fbpx

Binnenkijken bij haar- en make up artiest Mari van de Ven

Hoe klein en fijn en knus ook, je blijft kijken in dat wonderlijke sprookjeshuis van Mari van de Ven. Waar talloze sneakers het moderne tegenwicht bieden voor de ‘reis in de tijd’ en de melancholieke klanken van een trompet.

‘Dit is geen doorsnee huis’

Tekst: Robert Heukels. Fotografie: Lisa Wind.

Mari van de Ven blikt met lichtjes in zijn ogen naar de gracht. De vrijgezel zit in het raamkozijn, mijmerend. ‘Het is hier net een schilderij van Anton Pieck. ’s Avonds gaan al die lantaarntjes aan, dat weerspiegelt dan zo romantisch in het water. Als het sneeuwt, och, je weet niet wat je ziet, zo mooi. Soms komt er een bootje voorbij met een wat oudere man die trompet speelt en dan hoor je deuntjes van Wim Sonneveld, daar reageert het carillon van de Zuidertoren op: een magisch samenspel. Wat wil je nog meer? Het verveelt mij hier nooit, ik word al blij als ik ’s ochtends wakker word.’

Alsof het zo moet zijn, daar klinkt het. We haastten ons naar het raam en zien ‘boottrompetter’ Reinier Sijpkens de mensen verwarmen met zijn nostalgische klanken. Mari kan het amper geloven: ‘Nu lijkt het net of ik hem besteld heb, maar dit is puur toeval. Geweldig toch?’

De slaapkamer

Mari, haar- en make up artiest van onder meer Wendy van Dijk, woont als in een sprookje. Zijn huis schuurt tegen hartje Amsterdam, de geluiden zijn er gedempt, er is groen rondom, de reuring gonst letterlijk om de hoek. ‘Ik wist het gewoon: ik wilde naar de gracht. Waar ik vandaan kom, 130 vierkante meter aan een drukke winkelstraat, was het tegenovergestelde van dit huis. Toen dit vrijkwam, moest je er wel even doorheen kijken. Het is… oud. Maar ik was op slag verliefd op de ruimte en de plek. Ik zei: “Het maakt me niet uit dat het zo klein is, ik verkoop gewoon mijn meubels.” Een korte pijn, ik was er wel aan gehecht. Maar ik ging hier wonen en wist meteen: dit was de beste keuze ooit. Kleiner wonen is zo fijn, zoveel knusser. Dit is echt een nestje.’

Hij schiet in de lach. ‘De fotografe vroeg: “Mogen we ook in de slaapkamer fotograferen?” Nou, schat, ja hoor. Je bent er al.’ Mari spreidt de armen: het huis is één enkele ruimte waarin hij kookt, slaapt, op de bank zit en voor het raam naar buiten kan staren. In die ene ruimte: een klein museum aan spullen, snuisterijen, stille getuigen van verre reizen. ‘Dit huis mag je best eclectisch noemen.

Mari van de Ven

De connectie

Ik wil altijd de mooiste dingen en wonderlijk genoeg is die hele verzameling, die bizarre mix, toch wel één geheel. Ik heb heel veel gekocht bij een antiquair. En veel komt uit het buitenland. Waar ik ook maar ben, ik sleep het mee. Kussens uit Istanbul, kleden uit Marokko, een hoorn uit Miami. Ik heb een heel mooie niet te tillen tafel van Eileen Gray, maar ook een van Bugatti, die zag ik ooit in Den Bosch. Waarom ik die dan per se wil, is omdat ik nog nooit zo’n tafel had gezien. Twee stoeltjes erbij uit een oude loods in Amsterdam en kijk: mooi toch?’

Onstuitbaar nu: ‘Ik houd van art deco, jugendstil, kroonluchters, maar de kunst is juist weer heel modern.’ Hij lacht: ‘Het is in ieder geval geen doorsnee huis.’

Waar valt Mari op, wat geeft bij hem de doorslag: dit koop ik wel, dit koop ik niet? ‘Nou, dat is toch best spiritueel. Er moet een klik zijn tussen mij en het object. En als die klik er is, dan wil ik het.’

Terug in de tijd

Hij wijst op wat objecten die nog van zijn ouders zijn geweest. Twee kleine ezeltjes, een bord met de tekst ‘Na regen komt zonneschijn’. Dat past hem, de lieve ras-optimist die geen gemakkelijk leven heeft gehad. ‘Ik heb mijn zus en broer nooit gekend. Mijn zus overleed door een ongeluk toen ze voeding voor mij ging halen, ik was nog een baby. En mijn broertje is doodgeboren. Mijn ouders leven ook niet meer. Dat bord met “Na regen komt zonneschijn” blijft altijd bij me, dat herinnert me aan mijn vader en moeder. Ik had een heel goede band met ze. Mijn moeder is 78 geworden, mijn vader 83, hij heeft nog op de tribune gezeten bij Sterren Dansen Op Het IJs, maar de presentatie van mijn eerste boek heeft hij net niet gered.’

Turend over de gracht: ‘Mijn jeugd was niet leuk. Vreselijk. Op de lagere school werd ik gepest, iedere dag weer. Ik was nergens goed voor, mocht geen vriendjes hebben, mocht niks. Ik kom echt uit een dorp en was – als gay die niet zoals alle jongens voetbalde ­– een buitenbeentje. Peter van der Vorst zei ooit: “Ik ga een programma maken, Gepest, is dat niks voor jou?” Ik dacht: waarom niet. Ik wilde met mijn verhaal andere mensen helpen, inzicht geven. We gingen terug naar de pestkoppen van toen, niet om te wijzen, maar om ze te confronteren met hun gedrag. Gewoon: dit is mij aangedaan. Ik heb heel veel reacties gekregen, honderden mails, hartverwarmend. En zo heb ik een steentje kunnen bijdragen, een taboe helpen doorbreken. Pesten is zo’n groot probleem. Ik heb het verwerkt, achter me gelaten, maar de krassen zijn achtergebleven, er zullen zeker dingen diep in mij gegrift zijn. Vele psychiaters heb ik gezien. Ik heb wel aan mezelf gewerkt, hoor.’

Het gehele interview met Mari van de Ven staat in WENDY #31.

Ook interessant:

Mari van de Ven deelt zijn pestverleden

Als je aan make-up en haar denkt, denk je natuurlijk aan Mari van de Ven. Hij is visagist en haarstylist van onder andere Wendy en heeft zijn eigen salon en opleidingsinstituut. Voorafgaand aan al zijn succes is hij vroeger erg gepest. In deze week tegen pesten (23 t/m 27 september) doet hij zijn verhaal.

‘De pesterijen begonnen op de lagere school. Ik was toch een ander jongetje, had andere interesses en was niet goed in sport. Doordat ik uit een klein dorp kwam, viel dat dan ook snel op. Ik paste met mijn gedrag, bewegingen en uiterlijk ook niet bij de andere jongens. Ze wezen me altijd met de vinger na, werd uitgescholden en kon nooit iets goed doen. Zelfs mijn oude juffrouw hielp met deze pesterijen mee. Hierdoor vond ik het vreselijk om naar school te gaan en om telkens gekleineerd te worden. Uiteindelijk ging ik zelf ook geloven dat ik niet goed genoeg was. Dit waren enorm verdrietige jaren.’ 

‘Ik heb leren knokken en laat me de kaas niet van het brood eten.’

Programma “Gepest”

In 2011 deelde Mari zijn verhaal in een programma van Peter van der Vorst: “Gepest”. ‘De reden dat ik aan dit programma heb mee gedaan, was niet om te wijzen naar de pesters zelf, maar om hun te laten zien wat die pesterijen met mij hebben gedaan. Ook wilde ik met dit programma een voorbeeld zijn voor mensen die nog steeds gepest worden.’ Online werd er destijds erg positief op deze aflevering gereageerd. De mensen vonden het fijn en dapper dat hij zijn verhaal deelde en lieten weten daar iets aan gehad te hebben. ‘Het was mijn drijfveer te laten zien dat er nog een leven is na pesten en hun een hart onder de riem te steken.’

In het programma “Gepest” ging Mari samen met Peter de confrontatie aan met zijn pesters. ‘Toen ik ze weer voor het eerst zag wist ik precies wie het waren en kon ik ze zo aanwijzen. Ik wist zelfs hun namen nog, kan je nagaan wat voor indruk dat bij mij heeft gemaakt.’ Zelf heeft hij het verleden een plekje kunnen geven. ‘Ik ben veel naar coaches geweest om over mijn ervaring te praten en het achter me te laten. En ondanks dat het nooit helemaal zal helen zag ik deze ontmoeting als een symbolische afsluiting.’

Pesten van tegenwoordig

Het pesten ziet Mari overal. ‘Ik krijg al kippenvel als ik de pesterijen van tegenwoordig zie of lees. Dit omdat ik aan den lijve heb ondervonden wat het met je doet. Zelfs een lichaamshouding geeft al veel weg. Denk hierbij aan het buitensluiten en nafluiten van personen. Maar ook de pesters zitten vaak met een probleem, al heb je dat vaak niet door.’

‘Ik ben dan ook blij dat er tegenwoordig veel meer aandacht aan word geschonken, omdat dit vroeger niet werd gedaan. Hierdoor worden de mensen er steeds bewuster van.’

Wil je meer informatie over de Week Tegen Pesten? Neem dan een kijkje op hun website.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl powered by WENDY.

View this post on Instagram

Conny Bassa heeft een andere kijk op het leven gekregen. Haar dochter kreeg op 3-jarige leeftijd kanker: ‘Yanou was net drie toen ik een bult in haar been voelde terwijl ik haar naar bed bracht. Mijn moederinstinct vertelde mij om die volgende ochtend direct naar de huisarts te gaan. Er waren allerlei onderzoeken gedaan. Na vier weken lang gewacht te hebben, veranderde ons leven binnen een paar seconden in een nachtmerrie. Yanou had een kwaadaardige tumor. Als moeder zijnde was het voor mij telkens weer een dieptepunt dat ik tijdens de chemokuren mijn kleine meisje in bed zag liggen met een kaal hoofdje en een dun lichaampje. Dat beeld blijft me altijd bij. Ik dacht continu aan het feit dat ze van mij kon worden weggenomen. Dat hakte er erg in. Ondanks deze intensieve periode deed Yanou het super goed. Ons doel was om met elkaar de finish te halen. En dat is gelukt. Inmiddels is Yanou 4 jaar schoon! Ze heeft door de behandelingen nierschade opgelopen waarvoor ze medicatie gebruikt. Haar benen hebben een lengteverschil door de bestralingen. Daar zal ze waarschijnlijk aan geopereerd moeten worden om problemen met lopen en problemen met haar rug en scheefstand te voorkomen. Daarnaast heeft ze verlatingsangst, omdat ze zoveel heeft meegemaakt. Ze heeft daardoor moeite met eten en slapen. Gelukkig gaat dit steeds beter. De grootste les uit deze periode is dat we vergeten om te genieten, omdat we tegenwoordig veel werken, willen presteren en materialistisch zijn. Niet alleen van elkaar, maar ook van de kleine dingen. Samen met je gezondheid, is dat het allerbelangrijkste. Daarom vonden we dat we ons leven anders moesten inrichten. Zo hebben we ons eigen beeldenatelier ‘Body in beeld’ opgezet, zodat we met aandacht een prachtige herinnering kunnen maken voor anderen. Dit doen we met veel liefde en passie. Daarbij kunnen we onze eigen tijd indelen en zo hebben we meer tijd voor elkaar.’ #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #kanker

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

Lees hier het verhaal van Joyce over haar pestverleden.

De zomer van… Mari van de Ven

De vakantie is in volle gang. In onze rubriek ‘De zomer van…’ vragen wij bekende Nederlanders naar hun zomerplannen. Vandaag deelt Mari van de Ven zijn plannen met ons. 

Waar ga je deze zomer heen?

‘Deze zomer ga ik acht dagen naar Ibiza. Samen met een vriendinnetje ga ik midden in augustus heen. Via vrienden hebben we dan een heerlijk huis.’

In wat voor accommodatie verblijf je het liefst?

‘Een huis aan het strand vind ik heerlijk, maar in New York vind ik het bijvoorbeeld fijner om gewoon in een hotel te zitten. Het liefst waar ze dan een lekker ontbijtje klaarmaken. Op Ibiza is het juist leuk om zelf ontbijt klaar te maken in het mooie huis waar ik dan verblijf.’

Hoe reis je het liefst?

‘Met het vliegtuig. Ik heb echt een hekel aan autorijden. Ik vind het vooral vermoeiend. Voor mijn werk pak ik eigenlijk ook altijd de trein. Dat geeft me gewoon een soort rust.’

Wat voor vakantieganger ben jij?

‘Dat is vaak heel wisselend. Ik kan ook veel verschillende plekken leuk vinden en vind zowel dingen zien, als op het strand liggen leuk. Maar een ding is wel altijd hetzelfde: als ik op het strand lig, is dat áltijd onder een parasol.’

Wat kan er echt niet ontbreken in jouw koffer?

‘Mijn producten en zonnebrand.’

Koffer of handbagage?

‘Koffer!’

Grappigste vakantie anekdote

‘Heel lang geleden was ik op Ibiza. Daar ben ik toch zo verliefd geworden op een heel knappe man. Hij zat die hele vakantie in mijn hoofd, maar uiteindelijk bleek hij gewoon hetero te zijn.’

Favoriete bestemming

‘Ik heb niet per se een favo vakantiebestemming. Mykonos, Thailand, Bali, New York, Ibiza… Alles is mooi op zijn eigen manier!’

Mari van de Ven geeft Marjan een make-over

Mari van de Ven geeft onze heldinnen uit de zorg een metamorfose in zijn eigen Haaratelier. Marjan is één van deze heldinnen. Zij is moeder van een dochter en een zoon, en werkt op een kinderdagverblijf voor kinderen met een meervoudige handicap.

Over Marjan

‘In mijn werk zorg ik altijd voor anderen, dan is het ook heel fijn als er een keer voor jou wordt gezorgd. Ik heb een pittig jaar achter de rug. Ik woon nu weer alleen met mijn kinderen. We hebben het goed met z’n drieën, maar met mijn werk erbij is het soms best zwaar. Door de bezuinigingen in de zorg is het aanpoten. Op sommige dagen heb je het gevoel dat je tekortschiet doordat je dan alleen tijd hebt voor eten en verzorging, niet voor extra aandacht, maar ik vind het ook een heel waardevol beroep. Deze dag voelde echt als verwennerij. De voorpret alleen al; iedereen leefde met me mee. Vanaf mijn veertiende gebruik ik elke dag eyeliner, mascara en een potloodje, maar eigenlijk doe ik elke dag hetzelfde. Mijn haar heb ik in verschillende kleuren gehad, maar nu was het al een tijdje blond.

Marjan over het resultaat

Van Mari kreeg ik het advies om het niet te strak boven mijn oren te laten knippen; een wat lossere coupe maakt me volgens hem vrouwelijker. Hij heeft mijn haar donkerder gemaakt en ook mijn wenkbrauwen veel meer aangezet. Ik heb van nature lichte, dunne wenkbrauwen en daar doe ik nooit iets aan, maar ik moet zeggen dat ik met deze wenkbrauwen een sprekender gezicht krijg. Het is echt heel anders.’

Mari over Marjan

‘Marjan was erg nieuwsgierig naar wat ik van plan was en vond het denk ik best lastig om de controle los te laten, maar ik zei: “We gaan het gewoon doen.” Ze heeft dun haar en dan is het beter om voor een donkerdere kleur te kiezen; een lichte kleur maakt het haar nog dunner. De donkere kleur geeft Marjan een krachtige uitstraling en daarom heb ik ook haar wenkbrauwen bijgetekend. Wenkbrauwen zijn zo bepalend voor de uitdrukking van iemands gezicht; Marjans gezicht spreekt nu veel meer. Ook heb ik de coupe wat losser geknipt. Strakke lijnen boven de oren maken een kapsel mannelijk, het is mooier om het wat speelser te houden.’

Make-over Mari van de Ven

Ben je benieuwd naar de resultaten van de andere make-overs en de tips van Mari? Je ziet ze in de WENDY 26 die nu in de winkels ligt.