen nog jagers/verzamelaars waren aten ze honing en fruit in het seizoen om gezond te blijven. Zo legden ze een vetlaagje aan voor de winter met voedselschaarste maar nu we alles jaarrond kunnen kopen en is een vetlaagje aanleggen niet meer nodig. We hebben veel te veel. Ik merk dat niet alle artsen meegaan met de hernieuwde inzichten. Tot voor kort woonde ik in de Randstad en daar was mijn huisarts een groot voorstander van mijn LCHF leefstijl. Nu ik ben verhuisd naar een eiland merk ik dat er hier oudere opvattingen gelden qua behandeling van diabetes type 2. Voor mij een uitdaging om te laten zien dat koolhydraatarm, suikervrij en vetrijk eten wel degelijk werkt.

Meer sporten zou ik graag willen maar omdat mijn pijnlijke lichaam me nog steeds in de weg zit lukt dat niet genoeg naar mijn zin. Yoga vind ik fijn en fietsen gaat me beter af dan lopen. Wel heb ik geleerd te luisteren naar mijn lijf en probeer ik er op te letten dat ik mezelf niet overbelast. De afgelopen periode had ik mede door de Corona-crisis meer stress dan gewoonlijk en moet ik er tegen vechten om niet toch wat lekkers te nemen. Gek dat dat kennelijk zo werkt..! De verleidingen van een toastje, een croissantje of een vette hap liggen nu meer op de loer dan gewoonlijk. Maar ik doe het bijna nooit om niet opnieuw ziek te worden. Mijn darmen moeten gezond blijven. Ik heb al menig keer kantje boord gelegen en om dat te voorkomen blijf ik intrinsiek gemotiveerd. Als je nooit met ernstig ziek zijn bent geconfronteerd is het waarschijnlijk moeilijker om je leefstijl rigoureus om te gooien maar ik wil volhouden en ben er enorm trots op dat ik zover ben gekomen.’

diabetes

Meer weten over Nicolet? Op Instagram deelt zij regelmatig heerlijke low-carb recepten.

Lees ook deze powerstories:

Het broertje van Mireille pleegde zelfmoord: ‘Ik had zo graag willen zien wat voor man hij was geworden’

Sterre woont off grid in Spanje

Een partiële dwarslaesie weerhield Esther niet om haar dromen waar te maken

 

Loor gaat ervoor! ‘Ik ben zo bang dat ik de TriatLOOR niet haal’

Zondag 21 juni is het echt zover: dan is de TriatLOOR en moet Hannelore 500 meter zwemmen, 20 kilometer fietsen en 5 kilometer hardlopen. En dat is eng! Want hoewel Hannelore fitter is dan ooit, vindt ze sporten vaak nog steeds niet leuk en nu de einddatum dichterbij komt, vraagt ze zich af waar ze aan is begonnen. ‘Straks moet ik afhaken en haal ik het niet.’

Lees de blog van Hannelore: ‘Waar ben ik aan begonnen’

Waar ben ik aan begonnen? Dat vraag ik mij dagelijks af. Mike daagde mij begin dit jaar uit om 1/8ste triatlon te gaan doen, omdat ik fitter en energieker wilde worden. Ik wist niet eens precies wat dat was, zo’n triatlon, en vervolgens viel ik bijna van mijn stoel. Ik? Zwemmen, fietsen én hardlopen? Achter elkaar? Een paar uur lang? Dat red ik nooit…

Eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet of ik het ga redden. Inmiddels ben ik voor mijn doen fitter dan ooit en mijn energieniveau is inderdaad aan het stijgen, dus daar ben ik ontzettend blij mee. Toch vraag ik mijzelf nog regelmatig af waar ik in hemelsnaam aan ben begonnen. Op de dag van mijn training – en dat zijn vier dagen per week – heb ik nooit zin. Ik word al moe bij de gedachte dat ik moet sporten en zou veel liever gaan liggen luieren. Ik ben moe, chagrijnig of heb nog tien andere dingen te doen – en soms dat allemaal tegelijk. Ik maak me zorgen over wat Mike nu weer op het programma heeft staan, want dat vertelt hij mij vrijwel nooit van tevoren. En ik ben bang dat dit de dag wordt dat ik het een keer niet volhoud. Dat ik moet afhaken of dat plotseling duidelijk wordt dat het hele project onhaalbaar is.

De rest van de week verga ik van de spierpijn. Uit bed stappen doet pijn en gaat gepaard met een hoop gezucht en gekreun. Opstaan van mijn stoel tijdens mijn werk bij de 538 Ochtendshow doet pijn, maar probeer ik geruisloos te doen, omdat die mannen mij dan natuurlijk keihard uitlachen. En het allerergst is opstaan van de wc. Gelukkig ziet niemand dat ik mij regelmatig moet optrekken aan de deurklink… Inderdaad, waar ben ik aan begonnen?

Ook het vloggen valt niet altijd mee. Dat was in eerste instantie vooral bedoeld als extra stok achter de deur. In het begin probeerde ik daarom nog een beetje leuk in beeld te komen. Keurig make-upje op, haren in de krul, mooie jurk aan en praten in goede volzinnen. Dat was niet vol te houden en kostte teveel energie. Dus besloot ik om de boel maar lekker de boel te laten en gewoon op elk moment de camera aan te gooien. Ook al hangt mijn mascara op mijn kin, kom ik niet meer uit mijn woorden, pluist mijn haar alle kanten op en zie je de zweetplekken op mijn te strakke sportlegging. Ik wilde namelijk ook laten zien hoe je jezelf – als onsportief type – toch kunt uitdagen en je grenzen kunt verleggen. Hoe sporten misschien wel leuk kan worden en wat ervoor nodig is om door te zetten. Maar als ik dan zelf mijn vlogs terugkijk vraag ik mij regelmatig af waar ik aan ben begonnen, want misschien ben ik wel té eerlijk en té echt? Zeker als ik al die prachtige fitgirls en influencers op Instagram zie…

De TriatLOOR

Maar deze laatste weken maakt de twijfel plaats voor echte paniek; 21 juni komt steeds dichterbij! Nog een paar weken en ik ga een halve kilometer zwemmen, twintig kilometer fietsen en vijf kilometer hardlopen. Achter elkaar. Oh mijn god. En dat ga ik natuurlijk ook in beeld brengen, ter afsluiting. Als bewijs. Als bewijs dat ik het heb gedaan en dat jij dit misschien ook wel zou kunnen.

Wil je dat met eigen ogen zien, dan kan dat trouwens. Mike heeft een mooie route van vijf kilometer in Eemnes uitgestippeld, dus als je ergens langs de kant gaat staan kun je mij vijf keer voorbij zien komen. De eerste keer nog optimistisch, daarna wat vermoeider, vervolgens extreem vermoeid, dan echt wanhopig en de laatste ronde ren ik waarschijnlijk op mijn tandvlees. Zwaai je dan even? Ik beloof je dat ik probeer terug te zwaaien. Als ik het red.

Zo traint Mike Hannelore

Mike van Dijk: ‘Toen bleek dat de geplande Triatlon waar Hannelore aan mee zou doen op 21 juni niet door kon gaan vanwege de Corona-maatregelen, hebben we de TriatLOOR bedacht, een eigen Triatlon die Hannelore alleen kon doen. Zo hield ze toch een doel, en dat was een belangrijke motivatie om te trainingen vol te houden. Ik heb zelf een parcours uitgezet en op het kaartje kunnen jullie zien waar Hannelore zondag 21 juni allemaal langskomt. Aanmoedigen mag! Mits op gepaste afstand natuurlijk. De trainingen zijn nu, in aanloop van de TriatLOOR, behoorlijk zwaar voor Hannelore. Zwemmen is er nu ook bijgekomen. Dat ze zich soms afvraagt of ze het wel gaat halen is logisch; het komt nu echt dichtbij. Maar Hannelore is fitter dan ooit en ik heb er alle vertrouwen in dat ze het aankan. 21 juni wordt een superdag!’

TriatLOOR

De route van de TriatLOOR op 21 juni

Bekijk ook de eerdere v(b)logs van Hannelore:

Loor gaat ervoor! ‘Ik heb moeten afkicken van mijn suikerverslaving’

Loor gaat ervoor: ‘Sporten verbetert je humeur waardoor je minder snel snoept’