fbpx

Lerares is vroeger gepest door leraren

Het is de week tegen pesten. Nadat een leerling op haar middelbare school zelfmoord pleegde omdat ze gepest werd, zei lerares Larissa dat ze het altijd zou opnemen voor mensen die gepest worden. Ze had nooit gedacht dat ze zelf een van hen zou worden. En dat de pesters nota bene haar collega’s waren…

Afgelopen schooljaar werd er een onderzoek gedaan over het pestgedrag op scholen. Niet onder leerlingen, maar onder leraren. ‘Eindelijk!’ Dacht ik. Volgens mij kwam er 8% uit. Het is slechts een cijfer, maar ik heb het jarenlang ervaren. En ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik kwam als jonge en enthousiaste vrouw in het onderwijs. Ik genoot van mijn baan als docent. Het ging fout toen ik op mijn oude middelbare school ging werken. Het begon allemaal geweldig. Ik mocht hier al eerder invallen en niet veel later ben ik teruggevraagd met uitzicht op een vaste aanstelling. In de periode dat ik inviel, leerde ik op school mijn huidige man kennen. Ik vond dat de directeur dit moest weten en heb dat verteld. Ik zei hem dat ik het zou respecteren als hij ervoor koos om geen relaties op de werkvloer te hebben, maar hij had er geen problemen mee.

Pestgedrag

De relatie tussen mij en mijn man begon bij steeds meer mensen bekend te raken en de ‘populaire’ vrouwengroep op de werkvloer verenigden zich tegen mij. Ik kreeg allerlei rotopmerkingen naar mijn hoofd. Maar ze negeerden mij ook. Als ik in de ochtend goedemorgen zei, werd er door die groep niets teruggezegd. Tijdens de pauze werd mijn naam hardop genoemd en wat er daarna werd gezegd, fluisterden ze tegen elkaar.  Er werden blikken uitgewisseld als ik ergens binnenkwam of wanneer ik iets zei tijdens een leerlingbespreking. Maar als mijn man erbij was, was iedereen poeslief. Ik heb een paar keer meegemaakt dat een vrouwelijke collega uit de pestgroep met mijn man aan het lunchen was en op het moment dat hij niet keek een gezicht naar mij trok. Zo van: haha, ik zit hier gezellig met jouw man.

Kwaad tot erger

Op een dag zat ik tijdens een tussenuur te werken in de lerarenkamer. Ik ben door drie collega’s uit het niets de kamer uitgesleept. Ze duwden mij hardhandig met mijn hoofd onder de kraan en wreven nog even door mijn haar. Ik had mijn haar net ontkroesd. Een hele onderneming dus. Als een verzopen kat met tranen in mijn ogen ging ik naar mijn laatste les. Ik fietste daarna naar huis. Ik was machteloos en stapte mijn huis binnen en liet mezelf bij de kachel neervallen. Na een half uur hard gehuild te hebben, belde ik mijn moeder. Ik wilde niet meer terug naar school. Maar wat dan? Wat geef je als reden op bij de volgende school? Je bent op den duur zo onzeker. Ik ging geloven dat het aan mij lag en dat er iets mis was met mij. Uiteindelijk kwam het bij de directeur terecht en er volgden vele gesprekken met mij. Het kwam erop neer dat ik moest veranderen. De waarheid is dat directieleden, net als bij een kind dat gepest wordt, niet goed weten wat ze moeten doen. En soms zelfs mee pesten.

Huwelijk

Het dieptepunt was toen iedereen hoorde dat mijn man mij ten huwelijk had gevraagd. De pesters deden er nog een tandje bij: alles om het huwelijk tegen te houden. Mijn oude leraar scheikunde keek me aan en zei: ‘Doordat jij met een blanke trouwt kun je in een kast van een huis wonen in plaats van in een hutje in Suriname.’ Ik kon het niet geloven. Kwam dit echt uit zijn mond? Het gevoel dat je niets voorstelt, is zo afschuwelijk. Ik was door de groep pesters uit een werkgroep gezet. Mijn man is om die reden op de pesters afgestapt. Hij werd door de directeur op het matje geroepen. De directeur vond namelijk dat ik dit zelf moest oplossen. Twee dagen nadat we getrouwd waren, kwamen we weer op school. We stonden in de lerarenkamer en de ‘leider’ van de groep pesters, de orthopedagoge, stapte op me af en stak haar hand met frisse tegenzin uit. Ze kreeg nog nét de felicitatie uit haar strot. Mijn echtgenoot kreeg drie zoenen. Het interesseerde me niets: hij was nu officieel van mij. Toen ze terugliep zag ik hoe een aantal medepesters haar een schouderklopje ter ondersteuning gaven. Het leek erop dat ze dit zagen als een nederlaag.

Invloed op mijn leven

Ik ben drie jaar gepest door leraren en het heeft mijn leven veranderd. Nu pas merk ik dat ik weer langzamerhand mezelf word. Ik heb het mijn man nog heel lang kwalijk genomen, omdat ik vond dat hij het meer voor mij op had moeten nemen. De eerste jaren kon ik de naam van de school niet horen. Mijn man werkt er nog steeds, maar de contacten die hij had zijn verbroken. In een gesprek heeft hij aangegeven dat hij voor mij heeft gekozen en dat contact met hen hierin niet past. Ik vind het oprecht jammer voor hem, het lijkt me zo teleurstellend als je om deze reden het contact met mensen moet verbreken.

Hoofd omhoog, neus in de wind

Het was mijn laatste schooldag op die school. Ik kreeg veel cadeaus van leerlingen, ouders maar ook van collega’s. Door dit hele verhaal lijkt het wellicht alsof alle collega’s tegen me waren, maar het was een vriendengroep van acht collega’s en er waren nog talloze andere collega’s. Mijn oud-leraar en collega kwamen afscheid van mij nemen. We hadden zoveel lol gehad, ik had zoveel van hen geleerd. De pesters daarentegen waren in de feeststemming. Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe de orthopedagoge mij lachend aankeek en in haar ogen wreef als een huilende baby. De gymleraar vroeg haar of dat nou echt nodig was en ze deed weer of ze zich van geen kwaad bewust was.

Triomfantelijk liep ik de school uit. Ik kreeg later nog een brief van een andere directeur. Hij betreurde het dat ik op mijn laatste dag niet het gesprek met hem was aangegaan. Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Als zelfs mijn man erin trapte, hoe kon zo’n oude en lieve directeur hen dan doorzien?

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl powered by WENDY.

View this post on Instagram

Anouk ondervond psychische problemen. Doordat ze tijdens haar middelbareschooltijd vaak werd buitengesloten raakte ze in een depressie en beschadigde ze zichzelf: ‘Ik had zoiets van: ik doe er toch niet toe dus waarom zou iemand mijn verhaal aan willen horen? Ik wilde mezelf eigenlijk veranderen om erbij te kunnen horen. Puur om mijn gevoel een plekje te kunnen geven, ben ik uiteindelijk begonnen met zelfbeschadiging. In die tijd ben ik ook depressief geweest. Vooral muziek maken en zingen, daar kon ik mijn gevoel in kwijt. Ik schreef ook gedichten en daar heb ik nu ook een bundel van uitgebracht. De belangrijkste les die ik eruit heb gehaald is: blijf jezelf! Er is altijd wel iemand die je accepteert zoals je bent. Het is ook heel erg belangrijk om erover te praten. Toch denk ik wel dat daar op scholen veel meer aandacht aan besteed mag worden. Dat was er voor mij toentertijd niet, vandaar dat het voor mij pas zo laat is gebeurd. Maar praten is juist zo belangrijk. Ik heb uiteindelijk hulp gezocht en het heeft mij enorm geholpen om het er met iemand over te hebben.’ We mochten één van Anouk haar gedichten publiceren:
Eenzaam,
Ik voel me vaak alleen
Alsof niemand mij begrijpt
Waar moet ik heen
Als niemand me vastgrijpt
Ik verlang naar praten
Maar ik vind mijn woorden niet
Ik voel me verlaten
Ik heb veel verdriet
Het is zo eenzaam
Het is zo alleen
Waarom gaat het zo langzaam
Waarom moet ik hier doorheen
Het alleen-zijn doet zo’n pijn
Ik wil dat ik verdwijn #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #psychischeproblemen

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

Lees hier meer verhalen over pesten.

4 harde feiten over pesten

Pesten vormt nog altijd een groot probleem in Nederland. Niet alleen in het onderwijs wordt gepest, ook op het werk, online en in de ouderenzorg komt dit voor. Heb jij enig idee hoe veel en in welke mate gepest wordt? Wij hebben een aantal feiten over pesten op een rijtje gezet.

1. Pesten op school

Dagelijks worden er twee tot drie leerlingen per klas gepest. De gevolgen hiervan kunnen zeer ernstig zijn. Wanneer je als kind op school gepest wordt, draag je de sociale, fysieke en mentale gevolgen 40 jaar later nog steeds met je mee.

2. Van je collega’s moet je het hebben

Ook op het werk hebben we te maken met pestgedrag. Ongeveer 26% van de werknemers is wel eens gepest tijdens zijn of haar loopbaan. Dit kan in de vorm van discriminatie, seksuele intimidatie of buitensluiten. Bij ruim 1 op de 3 personen van deze groep werknemers leidt dit tot burn-out klachten.

3. Veilig achter je scherm

Volgens cijfers van het CBS worden er 400.000 mensen online gepest. Dit houdt in dat mensen elkaar via digitale media dreigende berichten versturen, belastende foto’s of filmpjes plaatsen of iemand uitschelden. Meisjes zijn hierbij vaker het slachtoffer dan jongens.

4. Nooit te oud om te pesten

Zelfs ouderen hebben te maken met pesten. In bejaardentehuizen en ouderenflats wordt 20% van de ouderen gepest. Dit gebeurt vaak door andere bewoners die hun buren uitschelden, discrimineren en lastigvallen. Pesten is dus zeker niet iets wat alleen bij kinderen voorkomt.

Heeft jouw kind ook te maken met pesten en weet je niet hoe je hiermee om moet gaan? Lees dan hier 5 tips!

5 tips als je kind gepest wordt

Er is niks erger dan horen dat je kind gepest wordt op school. Machteloos sta je aan de zijlijn en het liefst doe je er alles aan zodat het stopt. Helaas komt pesten op school nog steeds te vaak voor en hebbers pesters geen idee wat voor schade ze aanrichten. De gevolgen van pestgedrag kunnen namelijk enorm zijn.. Wij delen 5 tips voor als je kind gepest wordt.

1. Praat praat praat

Voor een kind is het al moeilijk genoeg om bij zijn ouders te komen en te vertellen dat hij of zij wordt gepest. Toon daarom veel begrip en laat je kind zijn of haar hart luchten. Hoe meer jij weet, hoe gerichter je kunt reageren.

2. Leer je kind te reageren en oefen dit

We willen natuurlijk dat het pesten zo snel mogelijk stopt. Oefen dan ook wat je kind graag tegen zijn pester wil zeggen en stuur hier en daar bij. Belangrijk is dat zijn zelfvertrouwen hierdoor een boost krijgt en je kind niet in de put gaat zitten.

3. Maak duidelijk dat pesten niet normaal is

Zorg ervoor dat je kind weet dat de situatie die zich afspeelt verreweg van normaal is en dat het zeker niet aan hem of haar ligt. Pesters vertonen dit gedrag vaak omdat ze zelf ergens onzeker zijn over iets.

4. Zorg dat je kind leuke dingen blijft doen

Kinderen kunnen zich door de impact van pesterijen afsluiten van sociale activiteiten. Support je kind daarom juist om leuke dingen te blijven doen en om contact te blijven maken met leeftijdsgenoten. Dit zorgt er niet alleen voor dat je kind zich niet eenzaam voelt, maar ook nog eens dat hij potentiële nieuwe vriendjes ontmoet.

5. Breng de school op de hoogte

Laat de school van je kind weten wat er zich afspeelt en maak samen met hun een plan van aanpak. Uit onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen blijkt dat interventies bij pesten het meest effectief zijn als ze in samenwerking met ouders gebeuren.

Bron: Week tegen pesten

Mari van de Ven deelt zijn pestverleden

Als je aan make-up en haar denkt, denk je natuurlijk aan Mari van de Ven. Hij is visagist en haarstylist van onder andere Wendy en heeft zijn eigen salon en opleidingsinstituut. Voorafgaand aan al zijn succes is hij vroeger erg gepest. In deze week tegen pesten (23 t/m 27 september) doet hij zijn verhaal.

‘De pesterijen begonnen op de lagere school. Ik was toch een ander jongetje, had andere interesses en was niet goed in sport. Doordat ik uit een klein dorp kwam, viel dat dan ook snel op. Ik paste met mijn gedrag, bewegingen en uiterlijk ook niet bij de andere jongens. Ze wezen me altijd met de vinger na, werd uitgescholden en kon nooit iets goed doen. Zelfs mijn oude juffrouw hielp met deze pesterijen mee. Hierdoor vond ik het vreselijk om naar school te gaan en om telkens gekleineerd te worden. Uiteindelijk ging ik zelf ook geloven dat ik niet goed genoeg was. Dit waren enorm verdrietige jaren.’ 

‘Ik heb leren knokken en laat me de kaas niet van het brood eten.’

Programma “Gepest”

In 2011 deelde Mari zijn verhaal in een programma van Peter van der Vorst: “Gepest”. ‘De reden dat ik aan dit programma heb mee gedaan, was niet om te wijzen naar de pesters zelf, maar om hun te laten zien wat die pesterijen met mij hebben gedaan. Ook wilde ik met dit programma een voorbeeld zijn voor mensen die nog steeds gepest worden.’ Online werd er destijds erg positief op deze aflevering gereageerd. De mensen vonden het fijn en dapper dat hij zijn verhaal deelde en lieten weten daar iets aan gehad te hebben. ‘Het was mijn drijfveer te laten zien dat er nog een leven is na pesten en hun een hart onder de riem te steken.’

In het programma “Gepest” ging Mari samen met Peter de confrontatie aan met zijn pesters. ‘Toen ik ze weer voor het eerst zag wist ik precies wie het waren en kon ik ze zo aanwijzen. Ik wist zelfs hun namen nog, kan je nagaan wat voor indruk dat bij mij heeft gemaakt.’ Zelf heeft hij het verleden een plekje kunnen geven. ‘Ik ben veel naar coaches geweest om over mijn ervaring te praten en het achter me te laten. En ondanks dat het nooit helemaal zal helen zag ik deze ontmoeting als een symbolische afsluiting.’

Pesten van tegenwoordig

Het pesten ziet Mari overal. ‘Ik krijg al kippenvel als ik de pesterijen van tegenwoordig zie of lees. Dit omdat ik aan den lijve heb ondervonden wat het met je doet. Zelfs een lichaamshouding geeft al veel weg. Denk hierbij aan het buitensluiten en nafluiten van personen. Maar ook de pesters zitten vaak met een probleem, al heb je dat vaak niet door.’

‘Ik ben dan ook blij dat er tegenwoordig veel meer aandacht aan word geschonken, omdat dit vroeger niet werd gedaan. Hierdoor worden de mensen er steeds bewuster van.’

Wil je meer informatie over de Week Tegen Pesten? Neem dan een kijkje op hun website.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl powered by WENDY.

View this post on Instagram

Conny Bassa heeft een andere kijk op het leven gekregen. Haar dochter kreeg op 3-jarige leeftijd kanker: ‘Yanou was net drie toen ik een bult in haar been voelde terwijl ik haar naar bed bracht. Mijn moederinstinct vertelde mij om die volgende ochtend direct naar de huisarts te gaan. Er waren allerlei onderzoeken gedaan. Na vier weken lang gewacht te hebben, veranderde ons leven binnen een paar seconden in een nachtmerrie. Yanou had een kwaadaardige tumor. Als moeder zijnde was het voor mij telkens weer een dieptepunt dat ik tijdens de chemokuren mijn kleine meisje in bed zag liggen met een kaal hoofdje en een dun lichaampje. Dat beeld blijft me altijd bij. Ik dacht continu aan het feit dat ze van mij kon worden weggenomen. Dat hakte er erg in. Ondanks deze intensieve periode deed Yanou het super goed. Ons doel was om met elkaar de finish te halen. En dat is gelukt. Inmiddels is Yanou 4 jaar schoon! Ze heeft door de behandelingen nierschade opgelopen waarvoor ze medicatie gebruikt. Haar benen hebben een lengteverschil door de bestralingen. Daar zal ze waarschijnlijk aan geopereerd moeten worden om problemen met lopen en problemen met haar rug en scheefstand te voorkomen. Daarnaast heeft ze verlatingsangst, omdat ze zoveel heeft meegemaakt. Ze heeft daardoor moeite met eten en slapen. Gelukkig gaat dit steeds beter. De grootste les uit deze periode is dat we vergeten om te genieten, omdat we tegenwoordig veel werken, willen presteren en materialistisch zijn. Niet alleen van elkaar, maar ook van de kleine dingen. Samen met je gezondheid, is dat het allerbelangrijkste. Daarom vonden we dat we ons leven anders moesten inrichten. Zo hebben we ons eigen beeldenatelier ‘Body in beeld’ opgezet, zodat we met aandacht een prachtige herinnering kunnen maken voor anderen. Dit doen we met veel liefde en passie. Daarbij kunnen we onze eigen tijd indelen en zo hebben we meer tijd voor elkaar.’ #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #kanker

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

Lees hier het verhaal van Joyce over haar pestverleden.