fbpx

Marlie haar benen zijn verminkt door een brommerongeluk

Op haar 17e kwam Marlie Op ’t Root onder een vrachtwagen terecht waarbij haar benen zijn verminkt. Ondanks deze ingrijpende gebeurtenis staat ze bijzonder sterk in het leven. ‘Ik heb na mijn ongeluk zo ontzettend veel uit het leven gehaald, ik weet niet of ik dat zonder die ervaring ook zo intens zou hebben gedaan.’ 

Het ongeluk

‘Iedere ochtend reed ik met mijn vriendinnen op mijn brommertje naar school toe. Die dag reed er een vrachtwagen voor mij waarvan ik dacht dat hij linksaf ging slaan. Ik reed hem rechts voorbij, tot hij opeens zijn stuur om gooide en ik de vrachtwagen op mij af zag komen. Ik kon geen kant op en kwam onder de wielen terecht. Mijn beide benen zijn daardoor verminkt geraakt waarvan mijn linker been het ergst. Deze is verminkt van mijn linker lies tot net boven mijn enkel. Achteraf zeiden de artsen dat ik volledig verdoofd was door mijn eigen pijn.’

Opnieuw leren lopen

‘Ik werd gelijk naar het ziekenhuis gebracht waar ze in eerste instantie zeiden dat ze mijn hele linkerbeen moesten amputeren. Doordat ik bij bewustzijn was zagen de artsen dat ik mijn tenen nog kon bewegen wat verandering bracht in de zaak. Ik moest naar een ander ziekenhuis worden gebracht waar ze me verder konden helpen. Daar heb ik meerdere operaties moeten ondergaan. Tijdens de eerste operaties werden al mijn spieren opnieuw aan elkaar gemaakt door middel van nietjes. Daardoor zitten er nu zo rond de 500 nietjes in mijn benen. Tijdens de operaties erna werden er huidtransplantaties uitgevoerd om mijn benen opnieuw te bedekken. Hiervoor werd er huid geschraapt van mijn buik en billen.’

‘Ik heb 7 weken in dit ziekenhuis gelegen om te revalideren van de operaties. Moeizaam ben ik met rolstoel en krukken naar huis gegaan. Eenmaal thuis moest ik elke week nog vier dagen revalideren om weer te leren lopen.’

Ik wilde mijn benen nooit meer zien

‘Natuurlijk was het een verschrikkelijke gebeurtenis. Ik heb momenten gehad waarop ik mijn benen nooit meer wilde zien. Toen ik ze voor het eerst zag schrok ik vreselijk. Ik vond het zo vies en lelijk en wilde deze benen niet als mijn eigen benen. Maar ik kon er niets aan veranderen hoe mijn benen eruit zagen. Het enige wat ik kon doen was ermee leren omgaan. Hoe wist ik niet maar ik wist wel: hier ga ik lopend uit.’

‘Als ik nu naar mijn benen kijk vind ik ze een prachtig kunstwerk. Ik kijk elke dag in de spiegel en ben dankbaar dat ze dit voor mij hebben kunnen doen. Ze zijn zeker niet mooi maar deze unieke benen dragen mij wel in het leven. Zo ben ik steeds meer in mijn eigen kracht komen te staan.’

Terug komen in je eigen kracht

‘Wat er gebeurd in je leven heb je niet in de hand, maar wel hoe je er mee omgaat. Ik ben in mijn dagelijks leven revalidatie coach waarbij ik mensen begeleid met een verlies. Ik probeer ze terug te krijgen in hun eigen kracht. Om de vinger op de zere plek te leggen en samen patronen te gaan ontdekken help ik ze weer zelfverzekerder te worden. Het leven is niet altijd even makkelijk, we moeten er zelf een eigen feestje van maken.’

Neem een kijkje op haar website.

Marlie stond in het boek Marks of Pride and Beauty. Marks of Pride and Beauty is een speciaal fotoproject waarin mensen met grote littekens (vaak brandwonden) zijn gefotografeerd.

Klik hier voor meer power stories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Mariska van Gennep (53) verloor in 2017 haar man Sjonny aan de ziekte ALS: ‘Toen hij in 2015 de diagnose ALS kreeg, veranderde alles voor ons. Hij was bouwkundig tekenaar en energielabelaar en zijn bedrijven moesten worden stopgezet. Mijn bedrijf kwam ook stil te liggen. Ik werd mantelzorger. Van het afbouwen van zijn bedrijf tot het regelen van zijn begrafenis: ik was er voor hem. Hij vond het moeilijk om over zijn begrafenis te praten, maar de kinderen en ik wilden weten wat hij een fijn afscheid zou vinden. Hij gaf heel duidelijk aan dat hij wilde dat ik zou spreken. Dat heb ik gedaan en uiteindelijk heb ik er mijn beroep van gemaakt. Ik werk nu als uitvaartspreekster. Het ging slechter met Sjonny. Dat was te zien en dat voelde hij. Het was zwaar om te zien hoe de vader van onze kinderen langzamerhand aftakelde. Hoewel het heel zwaar was en ik veel machteloosheid en verdriet gekend heb, ben ik blij dat ik veel voor hem heb kunnen betekenen. Vier maanden nadat Sjonny was overleden, heb ik de Kilimanjaro beklommen voor de stichting ALS op de weg. Ik heb niet het gevoel dat ik met de klim deze moeilijke periode achter me heb gelaten, maar het hoorde bij het hele verhaal. Hij wist dat ik dit ging doen. Sjonny ging in gedachten met mij mee op dit avontuur. Wat ik anderen wil meegeven is dat je moet genieten van elkaar. We hebben mooie herinneringen gemaakt. Dat is heel belangrijk. Ik heb geleerd om liefde te geven. Ik schreef er veelvuldig over in mijn boek 'ALS heb je niet alleen'. Het is echt waar. Aan het begin van zijn ziekteperiode gaf Sjonny aan dat ik na zijn dood een andere man moest zoeken. Ik schoot vol en heb hem uitvoerig bedankt, en zei dat ik daar nog lang niet mee bezig was. Nu, twee jaar na zijn dood, heb ik een vriend. Ik ben Sjon heel dankbaar, dat hij zoveel liefde voor me had, dat hij dit gezegd heeft.' #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #ALS

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

(Visited 9.407 times, 1 visits today)

MEEST VIEWED

Blije momenten met onze
wekelijkse nieuwsbrief