fbpx

Lisanne (20) kreeg botkanker: ‘Hoe mijn toekomst eruit ziet? Mijn toekomst is nu.’

Lisanne Spaander was een gewone puber net als alle andere, tot die ene dag. De dag dat ze hoorde dat ze botkanker had. Nog maar zestien jaar oud en in de bloei van haar leven. De grond zakte onder haar voeten vandaan. ‘Vanaf dat moment stond mijn leven in het teken van mentaal vechten, vallen en weer opstaan. ‘

Oog in oog met kanker

Lisanne had als jong meisje al een droom om zangeres te worden. Ze trad regelmatig op met haar eigen bandje. Zo ook voor het KWF, nog voordat ze zelf wist dat ze ziek was. Lisanne vertelt: ‘Dit deed ik voor mijn oma die de strijd tegen kanker verloor. Na het optreden kreeg ik heftige spierpijn in mijn bovenbeen. Deze pijn breidde zich uit naar het gebied rondom mijn bekken. Ik ging met mijn klachten naar de huisarts, maar die nam het in eerste instantie niet serieus. Hij zei dat het wel bij de leeftijd zou horen en stuurde mij naar een fysiotherapeut. Die ging aan de slag met dry needling, maar in plaats van dat de pijn verminderde, werd het juist erger. Op een gegeven moment kon ik mijn been zelfs niet meer bewegen.’ Eenmaal terug bij de huisarts nam hij de klachten wel serieus en werd Lisanne direct doorverwezen voor een scan. Ze vonden een tumor van twaalf bij twaalf centimeter met uitzaaiingen naar de longen. Daar stond ze dan, vol toekomstdromen, oog in oog met kanker.

Wonderkindje

‘Ik herinner me nog precies het moment waarop ik te horen kreeg dat ik botkanker had. Dit was tijdens een schoolexcursie met de theaterschool naar Gent. Ik wist gelijk dat er heftige tijden aan zouden komen. Een eenzame strijd om beter te worden. De prognose was heel slecht.’ Lisanne had het Ewing-sarcoom, een zeldzame en zeer kwaadaardige vorm van botkanker waar artsen nog maar weinig vanaf weten. ‘Het traject dat ik inging was zwaar. Ik kreeg meerdere zware chemokuren. Na achttien weken chemo was mijn tumor geslonken, meer dan dat in eerste instantie werd gedacht. Ik werd zelfs het wonderkindje genoemd.’

‘Ik was mezelf niet meer’

Artsen zouden mijn bot eruit halen en een prothese plaatsen in mijn bekkengebied . Maar dit liep helaas anders. ‘Ze vonden tijdens de operatie nog een aantal verdwaalde tumorcellen. Om deze reden hebben de artsen tóch besloten de operatie te staken. Om de tumor toch weg te krijgen, kreeg ik opnieuw chemo, gecombineerd met bestraling. Ik moest verder met het protocol dat ze hadden voor Ewing Sarcoom.  Elke dag moest ik samen met mijn moeder naar het ziekenhuis voor mijn bestraling van twintig minuten. Mijn bekken werden van vier kanten bestraald, waardoor ik zowel aan de binnen- als buitenkant brandwonden kreeg. Lopen, zitten, plassen, alles was pijnlijk. Ik was uitgeput. Te moe om over de dood na te denken. Toch voelde ik me, ondanks die pijn, verder gewoon gezond. Het waren de chemotherapieën en de andere behandelingen die mij ziek maakte, maar tegelijkertijd ook weer beter. Deze chemotherapieën, operaties en bestralingen werden mij soms teveel. Ik was mezelf niet meer.’

Sterke moeder-dochterband

In haar ziektetijd trad Lisanne bijna niet op, maar één optreden kon zij echt niet afslaan. ‘Dit was een optreden voor KIKA, samen met Jeroen van der Boom. Daar verzamelde ik al mijn kracht voor om dat te kunnen doen.’ De hoop om te genezen was heel sterk aanwezig. ‘Mij sla je niet zomaar uit het veld. Samen met mijn moeder ben ik de mentale strijd aangegaan tegen de kanker.’ Op moeilijke momenten trokken zij elkaar overeind. Je bent niet alleen ziek, de hele familie is erbij betrokken. ‘Haar moeders leven stond in het teken van verzorgen, mentaal sterk blijven, vallen en weer opstaan. Daarnaast  was mijn moeder altijd bezig met een zoektocht naar juiste voeding, alternatieve behandelmethoden en onderzoeken die in het buitenland plaatsvinden. Het is bewonderingswaardig hoe mooi de liefde van moeder naar dochter is, en andersom.

‘Vechtersbaas’

In moeilijke momenten kon Lisanne haar gevoel kwijt in muziek. Haar zelfgeschreven nummer ‘Vechtersbaas’ heeft een leven gekregen in het ziekenhuisbed. ‘Wanneer ik wakker werd met woorden en zinnen in mijn hoofd, wist ik dat ik het gelijk moest opschrijven. Terwijl ik rustig op mijn bed zat te zingen, kwamen er steeds meer verplegers rond mijn bed staan. Ze hadden tranen in hun ogen. Het nummer ‘Vechtersbaas’ heeft mij geholpen om deze rollercoaster een plekje te geven. Ondanks het mislukken van de operatie was de tumor na een jaar weg en mocht ik naar huis. Herstellen en weer op kracht komen.’ Het zingen van mijn eigen lied in een uitverkocht Ziggo Dome bij Marco Borsato’s Symphonica in Rosso is een droom die is uitgekomen. Dat kleine liedje, dat zoveel mensen heeft bereikt.’

‘De reis van mijn leven’

Lisanne had nog een droom: reizen. ‘Ik wilde meer van de wereld zien: witte stranden, helder blauw water. Het werd Thailand. Artsen raadden het af, omdat mijn lichaam nog niet sterk genoeg was, maar niemand kon mij stoppen. Met een voorraad aan pillen, vertrok ik helemaal alleen met mijn backpack naar de andere kant van de wereld. Een bijzondere ervaring die niemand mij meer afneemt. In het ziekenhuis bepalen de artsen alles, wanneer welke behandeling en wanneer welke pil. Maar ik heb tijdens deze reis echt naar mijn eigen lichaam geluisterd. Ik bepaalde wat goed was voor mijn lichaam. Voor kerst en oud en nieuw kwamen ook mijn broer en moeder die kant op gevlogen om samen de feestdagen te vieren. We hebben samen het heftige jaar afgesloten en zijn vol goede moed het nieuw jaar ingegaan.’

De kanker is terug

Dit was helaas van korte duur. Precies na twee jaar vrij van tumor begon Lisanne zich weer ziek te voelen. De tumor was terug. ‘Ik voelde meteen dat het mis was en de scan bevestigde dit. De eerdere zwaardere behandelingen sloegen niet aan. Via een optreden kwam ik in contact met een arts in Amerika die een patiënt had genezen met exact hetzelfde ziektevertoon als ik.  Ik werd opnieuw geopereerd en mijn schaambotje is er nu uitgehaald. Amerika raadde aan om alsnog een keer te bestralen. Dat hebben we gedaan. Mijn tumor is nu weg en ik voel me goed. Hoe mijn toekomst eruit ziet? Mijn toekomt is nu. Ik deel mijn ervaringen en ik maak me hard voor meer onderzoek naar deze vorm van kanker. Ook ben ik ambassadeur van het Prinses Maxima Fonds.’

‘Ik blijf altijd positief’

Op dit moment krijgt Lisanne zuurstofbehandelingen, twee uur per dag. ‘Door de bestralingen zijn mijn huidlagen als het ware aan elkaar vast gaan plakken. De zuurstofbehandelingen herstellen de schade die de chemotherapieën en bestralingen hebben aangericht. Hiervoor moet ik iedere werkdag op en neer reizen tussen Harderwijk en Arnhem. Dit maakt het extra zwaar, maar ik weet waar ik het voor doe: een gezond lichaam. Na de behandeling moet ik rusten en slapen, want het vergt veel van mijn lichaam. Gelukkig ervaar ik al de positieve effecten van de behandelingen. Mijn huid is al soepeler geworden. En wat voor mij nog belangrijker is: ik kan weer beter ademhalen, waardoor zingen makkelijker gaat. Dat is toch wat ik het liefst doe en het geeft mij kracht.’ Op 10 april wordt Lisanne opnieuw onderzocht en gaat ze door de scan om te kijken of het nog steeds goed gaat. ‘Ondanks deze heftige periode blijf ik altijd positief. Ik geniet van elke dag en ben dankbaar.’

Lisanne Spaander Vechtersbaas

Afscheid van de ongeneeslijk zieke Landa: ‘Ze was altijd sterk en positief’

Dit weekend hoorden we het verdrietige nieuws dat Landa Resok Haas (22) is overleden. Landa had een bijzonder contact met Wendy en vertelde in Wendy 13 haar verhaal. We leven mee met haar familie en vrienden.

Ze was zo positief en liet de moed nooit zakken, maar helaas heeft Landa op veel te jonge leeftijd afscheid moeten nemen.

Altijd sterk en positief

Landa vertelde haar verhaal in Wendy 13. Bijna twee jaar geleden kreeg de 22-jarige botkanker en toen we Landa spraken was al duidelijk dat ze niet meer beter zou worden. Ondanks dat bleef ze fier in het leven staan en wilde ze van elke minuut genieten. Ze trouwde nog met haar grote liefde Martin en samen maakten ze een droomreis naar De Molukken, terug naar de roots van Martin.

‘Het verdriet komt later wel’

‘Ik wil mooie herinneringen maken met de mensen die ik liefheb en die van me houden’, vertelde Landa in het interview. Ondanks de zware behandelingen die ze moest ondergaan bleef ze positief. ‘Zelfs toen ik alle chemokuren moest ondergaan, ben ik geen dag chagrijnig geweest. Iedereen denkt er weleens over hoe het moet zijn om ziek te worden, maar als het je echt overkomt, gaat er een soort knop om. Ik voel me meer dan ooit mezelf, Landa. En Landa is een blij iemand die het leven prachtig vindt en ervan wil genieten. Martin en ik zeggen vaak tegen elkaar: ‘Laten we niet verdrietig zijn, maar genieten van alles wat we nog meemaken. Het verdriet komt later wel.’

Bijzonder contact tussen Landa en Wendy

Landa en Wendy hadden een bijzonder contact. Ze leerden elkaar kennen via Instagram, waar Landa Wendy vroeg om de armbandjes die ze maakte te promoten. Dat deed Wendy, met een ongelooflijk resultaat: vanuit het hele land kreeg Landa aanvragen voor de armbandjes en haar mailbox stroomde vol met berichtjes van mensen die haar sterkte wensten. Wendy en Landa ontmoetten elkaar ook in real life, onder meer toen Wendy Landa uitnodigde voor het bijwonen van opnames van The Voice of Holland.

Vorige week bezocht Wendy Landa nog. We maken een diepe buiging voor Landa en wensen haar grote liefde Martin en haar familie en vrienden veel sterkte. Ze zal voor altijd in het hart van velen zijn.

Het hele interview met Landa uit Wendy 13 lees je hier. 

Wendy geeft ongeneeslijk zieke Landa onvergetelijke momenten

Via Instagram leerde Wendy Landa Resok Haas (22) kennen. Landa heeft kanker en zal niet lang meer leven, dus besloot Wendy om Landa nog een aantal onvergetelijke momenten te geven. Een mooi voorbeeld van hoe social media mensen die alle steun nodig hebben, kunnen helpen.

Toen Landa en haar verloofde Martin op zoek gingen naar poppetjes voor op de bruidstaart liepen ze tegen een probleem aan. Alle bruidspoppetjes hadden een vrouwtje met lang blond haar en een mannetje met kort zwart haar, terwijl het bij Landa en Martin net omgekeerd is: zij had vorig jaar december voor het huwelijk door de maandenlange chemokuren een kort rattenkoppie, terwijl hij met zijn Molukse achtergrond een bos lange weelderige zwarte lokken heeft.

Maar, niet getreurd: de poppetjes werden bijgewerkt met viltstift en toen leek het nog best wat.

Een beenamputatie en 18 chemokuren

Het is tekenend voor hoe Landa en Martin omgaan met de loodzware last die ze moeten dragen. Landa kreeg anderhalf jaar geleden botkanker. Zij raakte haar been kwijt en onderging achttien zware chemokuren, hij zag zijn 22-jarige prinses wankelen tussen leven en dood. Maar, nooit, echt nooit, lieten ze de moed zakken. En zelfs nu, nu duidelijk is geworden dat Landa niet meer beter zal worden en behandelen geen zin meer heeft, blijven ze fier in het leven staan.

‘Het verdriet komt later wel’

‘Ik ben nooit boos geweest en heb nooit gedacht: waarom ik?’ zegt Landa. ‘Zelfs toen ik alle chemokuren moest ondergaan, ben ik geen dag chagrijnig geweest. Iedereen denkt er weleens over hoe het moet zijn om ziek te worden, maar als het je echt overkomt, gaat er een soort knop om. Ik voel me meer dan ooit mezelf, Landa. En Landa is een blij iemand die het leven prachtig vindt en ervan wil genieten. Dat zeggen Martin en ik ook vaak tegen elkaar: “Laten we niet verdrietig zijn, maar genieten van alles wat we nog samen kunnen meemaken. Het verdriet komt later wel.’

‘Toen ik ziek werd, was ik wel bang dat Martin het niet vol zou houden. We zijn nog zo jong, zou hij het wel aankunnen om een relatie te hebben met een kale vrouw met één been? Maar hij staat net zo positief in het leven als ik. Toen ik korte stekeltjes had, aaide hij altijd over mijn hoofd en zei hij dat hij het zo lekker zacht vond.’

Mooie herinneringen maken

Het is een levensinstelling die ze deelt met Wendy, zo ontdekte Landa toen ze door Wendy werd uitgenodigd voor het bijwonen van opnames van The Voice of Holland afgelopen december en ze haar na de show ontmoette. ‘Wendy vertelde over het verlies van haar vader en hoe die altijd zei: “Ik ben ziek, maar daar hoeven jullie niet ziek van te zijn.”’

‘Die uitspraak betekende veel voor Wendy, vertelde ze me; daarna ging bij haar de knop om en lukte het haar om nog samen met haar vader van het leven te genieten. Zo wil ik ook zijn. Ik wil mooie herinneringen opbouwen met de mensen die ik liefheb en die van me houden. Toen we hoorden dat ik niet meer beter zou worden, zijn Martin en ik meteen naar Curaçao gevlogen, waar ik altijd al een keer naartoe wilde. We zaten in een prachtig appartement, met uitzicht op zee, beter kon het niet. In december zijn we getrouwd en in februari gingen we op huwelijksreis naar de Molukken, wat Martin heel graag wilde omdat zijn familie daar vandaan komt en hij er nog nooit was geweest. Zo bouwen we samen mooie herinneringen op.’

Lees ook: Wendy verrast de ongeneeslijk zieke Fauvé tijdens haar wensdag van Make A Wish

Geniet van de kleine dingen

In de woonkamer van Landa’s huis in Elst hangen veel foto’s. Van familie, vrienden, de bruiloft – Martin in een mooi grijs pak en Landa met een lange witte sleep. Van Landa met lang haar, Landa met een hoofddoek op in tijgerprint – ‘Ik had ook een pruik, maar die hoofddoek vond ik leuker’. Op een postertje de tekst: ‘Geniet van de kleine dingen in het leven.’

Landa: ‘Wendy is zó betrokken’

Landa vertelt hoe ze in contact kwam met Wendy. ‘Vorig jaar augustus werd ik geopereerd aan mijn borstbeen omdat ook daar een tumor was ontdekt en na de operatie moest ik zes weken stil in bed blijven liggen. Om de tijd door te komen ben ik armbandjes gaan maken. Via Instagram stuurde ik Wendy een berichtje om te vragen of zij mijn bericht over de armbandjes voor me wilde delen. Dat deed ze, met een ongelooflijk resultaat: vanuit het hele land kreeg ik aanvragen voor de armbandjes en samen met mijn moeder was ik de hele dag bezig om ze te maken en te versturen. Mijn mailbox op Facebook en Instagram stroomde vol en zo veel mensen wensten me sterkte, hartverwarmend.’

‘Sindsdien stuurt Wendy me af en toe een berichtje om te vragen hoe het gaat. Heel bijzonder, want ik zal niet de enige zijn die haar een berichtje stuurt. Ze is echt betrokken en ze heeft geregeld dat Martin en ik bij de opnames van Goede Tijden, Slechte Tijden konden zijn. Ook konden we via Wendy naar Ik hou van Holland. Echt fantastisch toch? Ik kijk altijd naar The Voice en ik vind Wendy een mooie en krachtige vrouw. Dus heel bijzonder dat ik haar heb kunnen ontmoeten.’

Een paar maanden, misschien een paar jaar…

Landa weet niet hoe lang ze nog heeft, hoe lang het nog zal duren voor het kankermonster zich niet langer laat temmen. Het kan een paar maanden zijn, maar ook een paar jaar; de artsen kunnen het niet zeggen, en het is iets wat Landa ook liever niet wil weten. Ze voelt zich nu nog goed, daar gaat het om, al weet ze dat het in haar lijf niet goed is en ze de strijd op een dag zal verliezen.

Ze kon nog meer chemo krijgen, om de tijd die ze nog heeft te verlengen, maar ze besloot te stoppen met de behandelingen. De kans dat de chemo zou aanslaan was klein en liever minder goede dagen, dan meer dagen die niet echt de moeite waard zijn.

‘We zijn nu voor altijd man en vrouw, waar ik ook ben’

Sommige dagen tellen voor honderd. Zoals 9 december 2016, de dag dat zij en Martin trouwden. ‘We zijn nu voor altijd man en vrouw, waar ik ook ben.’ Ze laat het filmpje zien van de bruiloft. Van de tocht per limo vanuit haar ouderlijk huis in Amersfoort naar kasteel Doornenburg, het moment dat ze aan de arm van haar vader op het nummer Jij bent de liefde van Guus Meeuwis het kasteel binnenkwam. Geef mij je hand. Kijk in mijn ogen. Ik ben vol van iets dat jij me geeft. Heel m’n hart heb ik aan jou gegeven.

Van de persoonlijke speech van de trouwambtenaar, de taart met de poppetjes, de Molukse maaltijd, het feest in de avond. Als laatste draaide de deejay het lievelingsnummer van Martin: When A Woman Loves van R. Kelly. De gasten gingen rond de dansvloer staan en Martin en Landa dansten. Iedereen huilde.