Thessa is single en besloot op haar 27ste pleegzorg te bieden: ‘Ik kan een kindje alle aandacht geven’

Thessa Buntsma (28) is alleenstaand, maar besluit zich toch aan te melden voor pleegzorg bij William Schrikker, een organisatie die hulp biedt aan ouders en kinderen met een verstandelijke beperking. Haar eigen thuissituatie heeft ze zelf ervaren als een liefdevol en veilig thuis waar ze mocht zijn wie ze is. Dat wil ze nu ook graag meegeven aan het pleegkindje waar ze in het weekend voor zorgt.

‘Op een zomerse zondagmiddag was ik op een verjaardag van één van mijn vriendinnen. We zaten buiten en de kinderen van mijn vriendinnen speelden in de tuin. Ik zag hoeveel plezier ze hadden en bedacht me mooi het was om kinderen zo blij te zien. Toen ik op de fiets terug naar huis zat dacht ik ineens: waarom zou ik eigenlijk moeten wachten totdat ik een man heb? Het kan ook nu, besloot ik. Als kind kwam ik vaak over de vloer bij twee van mijn beste vriendinnen. Bij hen thuis waren er altijd andere kindjes waar ik ook mee speelde. Hun ouders gaven crisisopvang aan kinderen die tijdelijk niet thuis konden wonen. Dat vond ik heel bijzonder. Ik heb zelfs gevraagd aan mijn moeder of wij dat ook konden doen. Mijn moeder had daar niet genoeg tijd voor en dus bleef het altijd bij een droom. Toch had ik altijd het beeld in mijn hoofd dat je pas pleegzorg kon gaan bieden als je zelf een gezin zou hebben.’

Weekendpleegzorg

‘Door mijn drukke baan als locatiemanager binnen de gehandicaptenzorg kan ik niet fulltime voor een kindje zorgen. Ik wist van het bestaan van weekendpleegzorg, dus het leek mij een goede start om 1 keer per maand in het weekend de zorg voor een kindje op mij te nemen. Weekendpleegzorg en vakantiepleegzorg worden in een vroeger stadium ingezet zodat de thuissituatie niet escaleert en de zorg haalbaar blijft voor de moeder. Na wat research heb ik mij aangemeld bij William Schrikker, omdat zij voornamelijk pleegzorg bieden aan met een verstandelijke beperking of ouders met een beperking. Vanuit mijn werk ligt daar mijn expertise en mijn hart. Die mensen hebben net wat meer geduld en ondersteuning nodig en het leek mij mooi om daaraan te kunnen bijdragen. Nadat ik mij had aangemeld kwam er iemand op huisbezoek en vond het eerste gesprek plaats. Vanuit de organisatie kreeg ik een contactpersoon toegewezen waar ik al mijn vragen aan kan stellen. Vervolgens kreeg ik een training waarin ik informatie kreeg over wat pleegzorg bieden precies inhoudt en wat het betekent om kinderen met een lichtverstandelijke beperking hulp te bieden. Ondanks dat het voor mij bekende informatie was, vond ik het wel bijzonder om de verhalen van andere mensen te horen die ook de training deden. Er waren veel opa’s en oma’s die hun kleinkind in huis namen en ook een man die zijn nichtje in huis nam. Dat is dan netwerkpleegzorg, dan neem je een kindje dat je al kent bij je in huis.’

De eerste keer

‘Wat vond ik het spannend om de eerste keer een klein hummeltje van iemand anders in huis te hebben. Het was ook enorm wennen. Ineens hobbelde er een klein meisje rond in mijn tot dan toe vrij lege appartement. Op een gegeven moment moest ik haar ook verschonen en toen dacht ik ineens, dat moet ik nu doen. Toch ontwikkelde ik al vrij snel mijn eigen manier hoe ik het beste voor haar kon zorgen. Als je zelf een kind krijgt is het een natuurlijk proces, dat is wel anders als je pleegzorg gaat bieden. Het is super bijzonder dat je een band op kan bouwen met een kind van een ander en daardoor ook belangrijk bent in het leven van het kind, zonder dat je de moederrol overneemt. Helaas moest het meisje na een aantal keren bij mij te zijn geweest uit huis worden geplaats omdat het de moeder niet meer lukte de juiste zorg te geven. Dat betekende ook dat ze niet meer bij mij kon komen. Dat was heftig voor iedereen, ook voor mij. Het ging mij aan het hart en ik heb nog overwogen om haar volledig in huis te nemen, dan hoefde ze niet van gezin naar gezin. Dat hoor je namelijk vaak dat kinderen in veel verschillende pleeggezinnen hebben gezeten, dat wil je gewoon niet. Maar met mijn baan, met mijn leven als alleenstaande en met alles wat ik op dit moment wil en doe, paste het gewoon niet. Ik kon haar niet bieden wat ik haar graag zou willen geven.’

Alleenstaand  

‘Het is prima om alleenstaand te zijn en pleegzorg te bieden. Als je een gezin hebt, dan is de gezinssamenstelling ook van invloed op het pleegkind. Voor het ene kind is dat superfijn, omdat het leert delen en leert samenspelen. Voor andere kinderen kan het overweldigend zijn. Doordat ik alleen ben en alle tijd en ruimte heb, heb ik ook volledig mijn aandacht voor het kind. Een kind vanuit pleegzorg heeft vaak al een heel rugzakje. Sinds vorig jaar december komt er 2 keer per maand een jongetje van 5 jaar bij mij thuis om de moeder te ontlasten. Hij heeft een groot ontwikkelingsachterstand en functioneert op ongeveer de leeftijd van 2 jaar. Ik ben blij dat ik nu in deze tijd met corona wat kan betekenen voor zowel het jongetje als zijn moeder. Veel kinderen zitten niet in een goede thuissituatie en kunnen nergens heen. Door pleegzorg te bieden ontlast je zowel de kinderen als de ouders. Zelf heb ik dan nog twee weekenden per maand om mijn eigen dingen te doen. Op die manier is het meer een toevoeging dan een hele aanpassing van mijn leven. Vanuit de organisatie wordt het aangemoedigd om een goede band op te bouwen als pleegmoeder met de moeder. Ik heb heel leuk contact met de moeder. Het gaat er bij weekendpleegzorg ook juist om dat de moeder van het kind op adem kan komen en dat het voor mij ook leuk blijft om het kindje op te vangen. Ik vind het fijn dat ik in coronatijd gestart ben met de zorg voor dit ventje. Nu de kinderen veelal thuis zijn vraagt het ook extra van de moeder.’

Verrijking van mijn leven

‘Als pleegmoeder ben ik erg actief en neem ik hem overal mee naartoe. Ik ga met hem naar het bos, naar het strand en naar het park. Eigenlijk ben ik nog nooit zoveel buiten geweest sinds ik hem heb. Wel kijk ik goed naar wat hij nodig heeft. Ik heb veel tijd voor hem en geduld en probeer alles positief te benaderen. Nu ik een pleegkindje in huis heb doe ik toch geheel andere dingen dan wanneer ik alleen ben. Als ik aan het eten ben dan kijk ik vaak op mijn telefoon, scrol ik door mijn Instagram of kijk ik een serie. Nu ben ik in het weekend gewoon een broodje met hem aan het eten en kletsen we met elkaar. Hij geeft mij rust. Het is echt een verrijking van mijn leven. Dat ik dan ook nog iets kan bieden voor hem waardoor hij langer thuis kan blijven wonen, vind ik heel mooi. Het voelt alsof ik een hele betrokken tante ben. Ik ben de basis waarop hij kan terugvallen in het weekend. Zo zie ik mijzelf als een aanvulling op zijn moeder en moeder op mij. Ik hoop dat hij nog lang in mijn leven blijft, ik vind hem zo’n leuk en enthousiast jongetje.’


Thessa met haar pleegkindje

Zorgen

‘Ik heb wel soms zorgen om hem. Ik zie hem maar twee weekenden per maand en vraag me in de tussentijd vaak af hoe het met hem gaat en hoe de thuissituatie is. Daarin heb ik ook het gevoel dat ik tekortschiet en dat ik meer zou moeten bieden. Mijn valkuil is dat ik de hulpverlenersrol wil aannemen. Terwijl ik weet dat ik me erbij moet neerleggen dat ik twee weekenden per maand voor hem kan zorgen en dat ik er dan helemaal voor hem kan zijn. Wel bellen we af en toe met elkaar en verder probeer ik het los te laten. Hij is erg druk en heeft weinig concentratie. Hierdoor is het lastig om zijn aandacht te vangen. Wanneer hij iets doet wat niet kan, dan leg ik hem dat wel uit en neem ik hem mee in wat kan.’

Eigen gezinnetje stichten

‘Het kindje zorgt voor veel plezier in mijn leven en ik hoop dan ook zelf ooit een kindje te krijgen. Ik hoop dat ik nog een leuke man tegenkom zodat we een gezinnetje kunnen stichten. Stel het is mij niet gegeven dat ik eigen kinderen kan krijgen, dan blijft pleegzorg zeker een optie. Ik zou heel graag een gezinshuis willen waarin ik meerdere kinderen kan opvangen, een huis kan geven en bovenal een veilig thuis. Een thuis waar veel plezier gemaakt wordt en waar je mag zijn wie je bent. Het lijkt me een mooie levensinvulling om kinderen een nieuwe toekomst te geven. Zelf heb ik een liefdevol thuis gehad en dit wil ik andere kinderen ook graag meegeven.

Lees hier meer inspirerende levensechte verhalen:

Monique heeft anorexia en is net bevallen: ‘waarom zegt iedereen bewonderend dat ik alweer zo slank ben?’

Alice pleegde op haar veertigste abortus: ‘uit schaamte zwijg ik erover, maar ik wilde echt geen baby meer’

Nani Marieke werd illegaal geadopteerd: ‘mijn adoptiedossier kon ik in de prullenbak gooien’