fbpx

Charlotte vertelt openhartig over borstkanker: ”De chemo is mijn beste vriend”

Charlotte Tims (49) werd in juli 2009 gediagnosticeerd met borstkanker. Samen met haar inmiddels ex man, Fabian, en hun 4 kinderen, zijn ze door een zware tijd gegaan. Haar jongste dochtertje was pas 8 maanden oud, en toch heeft ze het traject van bestralingen, chemokuren, kaal worden, borstamputatie- en reconstructie zo positief mogelijk doorgebracht. We gaan even terug in de tijd, naar het jaar 2008 waar het allemaal begon.

Na de geboorte van Amy

Gelukkig en gezegend voel ik me nu Amy geboren is. Mijn klavertje vier is compleet. Terwijl de kraamhulp bezig is met de verzorging, kijkt ze paniekerig naar mijn borst. ‘’Charlotte, je borst is roder van kleur en ik voel een schijf. Dat is niet gebruikelijk zo snel na de bevalling’’ zegt ze. Ik maak me niet druk, na de andere drie bevallingen had ik ook schijven in mijn borst vanwege de borstvoeding. Toch blijft ze paniek uitstralen, alsof ze voelt dat er iets niet goed zit.

4 weken later in Spanje

Mijn man en ik doen zaken in Spanje, dus we hebben een huisje gehuurd om hier een nieuw leven op te bouwen. Mijn kinderen zitten overdag op school terwijl ik thuis voor Amy zorg. Ik kijk nog eens naar mijn rechterborst. Dit kan niet goed zijn, Charlotte. De schijf is nog steeds niet weg, dacht ik toen. Misschien toch een goed idee om ernaar te laten kijken door een arts. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis analyseert de arts mijn borst.

Ik begrijp niks van wat hij zegt, er zijn maar een paar woordjes die ik begrijp. Fabian spreekt vloeiend Spaans, het is een Zuid-Amerikaanse man, dus hij is een soort tolk op dit moment. ‘’Mevrouw Tims, voor alle zekerheid wil ik toch even in het bobbeltje in je borst prikken,’’ zei de arts. Maar ik voel me daar niet goed bij. Stel dat het ernstig is, dan moet ik hier blijven en ik kan niet verwachten dat mijn man constant bij me is om alles te vertalen. Nee, dat is geen optie. De taal is een barrière voor mij… het voelt beangstigend, ik weet niet wat ze allemaal gaan doen. Ik moet terug naar Nederland met mijn kinderen. Ze kunnen niet hier blijven, want Fabian kan niet weg in verband met zijn werkzaamheden.

Na 7 maanden terug in Nederland

De schijf zit er nog steeds. Hij lijkt zelfs groter dan een paar maanden geleden. Ik ben al geholpen door zes verschillende artsen in drie verschillende ziekenhuizen. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd. Het enige wat ze hebben gedaan is foto’s maken en voelen met als resultaat: ‘’Mevrouw, maakt u zich geen zorgen. U heeft mastopathie, goedaardige klachten aan uw borst.’’ Alle zes de artsen zijn van universitair niveau, dus dan zal het wel goed zijn. Zie je wel, er is helemaal niks aan de hand. Toch voelt het niet goed, ik begrijp er niks van. Ze moeten toch iets gezien hebben…

Arts nummer 7

Ik ga verder op onderzoek uit en kom terecht bij het ’t Lange Land Ziekenhuis in Zoetermeer. Ze staan goed aangeschreven omtrent borstkanker en de zorg schijnt uitstekend te zijn.

Dr. Jas is arts nummer 7. Een vlotte oudere man, jong van geest en scheidsrechter bij een voetbalclub in Zoetermeer. Deze man kijkt me doordringend aan en ziet dat er iets niet klopt. ‘’Je bent een jonge vrouw, ik wil er toch voor de zekerheid in laten prikken.’’ Misschien krijg ik wel de diagnose borstkanker. Iets in mij zegt dit. Ik ben hier alleen met mijn kinderen, mijn man zit nog in Spanje. Als ik gelijk heb, moet ik dit dan écht alleen aanhoren?

Nadat er in mijn borst is geprikt sta ik weer buiten. Waarom kijkt die man verderop toch zo naar me? Hij weet vast iets. Hij heeft tenslotte dat flesje met vloeistof in zijn handen en gaat nu richting het laboratorium. En… die vloeistof komt uit mijn borst.

juli 2009, de dag van de uitslag

‘’Mevrouw Tims, loopt u met mij mee?’’ vraagt Dr. Jas. Vol spanning en een gevoel van angst loop ik mee naar zijn spreekkamer. ‘’Ga maar even zitten mevrouw Tims.’’ Z’n assistente kijkt me bezorgd aan. Dit is niet oké! ‘’Je hebt borstkanker mevrouw Tims.’’ Over mijn hele lichaam voel ik een koude, ijzeren koker gaan. Amy… ze is pas 8 maanden oud, waarom? Ik ben bang. ‘’Je hebt de ergste vorm van borstkanker met uitzaaiingen naar je lymfeklieren’’ zegt Dr. Jas. ‘’En nu Dr. Jas, ga ik nu dood?’’ vraag ik. ‘’We springen op de trein mevrouw Tims en we zien wel waar die stopt. We gaan er alles aan doen om je beter te maken. Ik ga meteen een behandelplan bespreken met mijn team.’’ Oké, dat zijn allemaal professoren vanuit verschillende universiteiten, zij kunnen het beste behandelplan voor mij bepalen.

Ik voel hoop. Binnen een minuut heb ik m’n mindset omgezet in de survial-modus. Ik heb al zoveel meegemaakt in mijn leven, kom maar. Mij sla je niet zomaar uit het veld. Als ik zo moet eindigen, dan is dat zo. Ik moet er het beste van maken. Hoe schrikbarend het ook is, ik kan niet anders.

Uit het ziekenhuis en aangekomen op de parkeerplaats

En nu? Natuurlijk, mijn man bellen. Hij zit tenslotte in volle spanning te wachten op een telefoontje. Terwijl ik in m’n auto zit op de parkeerplaats, pak ik vol spanning m’n telefoon. Hij gaat over… ik ben zenuwachtig, wat zal zijn reactie zijn? Waar is hij nu eigenlijk? Als hij aan het autorijden is, moet hij eerst ergens zien te parkeren voordat hij een ongeluk maakt. ‘’Schat, ik kom net uit het ziekenhuis. Waar ben je?’’ vraag ik. ‘’Ik ben aan het autorijden.’’ Zie je, ik wist het wel. ‘’Kun je even ergens langs de kant gaan staan?’’ Zijn stem trilt, hij klinkt angstig. ‘’Fabian, ze hebben de uitslag… ik heb  borstkanker.’’ Het valt stil, twee minuten lang. Alsof de lijn dood is.

Fabian handelt de laatste dingen af op zijn werk, dingen waar hij niet onderuit komt, en stapt op het vliegtuig terug naar Nederland. Hij regelt Amy’s opvang, haalt de kinderen van school en houdt het gezin draaiende. Wat hou ik ongelooflijk veel van hem, dankbaar voel ik me. Het enige wat ik nu doe is me ziek voelen.

De chemokuren

Het is de chemo. De chemokuren maken mij beroerd. Het duurt uren voordat de chemo in mijn lichaam zit. Het is zwaar, maar gelukkig heb ik steun aan de mensen die ook behandeld worden voor kanker. In het ziekenhuis lig ik met een vrouw, waarvoor ze niks meer kunnen betekenen. Ze is opgegeven, maar ze blijft lachen. Wat moet je anders, wachten totdat je gaat? Nee. Met humor probeert ze nog alles uit haar dagen te halen. Sterk, héél sterk. En dat is precies wat ik ook ben. Mijn gevoel zegt dat dit niet mijn einde is. Niet voor niks heb ik Amy op de aarde gezet.

‘’De chemo zie ik als mijn vriend’’

Het is tijd voor de volgende chemo, daar gaan we weer. Muziek is mijn soulhealer… vandaag luister ik naar ‘’Rood’’ van Marco Borsato. Mijn chemo is ook rood. Laat maar binnenkomen, de rode chemo zie ik als mijn vriend. Ja, maak mijn lichaam maar schoon van kanker!

De dag na de borstamputatie

Ik ben wakker en voel me slaperig. Waar ben ik? Ik kijk rechts naar beneden richting mijn borst en ik zie niks. Plat. Geeneens een klein bobbeltje, het is plat. Wie ligt hier in bed? Ik ken haar niet. Waar is die ijdele vrouw gebleven met haar mooie make-up en gemodelleerd haar? Dit is Charlotte niet, ik voel me incompleet in vrouw-zijn. Als ik hieruit ben, gaat er weer een borst op. Dit blijft niet zo. Nee, écht niet!

De dag dat mijn haar eraf gaat

Mijn hoofdhuid doet zeer. Alsof ik de hele dag een staart heb gedragen en mijn haar aan het eind van de dag losmaak. Zo voelt het. Nergens vind ik plukken haar, ik voel alleen pijn. Ja, dit is het moment. Mijn haar moet er nu toch echt af. Met een schaar knip ik een schuine boblijn. Nou Charlotte, het staat je eigenlijk best goed. Mijn strakke kaaklijn komt nu mooi naar voren. Verder durf ik niet te gaan. Fabian krijgt de eer mijn haar eraf te scheren. ”Die boblijn staat je inderdaad goed, maar als je wilt kan ik ook een ander model knippen. Zeg het maar…” zegt Fabian. Schaterend van het lachen scheert hij alles eraf. Hij houdt zich groot, ik zie dat hij het er moeilijk mee heeft. Maar hij doet het met liefde omdat hij al zó lang van me houdt.

Dag in dag uit draag ik Afrikaanse doeken om mijn hoofd en ’s avonds slaap ik met een muts. Ik schaam me, ondanks ik hier zelf niks aan kan doen. Machteloos voel ik me. Toch slaap ik liever met een muts op mijn kale kop dan dat ik als een onbekende versie van mezelf naast mijn man in bed lig.

Een pruik

Inmiddels heb ik een prachtige pruik gekocht. Een blonde pruik met highlights, zoals mijn echte haar. Dylan zit op voetbal. Ja, alles gaat gewoon door. ‘’Mama, ik heb voetbalschoenen nodig’’ zegt hij. Waar we normaal gesproken z’n voetbalschoenen kopen, staat veel wind. Als je daar de hoek omloopt, waai je uit je panty. ‘’Nou, lieve jongen, ik kan niet mee. Dan moeten we straks achter mijn pruik aanrennen.’’ We liggen dubbel van het lachen. ‘’Tuurlijk gaan we voetbalschoenen kopen, lieverd.’’ Die droge humor kan ik er maar beter inhouden, anders komen we er niet. Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd. Cliché, maar waar.

Hoe gaat het nu met Charlotte?

In 2015 ben ik gescheiden van mijn man. Niet door de borstkanker, maar ik voelde me ongelukkig en dat speelde al langer, ondanks onze sterke relatie. Het was op dat moment beter om alleen met mijn kinderen verder te gaan. Ik voel me veel gelukkiger en ik heb meer rust. Fabian en ik deelden dezelfde humor en dat was ontzettend fijn. We hebben nog steeds een hele goede band en hij staat altijd voor ons klaar. Amy is inmiddels 10 jaar oud… en alle vier mijn kinderen doen het fantastisch.

In 2018 ben ik schoon verklaard, ik voel me sterker dan ooit te voren. Afgelopen zomer heb ik samen met mijn kinderen vakantie gevierd in Mallorca, heerlijk! De vrijheid die je met elkaar hebt en de liefde die je deelt, onbetaalbaar. Het leven en vrijheid is mij ook erg waardevol. Op mijn linkerarm, de arm waar de naalden ingingen tijdens de chemokuren, heb ik tijdens onze vakantie een pijl en een veer laten tatoeëren met een achterliggende gedachte. De pijl schiet als het ware nieuw leven naar buiten en de veer staat voor vrijheid…

borstkanker

Tot slot: Charlotte’s krachtige woorden

Iedereen heeft iemand waarvan die houdt, vergeet dat niet en hou je daaraan vast. Je hoeft het niet alleen te doen, zij zullen je steunen. Blijf in jezelf geloven. Laat je niet neerhalen door je ziekte, want kanker betekent niet dat je dood gaat. Je verhaal is unwritten. Tevens is het liedje ‘’Unwritten’’ van Natasha Bedingfield een van mijn favo’s. Je weet niet wanneer het stopt en daarom ga ik dit jaar precies dat woord op mijn arm laten tatoeëren.

 

 

Minou houdt een blog bij over de strijd van haar moeder tegen borstkanker

De maand oktober staat al jarenlang in het teken van borstkanker. Wij van WENDY vinden het mooi om hier samen bij stil te staan en aan anderen te denken. De 25-jarige Minou, hoorde iets langer dan een jaar geleden dat haar moeder borstkanker heeft. Dat hun wereld op zijn kop stond, was wel duidelijk. Minou houdt een blog bij over de strijd van haar moeder tegen deze ziekte. Haar blogs zijn te lezen op de website van Pink Ribbon. Wij delen een blog van haar.

Minou: “Toegeven aan je verdriet of je angst is wel een ding wat je moet toelaten”

‘Waar ik vooral graag over wilde vertellen is wat mij is opgevallen tijdens het hele proces dat mijn moeder ziek is. Voornamelijk is het van mij afschrijven en mijn ervaring, tips geven, over hoe ga je om met iemand die de diagnose kanker heeft gekregen. En natuurlijk gaat iedereen er op een andere manier mee om en vind de een het makkelijker om over de ziekte te praten dan de ander.

Ontwijken

Wat mij vooral opgevallen is in het hele proces van de ziekte van mijn moeder, is dat de een je wel vraagt hoe het met je gaat en de ander weet zich geen houding te geven of sterker zelfs, ze ontwijken je als ze je tegenkomen op straat om maar niet een gesprek te hoeven voeren. Ik kan dat ergens ook wel begrijpen dat ze het ontwijken/niet weten wat ze moeten vragen of zeggen. Want wat zeg je tegen iemand die is gediagnosticeerd met de ziekte kanker? Vind je het moeilijk om over de ziekte te beginnen, ga dan een gewoon gesprek aan. Vaak merk je tijdens het gesprek wel hoe iemand er mee omgaat. Ik merk aan mijn moeder dat ze het zelf altijd als heel prettig heeft ervaren dat mensen gewoon een gesprek met haar aangingen en vroegen hoe het met haar ging in plaats van dat ze het bijvoorbeeld aan mij of mijn vader vroegen. Twijfel je eraan of iemand erover wilt praten, dan vraag je het de persoon zelf. Zij kunnen zelf het beste aangeven wat ze het fijnste vinden.

Het besef komt daarna

Wat mij misschien wel het meeste stoort is dat nu mam klaar is met de chemo, mensen denken dat het leven weer verder gaat en ze ‘gezond’ is. Maar wat sommigen soms vergeten is dat juist na het hele proces van chemo en bestraling, 3 wekelijkse ziekenhuis bezoeken, operatie, bloedcontroles, het echte besef van het ziek zijn vaak dan pas binnenkomt. Ook het stukje herstellen begint dan pas. Ik merk dat mijn moeder nu pas beseft wat ze het afgelopen jaar allemaal heeft doorstaan.

Het had ook anders kunnen lopen

Je wordt zo ontzettend geleefd de eerste fase van de ziekte, dat vaak het besef niet eens binnenkomt. Je gaat op de automatische piloot, niet alleen mijn moeder maar ook ikzelf merk dat nu het allemaal wat rustiger begint te worden, ook bij mij begint het besef te komen. Dan denk ik: ja, Minou… Het had ook eens heel anders kunnen lopen. Ik ben echt wel positief ingesteld, wij alle drie. Maar toegeven aan je verdriet of je angst is denk ik in deze hele situatie wel een ding wat je moet toelaten.

Praat over je angst en verdriet

Je kunt je gevoelens en gedachten wel gaan negeren, maar uiteindelijk gaat dat je opbreken. Praat over je angsten en verdriet met je familie of wie dan ook waar jij je op je gemak bij voelt. Desnoods schrijf je het op. Maar ga het nooit negeren!

De ziekte van mam heeft er ook voor gezorgd dat wij als gezin op een hele andere manier dingen zijn gaan bekijken. Meer dingen zijn gaan doen die we echt willen. We leggen onszelf vaak zoveel verplichtingen op wat helemaal niet nodig is! Leef je leven zoals jij dat wilt! Waarom zou je perse bepaalde dingen plannen? Als je zin hebt om vandaag uiteten te gaan, doe dat gewoon lekker als dat kan. Is het mooi weer en wil je liever van het weer genieten dan bijvoorbeeld te gaan poetsen? Ga dan lekker van dat weer genieten!

‘Making memories’

Het leven is vaak al zo hectisch en moeilijk genoeg. Buiten ons motto ‘making memories’ is ons andere motto ‘pluk de dag’! Geniet van het leven zover als dat kan! Een kleine update over mam: Ze krijgt nog iedere 3 weken de herceptin spuit. In december zal zij de laatste krijgen. En begin januari de eerste MRI scan (dat is omdat ze gen-draagster is van BRCA2).’

Debby vertelt: ‘Er werd borstkanker bij mij ontdekt, maar ik dacht niet gelijk aan het ergste’

In juni 2017 werd er bij Debby borstkanker ontdekt. Ondanks deze slopende ziekte blijft ze positief en wilt ze mensen inspireren door haar verhaal te delen op het Instagram-account @debs_diary_. Hier vertelt ze over haar strijd tegen borstkanker en hoe ze positief blijft: 

‘Ik dacht niet gelijk aan het ergste’

‘Op een dag ontdekte ik dat er een harde schijf in mijn rechterborst voelbaar was. Ik dacht: dit komt vast door het vele sporten. Omdat mijn borsten nog niet zo lang geleden waren gecontroleerd  dacht ik niet gelijk aan het ergste. Toch begon hier mijn traject. Ik werd gelijk doorgestuurd voor een echo. Tijdens de echo waren alle artsen om me heen opvallend stil. Ik keek op het beeldscherm en zag een grote zwarte vlek. De arts zei: “Zoals je kunt zien, zit er iets wat er niet hoort.” We willen het weefsel controleren en dus een punctie bij je afnemen.
Voor ik het wist was de punctie gedaan en liep ik, met in mijn hand de afspraakbevestiging voor de oncoloog, weer terug naar de auto.Een week later, 6 juni 2017, kreeg ik de uitslag… BORSTKANKER.’

‘Het voelde als een opluchting’

‘Wat begon met een burn-out, daarop gevolgd door een depressie, sprak de arts na negen maanden het woord ‘borstkanker’ uit. Je zou het niet verwachten, maar voor mij voelde het als een soort opluchting. Eindelijk wist ik wat mijn lichaam al die tijd duidelijk probeerde te maken. Vanaf dat moment was ik weer de oude, energieke, positieve Deb. De Deb die ik was voor de burn-out, maar zelfs nog zoveel sterker dan toen. Hoe raar ook , maar wow: wat voel ik een power vanaf die dag! En nog steeds, want ik zit nog middenin het traject om beter te worden.’

‘Het gevoel van liefde van anderen maakt me sterker’

Iedereen schrok van het heftige nieuws en niemand begreep waarom ik zo positief bleef. Het is bizar en eigenlijk niet in woorden uit te leggen hoeveel liefde ik om me heen voel. Ik heb het gevoel van liefde nog nooit zo intens mogen beleven. Mijn ouders, mijn lieve zus, lieve vriendinnetjes en vrienden, ze zijn er allemaal voor me. Het gevoel dat ik er niet alleen voor sta maakt me nog zoveel sterker!

‘Ik hoop mensen te inspireren’

‘Door mijn verhaal te delen op @debs_diary_, hoop ik mensen te inspireren om ook op een positieve manier met hun ziekte om te kunnen gaan.  Ik vind het heel goed dat kanker nu veel onder de aandacht wordt gebracht, of het nu borstkanker of iedere ander soort kanker is. Iedere ziekte verdient sowieso aandacht. Ik had ook nooit verwacht dat dit mij zou overkomen, dus vrouwen: check je borsten op tijd en bij twijfel altijd even laten checken bij de dokter!’

‘We all have two lifes, the second one starts when we realize we only have one’

‘De verdrietige momenten accepteer ik nu. Ik geloof echt dat als je jouw mindset positief houdt, je positieve dingen aantrekt. Ik voel me geen slachtoffer omdat ik borstkanker heb, want deze ziekte heeft me nu al zoveel mooie momenten opgeleverd die ik anders nooit had mogen meemaken. Mijn ziekte laat mij zien wat echt belangrijk in het leven is, ik geniet nu intens van de kleine, pure dingen en ik ben nog niet klaar met dit leerproces. Als tip geef ik: blijf positief denken en stap niet te snel in de slachtofferrol, maak het bespreekbaar en laat de verdrietige momenten er ook zijn.’

7 bewezen resultaten van regelmatig sporten

Als je niet sport om af te vallen, gespierder te worden of je uithoudingsvermogen te vergroten, dan zijn er nog genoeg andere redenen om van die bank af te komen voor een lekkere workout. Hier zijn 7 redenen die je een extra motivatie boost geven!

  1. Sporten helpt tegen depressie

Bij milde depressies is bewezen dat sporten net zo effectief werkt als antidepressiva. Honderden studies tonen aan dat regelmatig sporten helpt om angst te verlichten, maar ook helpt bij depressies en chronische mentale ziekten.

  1. Sporten verbetert je seks leven

Hoe meer een vrouw zich ziet als onaantrekkelijk, hoe lager haar seksueel verlangen. Het lichaamsbeeld speelt hierbij een cruciale rol. Vrouwen die deelnamen aan een programma voor gewichtsverlies ervaarden een significante stijging in seksueel verlangen en zich seksueel aantrekkelijk voelen. Bij slechts een klein gewichtsverlies daalde het aantal vrouwen dat zich seksueel onaantrekkelijk voelde al van 68% naar 26%. Dagelijks bewegen heeft ook een duidelijke relatie met een betere erectiële functie bij mannen.

  1. Sporten zorgt voor gezonde gewrichten

Sporten zorgt ervoor dat je je gewrichten beweeglijk houdt, verbetert de flexibiliteit van je spieren en je spierkracht (belangrijk voor het bewegen van je gewrichten), helpt bij het behouden van een gezond gewicht (wat je gewrichten ontlast) en houd je kraakbeenweefsel en botweefsel sterk (wat ten goede komt aan je gewrichten).

  1. Sporten is goed voor je hartfunctie (of je nu dik of dun bent)

Onderzoekers ontdekten dat het aantal hartziekten onder dunne vrouwen die niet sporten 150% hoger is dan bij slanke vrouwen die juist regelmatig sporten. Hartfalen komen maar liefst 340% vaker voor bij obese vrouwen die niet sporten ten opzichte van slanke, actieve vrouwen.

  1. Sporten verlaagt de kans op dementie

Sporten verlaagt de kans op de ontwikkeling van dementie en de ziekte van Alzheimer. De sterkste factor in het behoud van de cognitieve functie als mensen ouder worden is ongetwijfeld beweging. Het maakt het grootste verschil bij het onderhouden van de hersenfunctie.

  1. Sporten verlaagt de kans op borstkanker

Onderzoekers ontdekten dat vrouwen die 5 of meer uur per week aan sport doen een 38% lager risico lopen op borstkanker. Sporten verlaagt het risico, ongeacht andere factoren zoals gewicht, familie geschiedenis, het gebruik van hormonen en de voortplantingsgeschiedenis.

  1. Door te sporten leef je langer

Uit een onderzoek over een periode van 46 jaar onder 5.206 mensen die 50 jaar werden, bleek dat de groep die veel sportte gemiddeld 4.2 jaar langer leefde dan de groep die weinig deed aan beweging. De groep die redelijk veel sportte leefde 2.3 jaar langer. Ook de kwaliteit van leven was beter bij de groepen die meer aan sport deden.

Bron: Les Mills International, “Fighting Globesity” van Phillip Mills en Dr Jackie Mills | Beeld: Les Mills International