fbpx

Vuurademhaling van Afke voor meer kracht

Deze vuurademhalingsoefening van Afke is simpel en doeltreffend. Een goede ademhaling geeft je energie en deze oefening geeft je meer kracht voor de dag. Deze oefening valt onder een van de zes reinigingstechnieken uit de Hatha Yoga is is gericht op de uitademing. Probeer het ook, het kost je maar een paar minuutjes!

Afke: Een vurige pranayama (=ademhaling) die je lichaam reinigt en je metabolisme verbetert, dus ook goed als je bijvoorbeeld wilt afvallen, omdat deze ademhaling helpt om je voedsel snel om te zetten in energie. Ik voel me altijd super lekker en krachtig na deze oefening. Het zijn korte vurige uitademingen door je neus die extra kracht krijgen doordat je tegelijkertijd je buik aanspant (dus naar binnen trekt) op de uitademing. Je kunt 3 serietjes doen van 11-30 korte uitademingen. Tussendoor adem je een diepe teug in, houdt even vast en breng de energie via je onderrug omhoog tot helemaal over je schedel naar je gehemelte en adem dan rustig weer uit. Deze ademhaling heet Kapalbhati  Kapel betekent voorhoofd en Bhati betekent Licht. De oefening wordt ook wel de ‘shining of the skull’ genoemd.’

Afke Reijenga is yoga, adem en tantra coach. Het heeft haar altijd geïntrigeerd hoe je door beweging en adem je eigen energie kunt veranderen en jezelf kunt bevrijden.

Een extra lange versie van deze vuurademhalingsoefening vind je op Afke’s Instaaccount.

 

 

Meer oefeningen van Afke:

Last van pijnlijke schouders? Afke deelt een fijne oefening

Twee oefeningen van Afke die opluchten als je boos bent

Fien Vermeulen over wendbaar en krachtig zijn

Is wendbaar en veerkrachtig zijn niet de essentie van het leven? Na elke teleurstelling weer op kunnen staan. Sterk zijn. Qmusic-presentatrice Fien Vermeulen kreeg harde lessen in het leven en schrijft als WENDY-expert elke twee weken een verhaal over gezondheid, geluk en survivallen. Vandaag vertelt ze hoe wendbaar ze werd van boksen.

Een jaar of 8 was ik, denk ik, toen ik een escaperoom in de schuur van mijn ouders wilde bouwen. Dat was net nadat ik een zeskamp had georganiseerd voor de buurtkinderen en ergens tijdens de voorbereidingen op mijn vrijwillige extra spreekbeurt over de Deltawerken op school. De positieve benadering is dat ik een zeer actief, ondernemend en onderzoekend kind was. Grote Guus uit de buurt zag dat alleen niet zo. Die vond me een irritante, kleine betweter. Altijd maar bezig. Guus pestte me. Wachtte me op, treiterde me, zorgde ervoor dat de andere kinderen in de buurt niet altijd met me durfden te spelen. Ik werd bang. Naar buiten gaan werd eng, leuke plannetjes verzinnen durfde ik bijna niet meer – tot ik me bedacht: dit is niet wat ik wil.

Vechten

Misschien heb je weleens gehoord van fight, flight en freeze. Drie manieren om te reageren op acuut gevaar. Ik heb gemerkt dat ik in veel situaties direct begin met vechten, dat is mijn instinct blijkbaar. Iemand vroeg me laatst: doe je dat altijd al? Toen dacht ik aan Guus. Grote Guus. Hij was zeker 3 koppen groter en 20 kilo zwaarder. Ik wist hoe laat Guus meestal buiten ging spelen na school, dus bedacht ik een plan. Naast het speeltuintje in de buurt ging ik in de bosjes zitten. Ik heb net zo lang gewacht tot hij eraan kwam. Hij liep met 2 vriendjes. Ik was doodsbang, maar sprong uit de bosjes en duwde hem met mijn judotactieken zo hard als ik kon. Hij schrok, viel en zei niks. Ik keek hem even aan en liep weg. Guus heeft me nooit meer gepest.

Angst

Agressie is natuurlijk geen aanbevolen oplossing, maar aanvallen kan best een goede overlevingsstrategie zijn. Eenmaal genezen van de kanker merkte ik dat ik weer bang was. Angstig voor de toekomst, voor mijn lichaam en vooral om bij mensen in de buurt te komen want dat was maandenlang gevaarlijk. Door mijn zwakke immuunsysteem mocht ik niet in groepen mensen komen, geen planten in potgrond in mijn kamer hebben, geen huisdieren aanraken, vaak niet geknuffeld worden en niet in een vieze omgeving komen zoals bijvoorbeeld het OV, of een kroeg. Ik was dan wel beter, maar ik was zo bang geworden dat ik nergens meer naar toe durfde. Ik was mezelf niet meer.

Geen genade

Na maanden van therapie begon de vechter terug te komen, en dus ook de plannen. Ik besloot naar de Fight and Power academy te gaan: een boksschool waar ze profboksers opleiden. Badr Hari had er ook getraind. Liep ik daar, korte haartjes, 48 kilo, in m’n eentje naar binnen. Aan de houten bar zaten een stuk of 5 enorme kerels met tatoeages en oorbellen. “Wat kom je doen?”, vroeg er één. Ik denk dat iedereen zag dat er iets met mij was. Ik gaf aan dat ik wilde leren boksen. Barry, van bijna 200 kilo, zei dat het oké was, als ik alles maar mee zou doen. Geen genade.

Wendbaar

Klappen opvangen, dat leerde ik. Dat je meer kunt hebben dan je denkt als je maar meebeweegt. Dat je slim moet zijn, vooruit moet denken. Bereid moet zijn om aan te vallen. Wendbaarheid. Je kunt het trainen. Snelheid, flexibiliteit, licht op je voeten staan en altijd op je tenen blijven, want dan ben je sneller weg. Je voelt het aankomen, boksen, was de beste voorbereiding die ik maar kon hebben. Op het echte leven. Het zijn deze lessen die ik nog steeds als mantra’s afspeel. Door die bokslessen kwam ik er weer. Ik begon daar weer te leven. Met Barry van bijna 200 kilo.

Is wendbaar en veerkrachtig zijn niet de essentie van het leven? Na elke teleurstelling weer op kunnen staan. Sterk zijn. Dat laatste is een lastig concept, vind ik. Ik verwar sterk zijn soms met volhouden, rechtdoor gaan. Met vastberadenheid of loyaliteit. Terwijl overleven, sterk zijn, gaat om veranderen. Om je doel wel in de gaten te houden, maar de weg er naar toe wel honderd keer aan te passen, als de situatie daarom vraagt.

Wees niet bang om je doelen bij te stellen. Je komt erachter dat je meer kunt dan je denkt, dat grenzen vervagen. En soms zijn er omwegen die je niet had kunnen voorzien. Gewoon rechtdoor blijven gaan is zinloos. Overleven is veranderen, zonder dat einddoel uit het oog te verliezen.

wendbaar

Lees ook:

Fien Vermeulen over samen zijn met haar moeder bij kanker

Fien Vermeulen nieuwe inspirator voor Wendy online!

Dit voorjaar verschijnt het boek van Fien” Hoe word ik een Survivor…wat een schijtwoord.

Volg ook het inspirerende instagramaccount van Fien.

 

 

 

Thuisyoga met Wendy, deel 3. Doe ook mee!

Thuisyoga met Wendy

Om fit te blijven en onze weerstand op peil te houden deelt Wendy weer een yogasessie voor thuis. Hoe leuk! De dag beginnen met 10 minuten yoga is een fijn begin van de dag! Wendy: ‘Door mijn yogasessies te delen hoop ik mensen in deze tijd te inspireren en kracht gegeven.’

 

 

Nog meer workouts?

Wendy deelt haar yoga workout voor thuis. Doe ook mee!

Thuisyoga met Wendy, deel 2

Marlie haar benen zijn verminkt door een brommerongeluk

Op haar 17e kwam Marlie Op ‘t Root onder een vrachtwagen terecht waarbij haar benen zijn verminkt. Ondanks deze ingrijpende gebeurtenis staat ze bijzonder sterk in het leven. ‘Ik heb na mijn ongeluk zo ontzettend veel uit het leven gehaald, ik weet niet of ik dat zonder die ervaring ook zo intens zou hebben gedaan.’ 

Het ongeluk

‘Iedere ochtend reed ik met mijn vriendinnen op mijn brommertje naar school toe. Die dag reed er een vrachtwagen voor mij waarvan ik dacht dat hij linksaf ging slaan. Ik reed hem rechts voorbij, tot hij opeens zijn stuur om gooide en ik de vrachtwagen op mij af zag komen. Ik kon geen kant op en kwam onder de wielen terecht. Mijn beide benen zijn daardoor verminkt geraakt waarvan mijn linker been het ergst. Deze is verminkt van mijn linker lies tot net boven mijn enkel. Achteraf zeiden de artsen dat ik volledig verdoofd was door mijn eigen pijn.’

Opnieuw leren lopen

‘Ik werd gelijk naar het ziekenhuis gebracht waar ze in eerste instantie zeiden dat ze mijn hele linkerbeen moesten amputeren. Doordat ik bij bewustzijn was zagen de artsen dat ik mijn tenen nog kon bewegen wat verandering bracht in de zaak. Ik moest naar een ander ziekenhuis worden gebracht waar ze me verder konden helpen. Daar heb ik meerdere operaties moeten ondergaan. Tijdens de eerste operaties werden al mijn spieren opnieuw aan elkaar gemaakt door middel van nietjes. Daardoor zitten er nu zo rond de 500 nietjes in mijn benen. Tijdens de operaties erna werden er huidtransplantaties uitgevoerd om mijn benen opnieuw te bedekken. Hiervoor werd er huid geschraapt van mijn buik en billen.’

‘Ik heb 7 weken in dit ziekenhuis gelegen om te revalideren van de operaties. Moeizaam ben ik met rolstoel en krukken naar huis gegaan. Eenmaal thuis moest ik elke week nog vier dagen revalideren om weer te leren lopen.’

Ik wilde mijn benen nooit meer zien

‘Natuurlijk was het een verschrikkelijke gebeurtenis. Ik heb momenten gehad waarop ik mijn benen nooit meer wilde zien. Toen ik ze voor het eerst zag schrok ik vreselijk. Ik vond het zo vies en lelijk en wilde deze benen niet als mijn eigen benen. Maar ik kon er niets aan veranderen hoe mijn benen eruit zagen. Het enige wat ik kon doen was ermee leren omgaan. Hoe wist ik niet maar ik wist wel: hier ga ik lopend uit.’

‘Als ik nu naar mijn benen kijk vind ik ze een prachtig kunstwerk. Ik kijk elke dag in de spiegel en ben dankbaar dat ze dit voor mij hebben kunnen doen. Ze zijn zeker niet mooi maar deze unieke benen dragen mij wel in het leven. Zo ben ik steeds meer in mijn eigen kracht komen te staan.’

Terug komen in je eigen kracht

‘Wat er gebeurd in je leven heb je niet in de hand, maar wel hoe je er mee omgaat. Ik ben in mijn dagelijks leven revalidatie coach waarbij ik mensen begeleid met een verlies. Ik probeer ze terug te krijgen in hun eigen kracht. Om de vinger op de zere plek te leggen en samen patronen te gaan ontdekken help ik ze weer zelfverzekerder te worden. Het leven is niet altijd even makkelijk, we moeten er zelf een eigen feestje van maken.’

Neem een kijkje op haar website.

Marlie stond in het boek Marks of Pride and Beauty. Marks of Pride and Beauty is een speciaal fotoproject waarin mensen met grote littekens (vaak brandwonden) zijn gefotografeerd.

Klik hier voor meer power stories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Mariska van Gennep (53) verloor in 2017 haar man Sjonny aan de ziekte ALS: ‘Toen hij in 2015 de diagnose ALS kreeg, veranderde alles voor ons. Hij was bouwkundig tekenaar en energielabelaar en zijn bedrijven moesten worden stopgezet. Mijn bedrijf kwam ook stil te liggen. Ik werd mantelzorger. Van het afbouwen van zijn bedrijf tot het regelen van zijn begrafenis: ik was er voor hem. Hij vond het moeilijk om over zijn begrafenis te praten, maar de kinderen en ik wilden weten wat hij een fijn afscheid zou vinden. Hij gaf heel duidelijk aan dat hij wilde dat ik zou spreken. Dat heb ik gedaan en uiteindelijk heb ik er mijn beroep van gemaakt. Ik werk nu als uitvaartspreekster. Het ging slechter met Sjonny. Dat was te zien en dat voelde hij. Het was zwaar om te zien hoe de vader van onze kinderen langzamerhand aftakelde. Hoewel het heel zwaar was en ik veel machteloosheid en verdriet gekend heb, ben ik blij dat ik veel voor hem heb kunnen betekenen. Vier maanden nadat Sjonny was overleden, heb ik de Kilimanjaro beklommen voor de stichting ALS op de weg. Ik heb niet het gevoel dat ik met de klim deze moeilijke periode achter me heb gelaten, maar het hoorde bij het hele verhaal. Hij wist dat ik dit ging doen. Sjonny ging in gedachten met mij mee op dit avontuur. Wat ik anderen wil meegeven is dat je moet genieten van elkaar. We hebben mooie herinneringen gemaakt. Dat is heel belangrijk. Ik heb geleerd om liefde te geven. Ik schreef er veelvuldig over in mijn boek 'ALS heb je niet alleen'. Het is echt waar. Aan het begin van zijn ziekteperiode gaf Sjonny aan dat ik na zijn dood een andere man moest zoeken. Ik schoot vol en heb hem uitvoerig bedankt, en zei dat ik daar nog lang niet mee bezig was. Nu, twee jaar na zijn dood, heb ik een vriend. Ik ben Sjon heel dankbaar, dat hij zoveel liefde voor me had, dat hij dit gezegd heeft.' #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #ALS

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on