fbpx

Interview met Roos Schlikker: Ik heb meteen ‘ja’ gezegd, niet wetende dat het zo’n grote productie zou worden.

Zijn jullie al bij de musical Soof geweest? Op 18 november ging de musical in première! Onze columnist Roos Schlikker zit in het creative team en schreef samen met Erris van Ginkel het script. Wij waren erg benieuwd hoe Roos dit heeft ervaren en wat de reacties op de musical zijn. 

Roos, hoe is dit Soof avontuur begonnen?

“Ik werd gevraagd door producenten om een oriënterend gesprek te hebben, nog niet wetend waar het over zou gaan. Ze keken op dat moment naar verschillende schrijvers, om te kijken bij wie de musical Soof het beste zou passen. Toen ik hoorde dat het om deze musical ging was ik meteen enthousiast. Ik kende de film en herkende veel van mijzelf in de hoofdpersoon Soof.  Want ik ben ook een vrouw van begin 40 met kinderen die een gezinsleven probeert te combineren met werk. Ik probeer de puzzel steeds netjes te leggen, maar er ontbreekt steeds een stukje of er gaat wat mis dus dat herken ik wel. Dat is tenslotte het echte leven. Ik heb meteen ‘ja’ gezegd, niet wetend dat het zo’n grote productie zou worden.”

Hoe vond je het om Soof de musical te schrijven?

“Het schrijven van een musical is niet zo eenvoudig en het was natuurlijk nieuw voor mij en mijn schrijfpartner Erris van Ginkel. Het schrijven voor theater is anders dan voor een film. Je kunt niet op verschillende locaties zijn en het is natuurlijk in combinatie met muziek. Wij hebben niet de muziek geschreven, dat heeft o.a. Peter Slager van BLØFgedaan.  Hierdoor moesten we heel erg met elkaar samenwerken. We vonden het belangrijk dat de liedjes het verhaal ook doorvertelden.  We wilden dat er in de liedjes veel verteld werd over de personages, en dat is dus heel veel afstemmen, nadenken en afspreken met elkaar. Ook heb je nog te maken met techniek, want het is een ronddraaiend podium. Oftewel er komt veel meer bij kijken dan je denkt.”

View this post on Instagram

Toren beklommen!

A post shared by RoosSchlikker (@roosschlikker) on

Was het niet een enorme uitdaging om deze musical te schrijven omdat de film Soof zo’n succes was?

 “Ja, dat is natuurlijk altijd lastig. Aan de ene kant heb je mensen die erg fan zijn van de film Soof en die komen naar de musical omdat ze veel van de film willen herkennen. Tegelijkertijd wil je natuurlijk iets nieuws maken, dus dat is even zoeken. We hebben geprobeerd om wat iconische scenes uit de film, zoals de seksscènes tussen Soof en Kasper te laten terug komen. Maar om er juist iets nieuws aan toe te voegen hebben we gekeken naar wat we in de film een beetje misten. Dat was bijvoorbeeld hoe de relatie tussen Soof en haar moeder was. De moeder van Soof fladdert eigenlijk overal doorheen maar hoe zit dit nou eigenlijk? En in welk opzicht heeft die relatie met haar moeder Soof  gemaakt tot wie ze nu is? Oftewel, het is een beetje van het oude en een beetje van het nieuwe.”

Is dit (het schrijven van een musical) altijd al een droom geweest?

 “Nee, gek genoeg niet. Tenminste niet specifiek van een musical. Ik houd erg van muziek maar ik ben geen muzikant. Ik kan zelf niet eens noten lezen. Maar het is wel een hele mooie, grote theatervorm en dat is wel wat ik als theaterliefhebber altijd al te gek vond. Zo’n grote productie, om daar aan mee te schrijven, en om een van de ‘creatives’ te zijn is geweldig! Ik heb dat nooit als ambitie uitgesproken maar toen dat op m’n pad kwam vond ik het natuurlijk te gek!

De musical is zondag 18 november in première gegaan, hoe heeft men gereageerd?

 “Het publiek was heel positief! Ze mochten na de voorstelling een lijstje invullen en aangeven wat ze ervan vonden. En ze vonden het helemaal te gek. Wat ik ook tof vind, is hoe men reageerde op de ‘nieuwe’ Soof. Lies Visschedijk was natuurlijk oorspronkelijk Soof en ik heb wel lang gepiekerd van: Goh gaan mensen niet de hele tijd denken aan Lies Visschedijk? Want ze speelt natuurlijk nu niet de hoofdrol, dat doet Maike Boerdam. Maar dat was helemaal niet het geval. De mensen leefden heel erg mee met Maike en daar was ik echt heel blij mee en opgelucht over.  Lies Visschedijk wordt natuurlijk niet vergeten, maar er is nu gewoon een extra Soof bij!”

View this post on Instagram

En dan ben je thuis. Thuis nadat je in een zaal zat met meer dan 1000 man. Thuis nadat je met zenuwenbuikpijn de première van @soofdemusical in ging. Thuis wetend dat die buikpijn al snel plaats maakte voor gloeiende trots. Trots op de acteurs, op alle creatives, op de enorme machinerie die zo’n grote productie nodig heeft, trots op @erris71-schrijfpartner, vriend en rots in tal van brandingen. Trots en verbaasd. Dat je er deel van uit mag maken. Een musical die nog niet bestond, een musical die in zoveel grote zalen zal staan, een musical die buiten de lijntjes kleurt. Je zit thuis, schenkt een glas wijn in en schopt je schoenen uit. Het was een prachtige middag. #writersofinstagram #schrijver

A post shared by RoosSchlikker (@roosschlikker) on

Waarom zouden juist onze lezers/lezeressen echt naar de musical Soof moeten gaan?

 “Omdat het een musical is die niet gaat over perfectie of perfecte mensen. Het gaat ook over de kwetsbaarheid van de mensen. Het gaat over iemand die struikelt en weer opstaat. En dat is denk ik ook wat de lezeressen van WENDY echt wel aan zal spreken. Het leven is nu eenmaal ingewikkeld en we doen allemaal zo hard ons best om alles perfect en op orde te krijgen, maar dat lukt gewoon niet altijd. Aan de ene kant is dat natuurlijk om te lachen, maar aan de andere kant is dat ook ontroerend. Ik vind het heel troostend om te zien dat ik niet de enige ben die loopt te worstelen. Ik kan mijzelf zo voorstellen dat dit ook zo voor de lezeressen van WENDY geldt.”

De passie van Soof is natuurlijk koken, daar wordt zij gelukkig van. Wat is jouw ultieme geluk?

 “Ik word blij van alles wat mij voedt. Zowel letterlijk als figuurlijk. Ik word blij van eten, maar ook van lezen, schrijven, iets maken en goede gesprekken. Alles wat voeding geeft aan mijn hoofd en hart.”

 

Nog niet naar de musical geweest? Neem dan een kijkje op de website!

 

 

Voorpublicatie van het nieuwe boek van Roos Schlikker

Haar hele leven heeft de moeder van WENDY-columnist Roos Schlikker geprobeerd zo normaal mogelijk te zijn. Maar dat was ze niet. Pas na haar zestigste ontdekte ze waarom: ze had een bipolaire stoornis, een ernstige psychiatrische aandoening. Roos en haar moeder besloten samen een boek te maken over hoe dat was, een leven van verhullen, van nooit echt durven zijn wie je bent, van doen alsof je alles onder controle hebt terwijl je van manie depressie in manie in depressie holderdeboldert. En toen, vorig jaar, viel haar moeder van de trap. Opeens was ze dood. Roos besloot dat het boek er toch moest komen. In WENDY een exclusieve voorpublicatie.

‘Dag, mama.’

‘Ach. Kon je wel komen? Ben je niet te druk met je werk?’

‘Dat is toch niet belangrijk. Hé, mam. Mam? Gaat het?’

‘Sorry. Ik wil niet huilen.’

‘Dat weet ik.’

‘Ik moet steeds zo huilen.’

‘Dat weet ik ook.’

‘Ik kan het niet uitleggen. ’t Is zo stom. Ik moet naar de supermarkt, ik trek de deur dicht en denk: nu gaat het wel. Ik red het. Een minuut later sta ik te janken bij het fietsenrek. Vaak is het drie keer janken voor één boodschap.’

‘Moet ik straks eten voor je halen?’

‘Als je niet je bed uit wil, moet je het juist doen. Dat heb ik in therapie geleerd. Contragedrag. Dus hol ik om zes uur ’s morgens door het park.’

‘Helpt dat?’

‘Ik ben naar die Marilyn Monroe-tentoonstelling geweest.’

‘O ja. Mooi, hè.’

‘Die was ook bipolair. Stond in het boekje. Maar ik had het al gezien.’

‘Hoezo?’

‘Zo stralend was ze. Zo’n middelpunt. Het was te veel, Roos. Ik zag het. Ik herkende het. Het gelieg.’

‘Hoe weet je nou dat ze liegt?’

‘Er was een foto waar ze lachend op stond, zo met haar hoofd in haar nek. In een latere brief schreef ze hoe intens depressief ze toen was. Ik doe dat ook. Dat lachen. Dat toneelspelen. Daar word jij altijd zo boos om.’

‘Ja.’

‘Het is niet echt. Wij zijn niet echt.’

‘Je bent heel echt, mama.’

‘Ik weet zelf amper wat echt is. Ik heb zo lang alsof gedaan.’

‘Nu doe je niet meer alsof.’

‘Niet meer bij jou en papa. Verder ziet niemand wie ik ben. Soms lukt het me even allemaal prima. Tien minuten later denk ik: was ik maar dood.’

‘Ach, mama.’

‘Sorry. Sorry dat ik dat zeg. Dat gevoel gaat ook weer weg.’

‘Ja. Dat weet je toch wel, hè? Het is altijd weggegaan.’

‘Ik zie overal mensen leuk met elkaar praten. Ik kan het niet. Nou ja, ik kan het wel, want ik ben niet asociaal.’

‘Iedereen vindt jou altijd zo lief.’

‘Ik doe het, ik praat. Maar ik voel niets. Al die bezoekers in De Nieuwe Kerk. Ik zag ze haar bewonderen. Die mooie vrouw die niet echt was. Ik ben op een bankje gaan zitten. En ik heb gehuild. Om haar. Om mezelf. Ik weet ’t niet.’

‘Hé. Kom eens bij me. Kom. O, sorry, knijp ik je?’

‘Nee. Dit is fijn.’

‘Je hoeft nu nergens heen, goed?’

‘Ik wilde niet huilen.’

‘Dat weet ik.’

‘Sorry.’

‘We blijven hier gewoon een tijdje zitten.’

‘Ja.’

‘We blijven hier. Tot het over is. Voor even.’

Wat hebben we veel uren samen gezeten. Domweg zitten wachten. Ik was inmiddels opgehouden met oplossingen verzinnen. Of met opnoemen hoe mooi het leven wel niet was. Als je iemand die depressief is echt een stomp in haar gezicht wil geven, moet je zeggen: ‘Maar je hebt zoveel om voor te leven.’ Dat weet diegene ook wel. Ze voelt het alleen niet. Hoe meer jaren er verstreken, hoe vaker ze het af en toe zei: ‘Ik kan niet meer, Roos. Hoelang moet ik dit nog volhouden?’ Op deze momenten had ik geen enkel ander antwoord dan: ‘Het gaat weer over, mam. Het wordt echt beter. We wachten tot de storm gaat liggen.’ En dat ging hij ook.

‘We zijn eindelijk aan het herstellen.’

‘Wat klinkt dat mooi.’

‘Vind je?’

‘Alsof jullie allemaal ziek waren.’

‘Misschien was dat ook wel zo.’

‘En nu weer samen beter worden.’

Word abonnee van WENDY en ontvang het boek van Roos cadeau

 

Moeder van glas, waarin Roos Schlikker liefdevol onderzoek doet naar het leven van haar bipolaire moeder, verschijnt op 4 oktober (uitgeverij Pluim, €19,99) Als je nu abonnee wordt van WENDY, ontvang je zeven nummers voor €40 én krijg je het boek van Roos cadeau. Wees er snel bij, want op=op.

Kijk op wendyonline.nl/roos

 

 

Win een boek van een WENDY-columnist!

win een boek van een columnistWe zijn trots op onze WENDY-columnisten en wat extra bijzonder is: ze schrijven ook nog eens prachtige boeken, die jij nu kunt winnen. We mogen maar liefst 150 gesigneerde exemplaren weggeven. Doe mee aan deze mega weggeef actie!

Rond deze feestelijke maand van het jaar geven we 150 boeken weg van onze columnisten Susan Smit, Halina Reijn, Goedele Liekens en Roos Schlikker en van WENDY-schrijver Bram de Graaf. De auteurs hebben de boeken speciaal voor deze winactie persoonlijk gesigneerd.

Dit geven we weg:

Winnen?

Wil je kans maken op een van deze prachtige boeken? Mail naar winactie@wendymultimedia.nl en vertel ons waarom je graag wil winnen. Zet in de onderwerpregel van je mail de titel van het boek om aan te geven welk boek jij graag zou willen winnen. De leukste inzending krijgt het boek opgestuurd. Vergeet niet je adresgegevens te vermelden!Deze actie loopt tot donderdag 9 februari. Op 10 februari maken we de winnaars bekend. Op deze actie zijn onze actievoorwaarden van toepassing.