fbpx

Onze nieuwe blogger, Rose Huizenga, stelt zich voor!

Wij stellen je voor aan onze nieuwe blogger, Rose Huizenga! Rose woont samen met haar vriend op de Gili Eilanden in Indonesië. Zij heeft een enorme passie voor de zee en met name voor haaien. Ze neemt ons mee in haar leven op dit prachtige eiland, waar ze een boutique hotel en een ‘Shark Conservation Project’ runt! 

Kun je jezelf in het kort even voorstellen?

‘Mijn naam is Rose, ik kom oorspronkelijk uit Den Haag en woon sinds 6 jaar op de Gili Eilanden in Indonesië. Ik ben verliefd op de zee, met name op haaien, mijn favoriete plek is het strand, mijn favoriete bezigheid is dagdromen en mijn favoriete kleur is de zonsondergang. Ik houd ervan om buiten de bestaande kaders te denken. Misschien kan ik niet de zon uit de hemel plukken voor je maar een handvol sterren moet geen probleem zijn. Samen met mijn grote liefde Andreas run ik een klein boutique hotel en een “Shark Conservation Project“.’

Waarom ben je ooit naar Gili Air verhuisd?

‘Zes jaar geleden was ik aan het rondreizen door Azië. Het plan was om eerst naar Indonesië te gaan, daarna door te vliegen naar Sri Lanka en vanaf daar de oversteek te maken naar Nepal. De Gili eilanden waren 6 jaar geleden nog nauwelijks bekend en ook ik had er nog nooit van gehoord tot ik een kaartje voor de boot van Bali naar Lombok kocht. “Miss, first we stop on the Gili Islands before we stop in Lombok. Okay?” Zelfs als ik “nee” zou zeggen, denk ik dat we toch eerst naar de Gili eilanden zouden varen dus knikte ik voorzichtig “ja” en pakte mijn kaartje. Op de boot raakte ik in gesprek met een ontzettend leuk en grappig meisje uit Italië en zij haalde me over om samen met haar naar Gili Trawangan te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Maar na twee dagen had ik het wel gezien en besloot ik naar Gili Meno te gaan. Daar had ik het na een dag al wel gezien. Ik twijfelde zelfs of ik nog wel naar Gili Air zou gaan. Was het niet zonde van mijn tijd? Ik had tenslotte maar 30 dagen in Indonesië, daarna zou mijn visum verlopen.’

‘De kleine autist in mij wilde toch graag alle drie de eilanden bezocht hebben. Drie van de drie klinkt nou eenmaal beter dan twee van drie, dus kocht ik toch een kaartje naar Gili Air. Het was het liefde op het eerste gezicht! Gili Air was verliefd op mij en ik was stapelverliefd op Gili Air. Dit eiland voelde zo ontzettend anders dan de andere twee Gili Eilanden. Twee dagen werden twee weken en twee weken werden al snel twee maanden. Ik ben nooit meer naar Sri Lanka gegaan en ook Nepal heb ik niet bezocht. Ik had mijn “thuis” gevonden.’

Rose Huizinga

Wat doe je in het dagelijks leven?

‘Ik heb geen dagelijkse routine. Elke dag is hier anders. Meestal weet ik niet eens welke dag het is. Het is dan ook niet voor niks dat onze jongens een t-shirt dragen met de tekst:”Which day is it today? It’s today, my favorite day!” Er gaat ontzettend veel liefde, tijd en energie zitten in ons hotel en in ons Shark Conservation Project. De eerste jaren stonden voornamelijk in het teken van opbouwen. Nu we voor beide zaken een goede naam hebben opgebouwd, is er meer tijd voor creativiteit, vernieuwing en uitbreiding. Het is ontzettend leuk om een eigen bedrijf te hebben (het doen van de boekhouding niet meegrekend natuurlijk) en ik ben elke dag ontzettend dankbaar dat ik mag doen wat ik het allerleukste vind om te doen.’

Hoe zien jouw dagen eruit?

‘Het is nooit saai hier! Er is altijd van alles te doen: van het duiken met mijn onderzoeksteam tot het bedenken van een nieuwe marketing campagne, van het uitzoeken van tegels voor de nieuwe badkamers tot het lesgeven op de lokale school. Op dit moment zitten we in de laatse fase van het ontwerpen van ons nieuwe boutique hotel en hebben we bijna dagelijks overleg met ons architectenteam.’

Rose Huizinga

Wat versta jij onder geluk?

‘Geluk is liefde. Geluk is het waarderen van de kleine dingen in plaats van het bereiken van de grote dingen. Geluk is vrijheid, de vrijheid om elke dag te doen wat je leuk vindt. En leuk vinden wat je doet is voor mij geluk.’

Super dat je voor ons gaat bloggen! Wat kunnen we van jou verwachten?

‘We staan aan de vooravond van de start van de bouw van ons nieuwe boutique hotel. Een groot avontuur waar zeker weten niks gaat zoals gepland, we zeker een of twee keer bedonderd zullen worden, waar er een punt komt dat we het niet meer zien zitten, maar toch besluiten om onze schouders er weer onder te zetten zodat we hopelijk in juli 2019 onze eerste gasten weer kunnen verwelkomen. Vele mensen denken dat leven op een tropisch eiland alleen maar rozengeur en zonneschijn is maar ook hier gaan dingen wel eens mis en komt er af een toe een flinke onweersbui voorbij. Ik vertel je ook alle leuke prachtige en grappige momenten, maar schroom ook niet de moeilijke, verdrietige, onzekere momenten te delen. Ik kijk er naar uit!’

Rose Huizinga

Als je kind dyslexie heeft: 'Ze kan zo veel wél'

als je kind dyslexie heeft

De kinderen van WENDY’s hoofdredacteur hebben dyslexie. Een keer in de twee weken blogt hij daarover. Dit is deel 1, over een paasei met pease.

Bloeme laat me vier eitjes zien. Ze zijn schitterend. Witte eieren, vol harten, bloemen, stippen, yin en yang-tekens, de woorden vrede, gezond en pease. Met een s, ja. Ook al heeft ze een miljoen keren peace met een c gezien. Bloeme heeft de allermooiste eieren ooit gemaakt en ze verkneukelt zich. Morgen, Tweede Paasdag, als alle broertjes, neven, nichten ze moeten zoeken, dan zal het pease zijn…

Gedroomde dochter

Ik schrijf dit met een vol hart. Aan de ene kant huist de trots, de tederheid. Bloeme is bijna 12 en in vele opzichten de gedroomde dochter. Ze is ook dyslectisch. Voor haar is het goed schrijven van ‘gezond’ (geen t dus en met een z in het midden), ‘vrede’ (geen f en geen ee dus) al een dikke, vette overwinning. Eigenlijk is ‘pease’ al heel erg goed.

Boosheid

Het afgelopen jaar was ze vaak boos. Of boos, eerder furieus. Ze smeet met deuren, schreeuwde het uit, at slecht of niet, zocht voortdurend ruzie met haar ouders. Wat we ook zeiden, hoe we het ook probeerden, de furie keerde terug in haar pre puberende lijfje. Wat was er aan de hand? Zelf wist ze het ook niet. ‘Ik word soms ineens zo boos,’ zei ze. Ik brak en brak, keer op keer. Ik wilde haar zien genieten, dansen, smullen…

Langzaam werd het helder. De spanning liep op. Groep 8. Een keten aan toetsen, pre advies, definitief advies, de toekomst, door cijfers en wetten bepaald. Bloeme zit op de Vrije School, waar de sfeer hartverwarmend is, waar aandacht voor elkaar in optima forma wordt belijd, waar je als ouder je kind met een gelukkig hart achterlaat. Maar met dyslectische kinderen, daar weten ze niet zo goed raad mee. Dat moeten wij, de ouders, toch maar oplossen.

Dyslectie is zwaar en vermoeiend

Bloeme had twee jaartjes geleden begeleiding en ging –serieus en gedreven als ze is- als een speer. Dan is de regel: fijn, ze is terug in het peloton, dan stoppen we er dus weer mee! Wij waren niet wakker genoeg, hadden de begeleiding structureel moeten inkopen en buitenschools moeten doorgaan. We deden dat niet. We gunden haar ontspanning na de inspanning (want voor dyslectische kids is school super zwaar en vermoeiend) en zagen lijdzaam toe hoe Bloeme langzaam weer afhaakte. En afgelopen weken als enige van haar hele klas een advies kreeg die haar wegrukt bij haar beste vriendinnen die allemaal door kunnen op de Vrije School of naar gymnasia gaan.

Het was een groot feest op de app-groep van Bloeme’s Klasje, ieder kind juichte het uit. Bloeme niet. Zij zit vastgeketend in haar oorlog met de woorden, de letters, de keiharde wetten van het onderwijs. Zij wordt keer op keer met haar neus op die feiten gedrukt: jij bent niet goed genoeg. Jij kunt dingen niet. Jij schrijft te langzaam, jij leest te langzaam, het nieuwsbegrip dringt te langzaam door…’Minder slordig werken, Bloeme!’ las ik op haar werk.

Lees ook de blog van Rosa over haar puberzoon: ‘Hoe krijg ik mijn puberzoon aan zijn huiswerk?

‘Ze kan zo veel!’

Terwijl, Bloeme kan zo veel. Ze is creatief, nieuwsgierig, danst geweldig, tekent mooi, ontwerpt schitterend, is een snel begeesterd meisje dat graffiti fantastisch vindt en gaat voor een gezond, happy leven vol met pease…

Een paar maanden geleden kon het niet langer. Toen haar juf, een lief mens maar zonder enig idee hoe ze dyslectische Bloeme helpen kan, het pre advies uitsprak brak mijn hart en onmiddellijk brak er een wilde opstand uit in mijn hoofd. Nu moest het anders. De frustratie van Bloeme diende bestreden. Haar toekomst mocht niet bepaald worden door de dingen die ze niet zo heel goed kan. Haar toekomst moest bij haar naam gaan passen. Het moest maar eens bloemrijk worden.

Levenslustige, getalenteerde kinderen

En toen kwam er plots een mail. Van een lotgenote. Die het ook niet langer kon aanzien. Er kwam een zondag en plots zaten mijn vrouw en ik in een kring met ouders, allemaal lieve, verstandige mensen, die praatten over hun avonturen met hun dyslectische kids. Die renden en knutselden ondertussen rondom en ik zag alleen maar mooie, levenslustige, getalenteerde kinderen. De ouders deelden en in onze kwetsbaarheid –er werd wat af gesnikt en geslikt- en onmacht (er zijn nauwelijks scholen die ingericht zijn op dyslectische kinderen lijkt het) vonden we elkaar, zoals we elkaar ook vonden in de ontdekking dat dyslectische kinderen vaak heel bijzonder zijn in creativiteit.

Voor ons stond Stephanie van happydyslectisch.com en zij herkende alles. Zelf hartstikke dyslectisch. Ze liet foto’s zien van Einstein, Steve Jobs, Adriaan van Dis, Pablo Picasso en Bill Gates en nog heel wat andere grootheden. Allemaal dyslectisch. Ik dacht aan mijn ontmoeting voor WENDY met Joss Stone en haar woorden over haar dyslexie. En ik zag in mijn ooghoeken Floris –mijn ook dyslectische zoon- heerlijk voetballen en Bloeme gepassioneerd met een filmpje bezig zijn. Ze is al zo ontzettend veel verder dan ik, haar bepaald niet dyslectische vader, als het om beelden en social media gaat…

School is cool

Ze zit nu naast me en tekent en kleurt de eieren. Zo mooi heb ik het nooit gekund. Ze gaat nu iedere week naar Stephanie die haar zelfvertrouwen geeft. We hebben het waanzinnige project School is Cool gevonden, waardoor Bloeme voor haar huiswerk nu ook een buddy heeft, Arianne, een schat van een mens en heel slim. Bloeme heeft ons haar vaste voornemen vertelt: binnen een jaar zo goed presteren dat ze ook naar haar gedroomde school kan. Dan stroomt ze terug naar de Vrije School en haar (super lieve) vriendinnen. Het wordt geen gemakkelijk jaar, maar we gaan er voor. Samen.

We zijn te laat geweest. We hadden alles eerder in gang moeten zetten. Maar nu laten we niet meer los. Bloeme is niet alleen. Ze heeft Stephanie, ze heeft Arianne, ze heeft haar BFF Anna, ze heeft prachtige vriendinnen als Xiao en Frida, ze gaat sociaal super in de klas, ze voetbalt met The Gang, deelt haar passie voor graffiti met Senne, ze danst bij Lucia Marthas de sterren van de hemel in het klasje van de coole gast Shaggy, ze heeft kinderyoga in de Roos bij Sanne, ze is een schat voor haar oma’s en opa en ze leert haar vader een hoop over instagram, musically en lively, best handig voor een hoofdredacteur van de WENDY.

En dankzij haar liggen er morgen de allermooiste paaseieren verstopt in de bossen van Eesveen. Ik hoop dat ik die met ‘pease’ vind.

Recept: bananen-dadelijs met cocos

Recept bananen-dadenijs met cocosZin in een lekker toetjes in de middag of avond? Wij hebben een recept uit de oude WENDY magazines gehaald: bananen-dadelijs met cocos. Een recept van veganiste Sanne van Rooij, blogger en eigenaar van het Instagram-account beautyblends.

Ingrediënten

  • 2 bevroren bananen
  • 4 zachte dadels of 3 eetlepels dadelpasta
  • 1 lepel kaneel
  • handje bevroren bessen
  • optie: vers fruit of cocosvlokken

Aan de slag

  1. Pel de 2 bananen en snijd ze vervolgens in plakjes.
  2. Doe de plakjes in een plastic zakje en leg ze voor gebruik minstens 4 uur in de vriezer.
  3. Wanneer ze goed koud zijn, doe je ze in de keukenmachine.
  4. Laat de keukenmachine zo’n 4 minuten draaien tot er een zachte crème ontstaat.
  5. Voeg vervolgens de dadels of dadelpasta en kaneel toe. Voeg ook de bessen toe en laat de keukenmachine nog 2 minuten draaien.
  6. Schep je ijs in leuke bakjes en versier met wat vers fruit of cocosvlokken.

Wat een feest, eet smakelijk!

Beeld: Timo Sorber