fbpx

Happy & healthy? Kim en Roos vinden er ook wat van!

Ze willen het wel hoor, Kim en Roos: sporten en gezond eten. Maar er zijn voornemens en er is de praktijk…

Kim: Als het herhalen van mijn goede voornemens op het gebied van sport, spel en gezondheid een olympische sport was, zou ik inmiddels kromlopen van de gouden plakken. Dat ik de plannen zelden tot nooit tot uitvoer breng, vond ik eerst altijd een beetje slappig van mezelf. Maar hoe ouder ik word, hoe milder. Het voelt gewoon al goed om mezelf wijs te maken dat ik vanaf nu/morgen/volgende week écht eens naar binnen ga bij de sportschool waaraan ik maandelijks een fiks bedrag doneer. Of dat ik voortaan ook zo iemand wordt die lángs de zak KitKat Chunkies naar een weck- potje gedroogde vlierbessen graait. Alleen al door te fantaseren over zulke voornemens voel ik me zo fit en verantwoord, dat ik het zou missen als ik echt overga tot ac- tie. En als ik nou gewoon elke minuut dat ik hierover filosofeer even mijn bilspieren aanspan, dan kunnen de buns of steel nooit ver weg zijn! Hoe ben jij met voornemens op dit vlak?

Roos: Voornemen: Vanaf vandaag ga ik elke ochtend voor iedereen wakker is twintig minuten mediteren. Het is heel belangrijk om eens naar binnen te kijken. Praktijk: Okeeeeee, daar gaat-ie dan. Rechtop zitten. Ogen dicht. Tering. Kwart over zes is echt allejezus vroeg. Goed. Niet zieken, Schlikker. Dat is ook maar een gedachte. Laat de gedachte los. Laat hem gaaaaaan. Laat hem… Wat is dat nou voor geluid? O, mijn maag. Rommelderommel. Ik zou wel een tosti lusten. Neehee. Je bent aan het mediteren. Naar binnen kijken. Ja, maar mijn inwendige mens heeft honger.

Kim: Voornemen op zondagochtend: Doordeweeks drink ik geen alcohol. Praktijk: ‘Nondeju, wat een dág! Doe mij maar een wijntje. Hoe bedoel je: “Het is maandag”? Fuck it.’

Roos: Voornemen: Vanaf vandaag begin ik elke ochtend met een glas selderijsap. Selderijsap is namelijk vloeibaar goud vol- gens Instagram. Allemaal strakke bruine fitnessbabes doen opeens aan de sellery challenge. Je darmen knappen ervan op, het is vochtafdrijvend (en dan drijft er vast ook wel een beetje vet mee), je gaat er eenhoorns van zien en glitter van poepen. Oké, dat laatste is niet bewezen. Maar je weet maar nooit. Praktijk: Zoooooo, dat is een flinke stengel. En nog één. Hoppa. In de nutribullet. Beetje water erbij. ‘Mama, wat maak je?’ ‘Selderij, schat, daar ga je glitter van poepen.’ ‘Ik wil ook! Ik wil ook!’ ‘Zeker weten? Oké, dan mag jij het eerste slokje. Kijk eens. Alsjeblieft. Schatje? Schatje? Stop nou met kokhalzen, je moet het doorslikken, slikken nou, kom, SLIKKEN!!! Oké. Wie wil er een tosti?’

Kim: Realistischer voornemen: Ik drink meer dagen in de week níet dan wel. Praktijk: Dus sindsdien hebben wij thuis de regel dat we drie dagen per week wél een wijntje of een biertje drinken en de overige vier dagen geen druppel! Ja, dat gaat hartstikke goed. Alleen zo’n zondagmiddag als deze hè, als de zon ineens schijnt en we spontaan op het strand belanden, dan is het wel even lastig om te zeggen: ‘Nee, ik pas, ik heb al mijn bonnen deze week reeds ingeleverd.’ Toch lukt het meestal wel en houd ik mijn rug recht. Neem ik een Spa citroen of zo, ook lekker joh. Of een tonic… Maar goed, na twee tonic is het wel weer klaar, en trouwens: één witbiertje moet kunnen, toch? Hoe vaak schijnt de zon hier nou helemaal? Een mens moet wel zijn momenten pakken natuurlijk. Kom, we doen ’t gewoon, eentje, gezellig.

 Lees de hele column van Kim & Roos in WENDY #28 die nu in de winkel ligt!

Nicolette Kluijver: ‘Weg met de schaamte, ik ben een Mevrouw!’

In je geest kan ouder worden lastig zijn. Maar niet voor Nicolette. Sterker: ieder nieuw jaar op de teller is voor haar een reden tot uitzinnige blijdschap. Als vaste columniste bespreekt zij herkenbare onderwerpen. Nicolette Kluijver (34) heeft een klinkende carrière als tv-presentatrice. Ze is een meer dan liefdevolle moeder (van drie), houdt zielsveel van dieren en heeft een ongeremde levenslust.

‘Ik vond ouder worden vroeger best wel irritant. Zeker na mijn 25ste begon ik het toch een beetje vervelend te vinden. Het moment waarop je voor de eerste keer met ‘mevrouw’ wordt aangesproken, dat is toch wel een dingetje. Of dat een kind vraagt: ‘Mag ik úw hondje aaien.’

‘Zeg maar jé, hoor.’
‘Dank ú wel, mevrouw, leuk beest!’ Tja, het is wat confronterend.

Altijd de jongste

Ik was altijd de benjamin op mijn werk. Bij BNN was iedereen al jong, maar over het algemeen was ik toch nog steeds de jongste. Ik begon daar op mijn 21ste als reporter en al snel mocht ik  ‘3 op Reis’ presenteren. Mijn vrienden konden niet geloven dat ik zo jong al zo veel landen kon bezoeken. En op mijn 27ste was ik de jongste uit mijn vriendinnengroepje die een kindje kreeg. Maar plots komt het moment, als een bliksemschicht bij heldere hemel.

Als je praat met je nieuwe collega, een koffietje drinkt op de sportschool met de lerares, een ditjes-en-datjes-gesprek voert in de supermarkt, het moment dat je je realiseert dat je niet meer de jongste bent. Begrijp me niet verkeerd, ik vind mezelf nu ook nog jong. Ik ben 34 jaar en ik vind dat oprecht niet oud, maar dat je niet meer de jongste bent in veel gezelschappen, die overgang had ik even gemist. Nu ben ik niet meer ‘die jonge pup die op haar leeftijd al zo veel heeft meegemaakt’. Niet meer die superjonge moeder (voor Amsterdamse begrippen) die nu al aan kinderen begint. Ik ben nu gewoon 34. Een vrouw met drie kinderen. Een MEVROUW.

Erkentenis

Toen ik dertig werd, keek ik naar mijn kledingkast. Plots had ik vraagstukken. Mag ik als dertiger nog wel die trui aan met de tekst ‘Bad girl’? Zijn die roze hippe Nikes met flitsend paars teken niet meer iets voor in de kast van een twintiger? Nog steeds heb ik af en toe een conflict met mezelf. Wie ben je als je een dertiger bent? Toch heeft mijn leven een wending gekregen, en ben ik mijn ziekte van twee jaar geleden daar zo dankbaar voor. Ouder worden is de BOM! Ik vind het nu zo’n erkentenis.

Ik ben zo ongelofelijk blij en uitzinnig met ieder nieuw jaar op de teller. Ik was me laatst aan het omkleden in de kleedkamer van de sportschool en er was net een groepje oudere dames klaar met hun wekelijkse aqua-aerobicsklasje. Het was één grote klaagzang die de kleedkamer binnenkwam. De ene dame had het te koud gehad, de andere juist te warm. Wat staat die housemuziek toch hard in die kleedkamers en wat zijn die kluisjes toch klein! Er werd gebromd, gemokt en gemurmeld. Een samenhorigheid en verbondenheid door samen lekker te mopperen.

En omarm het!

Ik was me aan het omkleden om mijn jonge botten even in het stoombad te gooien. Maar terwijl ik het gestommel en geklaag hoorde, ging ik even zitten in mijn grote witte handdoek. Ik deed mijn ogen dicht en luisterde naar de dames.

Zachtjes zei ik tegen mezelf: ‘Wat hoop ik toch dat ik over veertig jaar uit zo’n aerobicsklasje schuifel. Dat ik ook mopper over de luide muziek en het koude water.’ Bij ouder worden hoort blijkbaar ook een beetje het klagen over ditjes en datjes. Zolang het klagen is over koud water, of juist te warm… Wat heb je dan een mooi leven. Een lang leven, met kleine frustraties die blijkbaar ook een mooie binding zijn met leeftijdsgenoten. Ik wens dat ik op een dag zo oud ben en dat ik mag klagen dat ik mijn leesbril niet kan vinden. Wat lijkt het me een prachtig iets om oud te mogen worden. Het liefst natuurlijk – net als iedereen dat wenst – zo gezond mogelijk. In mijn hart forever young. Maar dat ouder worden ga ik omarmen! Weg met de zelfoordelen: kan dat wel op deze leeftijd? Weg met de schaamte: ik word ouder. Omdraaien, die hap: IK WORD OUDER… AND I LOVE IT! BRING IT ON!’

Lees de volledige column van Nicolette in WENDY 28.

Nicolette Kluijver geeft je raad bij het uitzoeken van een huisdier

Nicolette Kluijver (34) heeft een klinkende carrière als tv- presentatrice. Ze is een meer dan liefdevolle moeder (van drie), houdt zielsveel van dieren en heeft een ongeremde levenslust. Speciaal voor WENDY Kids neemt Nicolette, die erg van de dierenpret is, je aan de hand bij die lastige keuze: oké, je neemt een huisdier voor je kind, maar welk? Nicolette geeft raad.

‘Mam, ik beloof dat ik zelf het hok verschoon!’
‘Pap, ik meen het, ik laat het hondje zeker zelf uit.’

Je kind zeurt al jaren om een huisdier. En heel soms denk je: waarom ook niet! Ik denk dat het heel goed is voor een kind om de taak te krijgen voor een dier te zorgen. Het leert ze zelfstandig zijn, liefde te voelen voor een levend wezen. Zorg en verantwoordelijkheid te dragen. Ik ben opgevoed met dieren en dan schijnt het dat je later zelf ook makkelijker huisdieren neemt. Bij mij thuis is het inmiddels de Ark van Noach. Pippi Langkous zou jaloers zijn op mijn huishouden. Het begon allemaal met het hondje Spot. Hij was mijn eerste baby. Al snel kwam daarop Isabella, ons eerste kindje, en de rest is geschiedenis. Een pony, schapen, een geitje, vissen, een tamme eend, kippen, een dwerghamster, konijnen, honden, een bejaarde poes en alles wat komt aanlopen, mag blijven.

De pony liep in de zomer door de keuken en de kippen schromen niet om zelf een stukje fruit uit de fruitschaal te pikken als de achterdeur openstaat. Een beestenboel dus, waarbij mijn kinderen regelmatig met een kip onder hun arm rondlopen. Ik hoop dat als ze later terugkijken op hun jeugd ze me niet voor gek verklaren. Ik, Moeder Natuur. Ik snap dat je niet zit te wachten op een paard in de hal of een kip op je wijnrek, maar ik kan je wel een paar tips geven, mocht je willen beginnen aan een huisdier. Als eerste: je moet kiezen wat voor vriend er in huis wordt gehaald. Een met schubben, veren of een vacht?

Schubben: een kind kan heel veel lol hebben van een bak met visjes. Heb je als ouder of verzorger zelf weinig omkijken naar. Het uitzoeken van guppies in de dierenwinkel geeft al de nodige pret. Ik raad ook echt guppies aan, omdat die relatief makkelijk zijn om te houden. Tegenwoordig zijn er echt leuke aquariums met allerlei gave attributen. Elsa op de bodem of een Cars-schuilplaats voor de kleine visjes. Het enige is: een huisdier met schubben (ook reptielen en slangen) zijn over het algemeen niet heel knuffelbaar. Wat je kunt doen, is afspreken dat als je kind de visjes voor een bepaalde tijd goed kan verzorgen, jullie willen overwegen om over te gaan tot iets… zachters. (En voor je het weet, heb je een dierentuin ;-)). Iets zachters dus. Tuurlijk is een hondje of een lieve kat het leukst.

De verzorging is alleen intensief. Waarover ik me echt heb verbaasd, is hoeveel lol de kinderen hebben met onze dwerghamster Witje. Het arme beest slaapt het liefst overdag, dus we hebben duidelijke afspraken over het ontwaken van Witje. Dat moet zachtjes en lief gebeuren en niet meerdere malen per dag. Als Witje eenmaal wakker is, loopt ze over de handen en voeten van de kids heen. Die moeten blijven zitten wanneer ze Witje vasthouden, want als Witje uit hun handen valt en naar beneden stort, voelt het voor dat kleine dier als een vrije val vanuit een wolkenkrabber. Witje is een makkelijk te onderhouden vriendje in een leuke kooi vol buizen en radjes. Een diertje dat semi-solitair is. Dus je hoeft je niet schuldig te voelen dat-ie daar alleen achter de tralies zit.

Konijnen daarentegen zijn helemaal niet zo makkelijk. Het zijn groepsdieren die veel ruimte nodig hebben. Ook zou ik altijd aanraden een konijn bij de konijnenopvang te adopteren. De verzorgers weten precies wat het konijn wel en niet prettig vindt. Ik snap dat een fluffy konijntje van negen weken oud in de dierenwinkel erg aantrekkelijk is. Vaak valt het bij thuiskomst vies tegen. Ze zijn bang en willen niet geknuffeld worden.

Tot slot: een huisdier met veren. Een parkiet, papegaai of kanarie. Zelf zou ik een beetje verdrietig worden van zo’n beest in een kooitje. Toch hebben sommige mensen er heel veel plezier van. Een kanarie kan zo tam worden dat-ie zelfs door het huis vliegt (en dus ook alles onder kakt) en sommige vogels vinden het heerlijk om op je schouder te zitten. Leuk voor de kids, dat zeker.

Mijn lievelingshuisdier? Ik ben supergek op mijn kippen. Ze hebben niet veel nodig om tevreden te zijn en in ruil voor goede verzorging geven ze elke dag een vers ei. Een loopren naar buiten, een veilig hok met stok, wat graan en veel water. Klaar. Ik kan uren kijken hoe mijn meiden badderen in een plasje. De dames kletsen tegen elkaar en als ik ze roep luisteren ze beter dan mijn Oost-Europees adoptiehondje Mimi. Ze hebben elk een eigen naam en karakter. En mijn kinderen? Die kunnen dagenlang met de meiden buitenspelen. Maar misschien is het iets te veel van het goede en sla ik door (alweer). Begin dan bij een guppie en eindig met een kip. Maar niet op je brood, hè.’

Nicolette Kluijver is WENDY-columniste, dit artikel staat in WENDY 27, Foverer Young.

 

Column Goedele: de kunst van het minnekozen

Goedele Liekens is een seksuologe en bekend van televisie in Nederland, België en Engeland. Goedele schreef meerdere boeken over seksualiteit en lanceerde eind mee Goedele.com, een educatief platform. Deze keer vertelt ze in haar column wat je moet doen met je handen, je ogen en je lijf als je zacht en lief wilt beminnen. Goedele gidst je naar een hemelse vrijpartij…

Lieve lezeressen en lezers, 

Het thema van deze WENDY is warm, zacht, liefdevol… dus schrijf ik een stuk over relaties, dacht ik. Hoe vals van mezelf: ook seks kan zacht en liefdevol zijn. Sterker nog: in goede seks, hoe passioneel en heftig ook, heeft zachtheid altijd een groot aandeel. Heet dat niet ‘de liefde bedrijven’? Of: ‘de kunst van het minnekozen’!

Seks is instinctief en biomechanisch aangedreven. Lichamelijke gewaarwordingen, lekker passioneel vuurwerk. Intens heftige stimulaties en contracties. Dat gaat vanzelf. Heb je geen boeken of Goedele-cursussen voor nodig. Goede seks heeft daarentegen een grote emotionele component. Via lichamelijke verbondenheid kom je tot diep emotioneel en geestelijk contact. De lichaamsgrens vervaagt, je versmelt met elkaar en het vuurwerk speelt zich niet alleen in de genitale zone af maar in jullie hele lichaam. Want dat is het: één lichaam geworden. Een les in het betere minnekozen:

Ken je klassiekers

Lees en leer alles wat van pas kan komen over het seksuele lichaam van de ander. Vooral heteromannen dienen zich levenslang te verdiepen in de (best ingewikkelde en mysterieuze) vrouwelijke genitaliën. Wat zijn de mogelijkheden? Bijkomende opties? Obstakels? Hoe voelt ‘lekker’ en hoe reageert ze op ‘minder’. De ins en outs. Al deze info is belangrijk om geroutineerd te kunnen ‘synchroniseren’ met elkaar. Niet nadenken, geen ‘Olympische prestatie’ die je moet leveren, gewoon vol vertrouwen connecteren. Plug in.

Geven en…leren

Gebruik alle verworven informatie om te géven en leer je partner ‘lezen’. Kleine contracties, het stokken of juist versnellen van de ademhaling, billen die samenknijpen, het ballen van de vuist, bijten in het hoofdkussen…Vermijd woorden. Laat de non-verbale signalen je begeleiden op de te bewandelen route. Onzichtbaar verbonden. Als een soort ‘instinctief’ samen deinen op hetzelfde ritme.

Eenrichtingsverkeer

De liefde bedrijven is géven. Experimenteer met eenzijdige seks. Je bent dus niet met jezelf bezig of met je eigen opwinding. Bij de ene vrijpartij geeft de ene partner zonder dat die daar iets (fysieks) voor terugkrijgt. Een volgende keer draai je de rollen om. Of de keer daarna… One-way-sex, voor die keer dat het mag…

Goedele Liekens

Gek wordt intiem

Minnekozen mag best onhandig zijn. Uiteraard verloopt alles niet zoals gepland. Hopelijk zelfs! Ontsnapt er een vaginaal windje, glij je de verkeerde kant uit of zit je arm in een knoop achter zijn rug. Lach om zulke schattige ‘sukkelmomenten’. Juist dát is intimiteit: je kwetsbaar opstellen. Je bent niet perfect. Zoen en kijk elkaar wél diep in de ogen, anders is het een ‘erotische spanningsboog-remmer’ en dat is nu ook weer niet de bedoeling.

Sta stil

Letterlijk. Of beter gezegd: lig stil. Tijdens de penetratie. Face to face, geen acrobatische toestanden of flukse pompbewegingen. Concentreer je bewegingsloos op het gevoel dat je partner binnen in je teweegbrengt. Hoe de genitale spiertjes hun eigen willetje hebben en hem buiten jouw medewerking om steeds meer omsluiten. Of hoe het kopje van zijn penis zachtjes tegen je binnenwand klopt. Verplicht jezelf om zo minstens tien tot vijftien minuten te blijven liggen, terwijl je voelt en benoemt wat er gebeurt. Omschrijf liefdevol en (sappig) sensueel. En vooral: kijk elkaar tijdens deze oefening zo veel mogelijk in de ogen! Af en toe sluiten mag om je beter te concentreren, maar het doel is toch om mettertijd meer en meer oogcontact te houden.

No handsfree

Gebruik tijdens het hele intieme spel je handen. Deze keer níét om geslachtsorganen te stimuleren, wel om jullie verbondenheid te verhogen. Verstrengel ze in elkaar, leg je handpalm op handrug of palm, maakt niet uit, maar laat niet los! Houd contact. Alleen voor het strelen van hoofd(haar) of lippen zijn kleine afwijkingen toegestaan.

Enjoy de liefdevolle en warme tijd samen en wie weet wat er volgt…

Liefs, Goedele