fbpx

Borstkanker leerde Martha (63) leven met de dag

‘Mevrouw, u heeft borstkanker. U gaat een zware tijd van angst, onzekerheid en wachten tegemoet’. Door deze woorden kreeg Martha’s leven op Wereldkankerdag 2016 een onverwachte wending. ‘Ik weet nog dat ik het ziekenhuis uitliep met het gevoel in de verkeerde film te zitten. Ik zag iedereen de dagelijkse dingen doen en ik, ik had borstkanker.’

Het jaar 2015 eindigde en het jaar 2016 startte met een vaag onbehaaglijk gevoel voor Martha. ‘Ik wist dat er iets naars in de lucht hing, maar niet wat.’ Medio januari voelde Martha een verdikking in haar rechterborst. Ze werd door de huisarts doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een mammografie. Daar werd een echo gemaakt en een eerste biopt genomen. ‘Dat was het moment waarop ik zelf eigenlijk al zeker wist dat het mis was.’

Ineens patiënt

Opeens werd Martha’s leven geregeerd door onderzoeken en behandelingen. Ze werd behandeld als een zieke patiënt, terwijl ze zich zo helemaal niet voelde. ‘De eerste uitdaging was dan ook om mezelf te blijven. Weliswaar zat er een tumor in mijn borst, maar verder was er niets mis met mij. Ik besloot om, wat er ook zou gebeuren, zelf de regie te behouden.’

Martha vroeg direct een second opinion aan bij een ander ziekenhuis. ‘Zo’n behandeling is ingrijpend en ik wilde niet over één nacht ijs gaan. Ik ging naar het Alexander Monro Borstkankerziekenhuis in Bilthoven. Dit ziekenhuis is gespecialiseerd in borstkanker en is volledig gericht op de patiënt. Ik voelde me er fijn. Alles is zo georganiseerd dat het zo comfortabel mogelijk is voor de patiënt, hiernaartoe gaan voelde als een cadeautje voor mezelf.’ Na onderzoek bleek dat de borstkanker gelukkig niet was uitgezaaid.

Chemotherapie

‘Mijn behandeling startte met chemotherapie. De bedoeling was eerst vier zware combinatiekuren (elke drie weken) en daarna 12 maal wekelijks een lichtere kuur.’ Maar de kuren waren te zwaar voor Martha’s lichaam. De eerste serie behandelingen moest worden ingekort: ze kreeg de derde behandeling gedeeltelijk en de vierde helemaal niet meer. Voor de vervolgkuren kreeg ze een lichtere dosis. Dat lukte. ‘In het totaal heb ik dus 15 chemobehandelingen gehad.’

De amputatie

Een maand na het einde van de chemotherapie werd Martha geopereerd. Haar borst zou verwijderd worden. Daarna was het spannend of ze nog bestraling zou krijgen. Bij een amputatie  hangt dit af van de hoeveelheid kankercellen in het weggenomen weefsel en de snijranden. Gelukkig hoorde Martha na anderhalve week dat bestraling niet nodig was.

‘Vanaf dat moment was ik “beter”. Het was die dag ergens half september uitzonderlijk warm. Mijn man en ik zaten ’s avonds op een terras een hapje te eten om het te vieren. Ik weet nog dat ik buiten zat op het inmiddels donker geworden terras, met de volle maan aan de hemel. Er overviel mij een overweldigend gevoel van dankbaarheid en geluk om dit “gewone” leven.’

Genetische afwijking

Na het herstel werd onderzocht of bij Martha sprake was van een genetische afwijking. Zou dit zo zijn, dan was de kans dat de kanker zou terugkeren namelijk groter. Helaas bleek het zo te zijn. ‘Ik besloot toen mijn eierstokken te laten verwijderen, omdat de kans op eierstokkanker groot is en preventieve controle daarvoor niet mogelijk is.’

‘Mijn grootste zorg was in die tijd mijn dochter. Voor haar zou ik het vreselijk vinden als zij deze genetische afwijking zou hebben geërfd. Gelukkig is dat niet het geval en heeft zij het goede gen van haar vader. Dat was voor mij een enorme opluchting.’

Uitzaaiing

In september 2018 ging Martha weer op controle. Vanwege haar genetische afwijking bestaat die controle niet alleen uit een mammografie, maar ook uit een MRI-scan. ‘Waarschijnlijk heeft dat mijn leven gered, want daardoor waren we er vroeg bij.’ Op die MRI bleek namelijk een plekje zichtbaar op haar rechterlong, dat er het jaar daarvoor niet zat.

‘Ik weet nog dat ik heel rustig reageerde. Op de één of andere manier wist ik al dat er iets niet klopte. Mijn man en kinderen schrokken wel heel erg. Ik hoorde het op donderdagmiddag, terwijl we die zaterdag een groot feest zouden geven voor ons dertigjarig huwelijk. Dat feest wilde ik per se laten doorgaan. Ik wilde het leven vieren, wat er ook verder aan de hand zou zijn.’

‘Gelukkig bleek dat het ging om één plekje, dat waarschijnlijk goed behandelbaar was. Daarvoor moest ik naar de longarts in een ander ziekenhuis. Er werd een longpunctie gedaan, waarbij mijn long gedeeltelijk inklapte. Op dat moment kwam alles tot stilstand. Rust houden was de enige mogelijkheid. De bestralingen moesten worden uitgesteld.’

Elke dag zat Martha in de tuin, te mijmeren, te schrijven en te rusten. ‘Het leven was prachtig, ik beleefde alles heel intens en ik had vrede met wat er zou gebeuren.’ Met de oncologe had ze besproken dat chemotherapie voor haar geen optie was. ‘Alles in mijn lichaam schreeuwde ‘nee’. De chemo die ik had gehad voor mijn borstkanker vond ik fysiek heel zwaar en nu opnieuw chemotherapie vond ik te snel. Ik hoef niet per se zo lang mogelijk te leven, ik wil graag kwalitatief zo goed mogelijk leven. Uiteindelijk ben ik vorig jaar eind november alleen bestraald.’

‘Afgelopen september heb ik mijn controles gehad en het ziet er allemaal goed en gezond uit.’

De dood?

‘Ik geloof niet dat ik een echt dieptepunt heb gehad in die tijd. Wat ik wel vreselijk vond was om te zien hoe het mijn gezin aangreep. Ik ben er goed in geworden om het leven te nemen zoals het komt. Om te leven met de dag. Natuurlijk slaat de schrik mij ook wel eens om het hart. Maar ik heb geleerd om mij niet te laten meeslepen door gedachten aan rampscenario’s. Ik ben niet bang voor de dood. Ik heb wel een periode gehad dat ik bang kon zijn voor de manier waarop. Totdat ik mij realiseerde dat ik ook daarin zelf regie kan houden. Dat ik niet hoef te lijden tot het bittere einde. Dat ik zelf de mogelijkheid heb om te zeggen “nu is het genoeg”. En die gedachte geeft mij rust.’ Gelukkig is dit nu niet aan de orde.

Levensmotto

De behandelingen heeft ze nooit ervaren als een strijd. ‘Want, wat valt er te strijden? Helpt dat om de medicatie beter aan te laten slaan? En hebben degenen met wie het niet goed gaat dan niet hard genoeg gestreden?’ Martha aanvaardde het juist. ‘Aanvaarding heeft niets te maken met de moed opgeven. Integendeel, het is stoppen met verzet tegen hoe het op dat moment is. En hoe gek het ook klinkt, dat geeft ruimte en ontspanning.’

‘Leven is dansen met de eindigheid, dat is mijn motto geworden. In het leven ligt het einde al besloten. Het enige wat zeker is, is dat het leven eindigt met de dood. Al het andere in het leven is ongrijpbaar. Het besef van de eindigheid kan je krampachtig maken, je confronteren met de tijd die doortikt. Maar aan de andere kant is het juist dat besef van eindigheid dat het leven zo intens maakt. Want het leven duurt niet eeuwig. Het leven is nu.’

Leven&Zo

In de tijd van de behandelingen, kon Martha niet veel. ‘Gelukkig verveel ik mij nooit en ik heb in die tijd veel collages gemaakt met mooie teksten, die mij inspireerden en kracht gaven. Ook las ik veel. Alles wat te maken heeft met persoonlijke en spirituele ontwikkeling interesseert mij.’

Ook houdt ze tot nu toe een dagboek bij waarin ze al haar inzichten en overdenkingen beschrijft. ‘Ik wist dat ik die ooit nog wel eens zou kunnen gebruiken. Want ook dat was wat ik eigenlijk steeds heb geweten: met deze ervaring wilde ik iets doen’.

‘Uiteindelijk is dit mijn bedrijf Leven & Zo geworden, waarin ik vrouwen coach die (bijna) klaar zijn met de behandeling voor borstkanker.’

Klik hier voor meer power stories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Voor Alex is vrijheid haar grootste drijfveer. ‘3 jaar geleden heb ik mijn vaste baan opgezegd, verkocht ik al mijn spullen en nam afscheid van ons appartement, om tijdens een wereldreis, vanuit vrijheid te voelen en te bedenken hoe mijn nieuwe leven eruit zou zien. Ik woonde samen met mijn vriend in een Toyota landcruiser die ook mijn kantoor werd toen ik mijn bedrijf @helloMisterMagpie al reizende opzette. Mijn bedrijf groeide en ik werkte plaats onafhankelijk voor klanten in Nederland en deed lokale projecten in verschillende landen, waaronder Australië, Bali en Singapore. Na anderhalf jaar gingen we terug naar huis om verder te bouwen aan onze vrijheid door een huis te kopen. Voor mij geeft een huis vrijheid, want een koophuis zorgt ervoor dat als we een langere tijd weg gaan we een vast inkomen hebben door het onder te verhuren. Mijn bedrijf is in Nederland groter gegroeid en er is zelfs een tweede bedrijf ontstaan. Met @meetingsinthesun wil ik anderen professionals en ondernemers helpen met vrijheid vinden in hun eigen werk. Zo mooi om te merken dat er veel meer mensen zijn die behoefte hebben aan een andere manier van werken en dus ook die vrijheid voor zichzelf zoeken en creëren. Dat liet mij wel echt inzien dat ik helemaal niet de enige ben en daarin niet raar ben, maar dat ik wel een voorbeeldrol kan hebben naar anderen die zich ook vast voelen zitten in een structuur die niet helemaal bij hen past. Laat je dan ook niet leiden door de norm, durf nieuwsgierig te zijn naar meer, neem de ruimte om te voelen wat goed is voor jou en wees niet bang om je eigen pad te bepalen en naar jouw behoeften te gaan leven! Weet je niet hoe? Pak tijd en ruimte voor jezelf. Stap letterlijk uit je patronen en neem de tijd om te luisteren naar wat goed voelt. Voor mij is dit de sleutel geweest naar een krachtig, vrij, fijn en gelukkig leven waar ik in control ben van mijn eigen ritme die bij mij past.’ #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #vrijheid

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

Charlotte vertelt openhartig over borstkanker: ”De chemo is mijn beste vriend”

Charlotte Tims (49) werd in juli 2009 gediagnosticeerd met borstkanker. Samen met haar inmiddels ex man, Fabian, en hun 4 kinderen, zijn ze door een zware tijd gegaan. Haar jongste dochtertje was pas 8 maanden oud, en toch heeft ze het traject van bestralingen, chemokuren, kaal worden, borstamputatie- en reconstructie zo positief mogelijk doorgebracht. We gaan even terug in de tijd, naar het jaar 2008 waar het allemaal begon.

Na de geboorte van Amy

Gelukkig en gezegend voel ik me nu Amy geboren is. Mijn klavertje vier is compleet. Terwijl de kraamhulp bezig is met de verzorging, kijkt ze paniekerig naar mijn borst. ‘’Charlotte, je borst is roder van kleur en ik voel een schijf. Dat is niet gebruikelijk zo snel na de bevalling’’ zegt ze. Ik maak me niet druk, na de andere drie bevallingen had ik ook schijven in mijn borst vanwege de borstvoeding. Toch blijft ze paniek uitstralen, alsof ze voelt dat er iets niet goed zit.

4 weken later in Spanje

Mijn man en ik doen zaken in Spanje, dus we hebben een huisje gehuurd om hier een nieuw leven op te bouwen. Mijn kinderen zitten overdag op school terwijl ik thuis voor Amy zorg. Ik kijk nog eens naar mijn rechterborst. Dit kan niet goed zijn, Charlotte. De schijf is nog steeds niet weg, dacht ik toen. Misschien toch een goed idee om ernaar te laten kijken door een arts. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis analyseert de arts mijn borst.

Ik begrijp niks van wat hij zegt, er zijn maar een paar woordjes die ik begrijp. Fabian spreekt vloeiend Spaans, het is een Zuid-Amerikaanse man, dus hij is een soort tolk op dit moment. ‘’Mevrouw Tims, voor alle zekerheid wil ik toch even in het bobbeltje in je borst prikken,’’ zei de arts. Maar ik voel me daar niet goed bij. Stel dat het ernstig is, dan moet ik hier blijven en ik kan niet verwachten dat mijn man constant bij me is om alles te vertalen. Nee, dat is geen optie. De taal is een barrière voor mij… het voelt beangstigend, ik weet niet wat ze allemaal gaan doen. Ik moet terug naar Nederland met mijn kinderen. Ze kunnen niet hier blijven, want Fabian kan niet weg in verband met zijn werkzaamheden.

Na 7 maanden terug in Nederland

De schijf zit er nog steeds. Hij lijkt zelfs groter dan een paar maanden geleden. Ik ben al geholpen door zes verschillende artsen in drie verschillende ziekenhuizen. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd. Het enige wat ze hebben gedaan is foto’s maken en voelen met als resultaat: ‘’Mevrouw, maakt u zich geen zorgen. U heeft mastopathie, goedaardige klachten aan uw borst.’’ Alle zes de artsen zijn van universitair niveau, dus dan zal het wel goed zijn. Zie je wel, er is helemaal niks aan de hand. Toch voelt het niet goed, ik begrijp er niks van. Ze moeten toch iets gezien hebben…

Arts nummer 7

Ik ga verder op onderzoek uit en kom terecht bij het ‘t Lange Land Ziekenhuis in Zoetermeer. Ze staan goed aangeschreven omtrent borstkanker en de zorg schijnt uitstekend te zijn.

Dr. Jas is arts nummer 7. Een vlotte oudere man, jong van geest en scheidsrechter bij een voetbalclub in Zoetermeer. Deze man kijkt me doordringend aan en ziet dat er iets niet klopt. ‘’Je bent een jonge vrouw, ik wil er toch voor de zekerheid in laten prikken.’’ Misschien krijg ik wel de diagnose borstkanker. Iets in mij zegt dit. Ik ben hier alleen met mijn kinderen, mijn man zit nog in Spanje. Als ik gelijk heb, moet ik dit dan écht alleen aanhoren?

Nadat er in mijn borst is geprikt sta ik weer buiten. Waarom kijkt die man verderop toch zo naar me? Hij weet vast iets. Hij heeft tenslotte dat flesje met vloeistof in zijn handen en gaat nu richting het laboratorium. En… die vloeistof komt uit mijn borst.

juli 2009, de dag van de uitslag

‘’Mevrouw Tims, loopt u met mij mee?’’ vraagt Dr. Jas. Vol spanning en een gevoel van angst loop ik mee naar zijn spreekkamer. ‘’Ga maar even zitten mevrouw Tims.’’ Z’n assistente kijkt me bezorgd aan. Dit is niet oké! ‘’Je hebt borstkanker mevrouw Tims.’’ Over mijn hele lichaam voel ik een koude, ijzeren koker gaan. Amy… ze is pas 8 maanden oud, waarom? Ik ben bang. ‘’Je hebt de ergste vorm van borstkanker met uitzaaiingen naar je lymfeklieren’’ zegt Dr. Jas. ‘’En nu Dr. Jas, ga ik nu dood?’’ vraag ik. ‘’We springen op de trein mevrouw Tims en we zien wel waar die stopt. We gaan er alles aan doen om je beter te maken. Ik ga meteen een behandelplan bespreken met mijn team.’’ Oké, dat zijn allemaal professoren vanuit verschillende universiteiten, zij kunnen het beste behandelplan voor mij bepalen.

Ik voel hoop. Binnen een minuut heb ik m’n mindset omgezet in de survial-modus. Ik heb al zoveel meegemaakt in mijn leven, kom maar. Mij sla je niet zomaar uit het veld. Als ik zo moet eindigen, dan is dat zo. Ik moet er het beste van maken. Hoe schrikbarend het ook is, ik kan niet anders.

Uit het ziekenhuis en aangekomen op de parkeerplaats

En nu? Natuurlijk, mijn man bellen. Hij zit tenslotte in volle spanning te wachten op een telefoontje. Terwijl ik in m’n auto zit op de parkeerplaats, pak ik vol spanning m’n telefoon. Hij gaat over… ik ben zenuwachtig, wat zal zijn reactie zijn? Waar is hij nu eigenlijk? Als hij aan het autorijden is, moet hij eerst ergens zien te parkeren voordat hij een ongeluk maakt. ‘’Schat, ik kom net uit het ziekenhuis. Waar ben je?’’ vraag ik. ‘’Ik ben aan het autorijden.’’ Zie je, ik wist het wel. ‘’Kun je even ergens langs de kant gaan staan?’’ Zijn stem trilt, hij klinkt angstig. ‘’Fabian, ze hebben de uitslag… ik heb  borstkanker.’’ Het valt stil, twee minuten lang. Alsof de lijn dood is.

Fabian handelt de laatste dingen af op zijn werk, dingen waar hij niet onderuit komt, en stapt op het vliegtuig terug naar Nederland. Hij regelt Amy’s opvang, haalt de kinderen van school en houdt het gezin draaiende. Wat hou ik ongelooflijk veel van hem, dankbaar voel ik me. Het enige wat ik nu doe is me ziek voelen.

De chemokuren

Het is de chemo. De chemokuren maken mij beroerd. Het duurt uren voordat de chemo in mijn lichaam zit. Het is zwaar, maar gelukkig heb ik steun aan de mensen die ook behandeld worden voor kanker. In het ziekenhuis lig ik met een vrouw, waarvoor ze niks meer kunnen betekenen. Ze is opgegeven, maar ze blijft lachen. Wat moet je anders, wachten totdat je gaat? Nee. Met humor probeert ze nog alles uit haar dagen te halen. Sterk, héél sterk. En dat is precies wat ik ook ben. Mijn gevoel zegt dat dit niet mijn einde is. Niet voor niks heb ik Amy op de aarde gezet.

‘’De chemo zie ik als mijn vriend’’

Het is tijd voor de volgende chemo, daar gaan we weer. Muziek is mijn soulhealer… vandaag luister ik naar ‘’Rood’’ van Marco Borsato. Mijn chemo is ook rood. Laat maar binnenkomen, de rode chemo zie ik als mijn vriend. Ja, maak mijn lichaam maar schoon van kanker!

De dag na de borstamputatie

Ik ben wakker en voel me slaperig. Waar ben ik? Ik kijk rechts naar beneden richting mijn borst en ik zie niks. Plat. Geeneens een klein bobbeltje, het is plat. Wie ligt hier in bed? Ik ken haar niet. Waar is die ijdele vrouw gebleven met haar mooie make-up en gemodelleerd haar? Dit is Charlotte niet, ik voel me incompleet in vrouw-zijn. Als ik hieruit ben, gaat er weer een borst op. Dit blijft niet zo. Nee, écht niet!

De dag dat mijn haar eraf gaat

Mijn hoofdhuid doet zeer. Alsof ik de hele dag een staart heb gedragen en mijn haar aan het eind van de dag losmaak. Zo voelt het. Nergens vind ik plukken haar, ik voel alleen pijn. Ja, dit is het moment. Mijn haar moet er nu toch echt af. Met een schaar knip ik een schuine boblijn. Nou Charlotte, het staat je eigenlijk best goed. Mijn strakke kaaklijn komt nu mooi naar voren. Verder durf ik niet te gaan. Fabian krijgt de eer mijn haar eraf te scheren. ”Die boblijn staat je inderdaad goed, maar als je wilt kan ik ook een ander model knippen. Zeg het maar…” zegt Fabian. Schaterend van het lachen scheert hij alles eraf. Hij houdt zich groot, ik zie dat hij het er moeilijk mee heeft. Maar hij doet het met liefde omdat hij al zó lang van me houdt.

Dag in dag uit draag ik Afrikaanse doeken om mijn hoofd en ’s avonds slaap ik met een muts. Ik schaam me, ondanks ik hier zelf niks aan kan doen. Machteloos voel ik me. Toch slaap ik liever met een muts op mijn kale kop dan dat ik als een onbekende versie van mezelf naast mijn man in bed lig.

Een pruik

Inmiddels heb ik een prachtige pruik gekocht. Een blonde pruik met highlights, zoals mijn echte haar. Dylan zit op voetbal. Ja, alles gaat gewoon door. ‘’Mama, ik heb voetbalschoenen nodig’’ zegt hij. Waar we normaal gesproken z’n voetbalschoenen kopen, staat veel wind. Als je daar de hoek omloopt, waai je uit je panty. ‘’Nou, lieve jongen, ik kan niet mee. Dan moeten we straks achter mijn pruik aanrennen.’’ We liggen dubbel van het lachen. ‘’Tuurlijk gaan we voetbalschoenen kopen, lieverd.’’ Die droge humor kan ik er maar beter inhouden, anders komen we er niet. Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd. Cliché, maar waar.

Hoe gaat het nu met Charlotte?

In 2015 ben ik gescheiden van mijn man. Niet door de borstkanker, maar ik voelde me ongelukkig en dat speelde al langer, ondanks onze sterke relatie. Het was op dat moment beter om alleen met mijn kinderen verder te gaan. Ik voel me veel gelukkiger en ik heb meer rust. Fabian en ik deelden dezelfde humor en dat was ontzettend fijn. We hebben nog steeds een hele goede band en hij staat altijd voor ons klaar. Amy is inmiddels 10 jaar oud… en alle vier mijn kinderen doen het fantastisch.

In 2018 ben ik schoon verklaard, ik voel me sterker dan ooit te voren. Afgelopen zomer heb ik samen met mijn kinderen vakantie gevierd in Mallorca, heerlijk! De vrijheid die je met elkaar hebt en de liefde die je deelt, onbetaalbaar. Het leven en vrijheid is mij ook erg waardevol. Op mijn linkerarm, de arm waar de naalden ingingen tijdens de chemokuren, heb ik tijdens onze vakantie een pijl en een veer laten tatoeëren met een achterliggende gedachte. De pijl schiet als het ware nieuw leven naar buiten en de veer staat voor vrijheid…

borstkanker

Tot slot: Charlotte’s krachtige woorden

Iedereen heeft iemand waarvan die houdt, vergeet dat niet en hou je daaraan vast. Je hoeft het niet alleen te doen, zij zullen je steunen. Blijf in jezelf geloven. Laat je niet neerhalen door je ziekte, want kanker betekent niet dat je dood gaat. Je verhaal is unwritten. Tevens is het liedje ‘’Unwritten’’ van Natasha Bedingfield een van mijn favo’s. Je weet niet wanneer het stopt en daarom ga ik dit jaar precies dat woord op mijn arm laten tatoeëren.

 

 

Minou houdt een blog bij over de strijd van haar moeder tegen borstkanker

De maand oktober staat al jarenlang in het teken van borstkanker. Wij van WENDY vinden het mooi om hier samen bij stil te staan en aan anderen te denken. De 25-jarige Minou, hoorde iets langer dan een jaar geleden dat haar moeder borstkanker heeft. Dat hun wereld op zijn kop stond, was wel duidelijk. Minou houdt een blog bij over de strijd van haar moeder tegen deze ziekte. Haar blogs zijn te lezen op de website van Pink Ribbon. Wij delen een blog van haar.

Minou: “Toegeven aan je verdriet of je angst is wel een ding wat je moet toelaten”

‘Waar ik vooral graag over wilde vertellen is wat mij is opgevallen tijdens het hele proces dat mijn moeder ziek is. Voornamelijk is het van mij afschrijven en mijn ervaring, tips geven, over hoe ga je om met iemand die de diagnose kanker heeft gekregen. En natuurlijk gaat iedereen er op een andere manier mee om en vind de een het makkelijker om over de ziekte te praten dan de ander.

Ontwijken

Wat mij vooral opgevallen is in het hele proces van de ziekte van mijn moeder, is dat de een je wel vraagt hoe het met je gaat en de ander weet zich geen houding te geven of sterker zelfs, ze ontwijken je als ze je tegenkomen op straat om maar niet een gesprek te hoeven voeren. Ik kan dat ergens ook wel begrijpen dat ze het ontwijken/niet weten wat ze moeten vragen of zeggen. Want wat zeg je tegen iemand die is gediagnosticeerd met de ziekte kanker? Vind je het moeilijk om over de ziekte te beginnen, ga dan een gewoon gesprek aan. Vaak merk je tijdens het gesprek wel hoe iemand er mee omgaat. Ik merk aan mijn moeder dat ze het zelf altijd als heel prettig heeft ervaren dat mensen gewoon een gesprek met haar aangingen en vroegen hoe het met haar ging in plaats van dat ze het bijvoorbeeld aan mij of mijn vader vroegen. Twijfel je eraan of iemand erover wilt praten, dan vraag je het de persoon zelf. Zij kunnen zelf het beste aangeven wat ze het fijnste vinden.

Het besef komt daarna

Wat mij misschien wel het meeste stoort is dat nu mam klaar is met de chemo, mensen denken dat het leven weer verder gaat en ze ‘gezond’ is. Maar wat sommigen soms vergeten is dat juist na het hele proces van chemo en bestraling, 3 wekelijkse ziekenhuis bezoeken, operatie, bloedcontroles, het echte besef van het ziek zijn vaak dan pas binnenkomt. Ook het stukje herstellen begint dan pas. Ik merk dat mijn moeder nu pas beseft wat ze het afgelopen jaar allemaal heeft doorstaan.

Het had ook anders kunnen lopen

Je wordt zo ontzettend geleefd de eerste fase van de ziekte, dat vaak het besef niet eens binnenkomt. Je gaat op de automatische piloot, niet alleen mijn moeder maar ook ikzelf merk dat nu het allemaal wat rustiger begint te worden, ook bij mij begint het besef te komen. Dan denk ik: ja, Minou… Het had ook eens heel anders kunnen lopen. Ik ben echt wel positief ingesteld, wij alle drie. Maar toegeven aan je verdriet of je angst is denk ik in deze hele situatie wel een ding wat je moet toelaten.

Praat over je angst en verdriet

Je kunt je gevoelens en gedachten wel gaan negeren, maar uiteindelijk gaat dat je opbreken. Praat over je angsten en verdriet met je familie of wie dan ook waar jij je op je gemak bij voelt. Desnoods schrijf je het op. Maar ga het nooit negeren!

De ziekte van mam heeft er ook voor gezorgd dat wij als gezin op een hele andere manier dingen zijn gaan bekijken. Meer dingen zijn gaan doen die we echt willen. We leggen onszelf vaak zoveel verplichtingen op wat helemaal niet nodig is! Leef je leven zoals jij dat wilt! Waarom zou je perse bepaalde dingen plannen? Als je zin hebt om vandaag uiteten te gaan, doe dat gewoon lekker als dat kan. Is het mooi weer en wil je liever van het weer genieten dan bijvoorbeeld te gaan poetsen? Ga dan lekker van dat weer genieten!

‘Making memories’

Het leven is vaak al zo hectisch en moeilijk genoeg. Buiten ons motto ‘making memories’ is ons andere motto ‘pluk de dag’! Geniet van het leven zover als dat kan! Een kleine update over mam: Ze krijgt nog iedere 3 weken de herceptin spuit. In december zal zij de laatste krijgen. En begin januari de eerste MRI scan (dat is omdat ze gen-draagster is van BRCA2).’

Karin heeft uitgezaaide borstkanker en wil nu alles uit het leven halen

Karin (45) heeft uitgezaaide borstkanker en is niet meer te genezen. Ondanks deze afschuwelijke diagnose grijpt ze alles aan om nog iets moois te maken van haar leven. Ze gaf haar vader op voor het programma De Wereld rond met 80-jarigenen leerde daardoor haar biologische familie in Suriname kennen. ‘Dat heeft alles voor me veranderd.’

 

Eind 2018 kreeg Karin te horen dat ze uitgezaaide borstkanker had. ‘Tegelijk met de borstkanker had ik ook last van nierfalen, waardoor ik heel veel vocht vasthield. Mijn hart faalde. Mijn hartritme was veel te hoog, waardoor ook mijn bloeddruk. Wachtend op deze uitslag kreeg ik te horen dat ik moest worden opgenomen. De dag daarna lag ik op de intensive care te vechten voor mijn leven. Ze kwamen erachter dat ik geen rode bloedlichaampjes meer aanmaakte, waardoor ik steeds weg viel. Pas toen dat na twee weken iets stabieler was, kon ik dealen met de borstkanker. Ik was door de uitzaaiing in mijn botten niet meer te genezen. Ik ging van het ene gevecht naar het andere gevecht voor mijn leven. Het kan zo maar ineens voorbij kan zijn.’

Ongeneselijk ziek

Het sloeg in als een bom. Karin haar familie en vrienden waren in shock. ‘Ik was altijd positief. Ik denk dat ze het nodig hadden dat ik dat nu ook bleef. Dat ik liet zien dat ik ging blijven vechten om zo goed mogelijk de strijd aan te gaan tegen deze vreselijke kanker. Voor mezelf houdt het in dat ik moest omgaan met het feit dat ik ongeneselijk ziek ben. En zoals mij verteld werd, ook niet zal genezen. Maar ik bleef geloven en hopen. Je weet nooit wat er allemaal gaat gebeuren. Er zijn meer mensen genezen van kanker. Het ergste vind ik dat ik niet meer kan vertrouwen op mijn lichaam. Soms voel ik me goed, maar dan krijg ik te horen dat de medicijnen niet aanslaan en er meer uitzaaiingen zijn. Dat is erg lastig.’

Met 80-jarigen de wereld rond

‘Mijn vader is mijn held. Ik heb hem twee jaar geleden opgegeven voor het programma met 80-jarigen de wereld rond, maar dit seizoen nam Talpa pas contact met ons op. Precies op het moment dat de diagnose borstkanker aan het licht kwam. Ik zat in zak en as toen deze geweldige kans voorbij kwam voor mijn vader. Niet wetende dat deze kans mijn leven op zijn kop ging zetten. Op de achtergrond heeft Talpa mijn biologische familie opgezocht, die ik heb mogen ontmoeten. We zijn samen naar Suriname gegaan waar 5 broers en 2 zussen op ons stonden te wachten. Mijn biologische moeder was helaas al overleden en mijn vader vooralsnog onbekend, maar kreeg ik via hen toch een gedeelte van haar mee. Het was geweldig hen te leren kennen. Ze gaven mij het gevoel erbij te horen. En dat is fijn. Ondanks mijn eigen lieve familie, is dit toch ook altijd wel iets wat ik me had afgevraagd. Een bijzondere ervaring die ik samen met mijn vader heb mogen meemaken.’

Life changing

Door haar adoptie merkte Karin dat ze het heel moeilijk vond om connectie te maken met mensen. ‘Ik dacht altijd negatief over mezelf en voelde dat ik het niet waard was om van te houden. Nu ik mijn biologische familie ken, weet ik dat het anders is. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik met hele andere ogen naar mijn adoptie kijk en daardoor dus ook naar mezelf.’ Ze ging blogs schrijven waar ze veel mooie reacties op kreeg. ‘Dat komt omdat ik me nu kwetsbaar durf op te stellen en mensen de ware ik te zien krijgen. En dat spreekt hen aan. Vroeger was ik erg afgesloten en liet ik niemand dichtbij komen. Niemand wist precies wat er in mijn omging. Nu ben ik letterlijk een open boek. En dan blijkt dat mensen graag in mijn buurt zijn en willen helpen. Nu vertel ik mijn verhaal op verschillende podia en bezoek ik verschillende inloophuizen voor mensen met kanker om hen een hart onder de riem te steken. Het geeft mij zo veel positiviteit en drive. Mijn leven is aan de ene kant heel erg veranderd op een negatieve manier, maar ook op een positieve manier. En daar ben ik toch erg dankbaar voor.

Levensles van Karin

‘Als je te horen krijgt dat je ongeneselijk ziek bent, ga je heel erg bewust om met de tijd die je hebt. Ga dan op zoek naar waar je echt gelukkig van wordt. Stel niets meer uit. Zoek connectie met mensen om je heen en stel je kwetsbaar op, zodat mensen je kunnen bereiken en ook hun liefde aan jou kunnen tonen. Die steun heb je heel hard nodig in dit proces. Je zal leren dat alles echt liefde is. Het is nooit te laat om je leven op te pakken en te veranderen.’

 

Klik hier voor meer power stories:

https://www.wendyonline.nl/power-stories/

Powerman: Mick zorgt voor elf weeskinderen in Nepal

Chantal draagt Barbara Straathof altijd met zich mee

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar redactie@wendymultimedia.nl.