fbpx

Marceliene vertelt over de aanslag in Nieuw-Zeeland: ‘Haat kost meer energie dan liefde’

Onze blogger Marceliene woont in Nieuw-Zeeland en deelt haar ervaringen vanaf de andere kant van de wereld met ons. Hoe ver het ook is, na de vreselijke gebeurtenis op 15 maart in Christchurch staat de hele wereld even stil. Vandaag deelt Marceliene haar verhaal over de impact van de vreselijke aanslag in Nieuw-Zeeland. 

Nieuw-Zeeland

‘Het land van ongerepte natuur, bergen vol sneeuw, vulkanen, gletsjers, gijsers, bossen, stranden en glooiende Teletubbie landschappen vol met schapen. Het land van de haka en inheemse kleurrijke vogels. Het land dat je in één adem noemt met Australië omdat een studievriendin die wél kon sparen daar ging backpacken en rondreed in zo’n tof campertje. Het land waarvan je misschien ooit, toen je na de langste vlucht van je leven, met een gigantische jet leg eindelijk aan een koud Chang biertje in Azië zat, dacht; ‘Nog 12 uur vliegen?!! Nee bedankt..’. Heel veel verder naar rechts op de wereldkaart kun je ook bijna niet. Het land waar wij nu al zes maanden wonen en waar ik mij elke dag meer thuis voel. Een van de veiligste landen ter wereld..’

Angst

‘Al weken probeerde ik weer een leuke blog te schrijven, maar het lukte gewoon niet. Helaas maakt het niet uit waar je ter wereld bent. Overal kan iets gebeuren waar je geen invloed op hebt en waar je met een gevoel van onmacht en verdriet mee om moet proberen te gaan. Zo was 15 maart een donkere dag in de geschiedenis van Nieuw-Zeeland. Een 28-jarige man met een wapen stormde een moskee binnen. Gelovig of niet, het is een plek waar mensen van vlees en bloed, moeders, vaders, opa’s, oma’s en kinderen met emoties en gevoelens samenkomen en zich veilig horen te voelen. Binnen enkele minuten zorgde de schutter ervoor dat de hele wereld weer met verbijstering, angst, boosheid en ongeloof naar het nieuws keek. Nog geen week later ook het drama in een tram in Utrecht. Ver van je bed, maar ook heel dichtbij, aan welke kant van de wereld je ook zit.’

Impact

‘Op mijn werk in een restaurant merkte ik dat veel gasten er niet over praatten. Het is gebruikelijk om hier mensen te begroeten met “Hi, how’s it going?”. Het bizzare was, de eerste dagen leek het alsof mensen in een soort ontkenning zaten. Een terroristische aanslag is nog nooit eerder voorgekomen in dit land en het gevoel van “ons land is veilig, de rest van de wereld is ver van hier vandaan” heerst hier vrij sterk.

Waar terreur bedoeld is om angst en haat te creëren, kwam de Nieuw-Zeelandse bevolking juist nader tot elkaar. Indrukwekkende Haka’s (een Maori ceremoniële dans om de trots, kracht en eenheid van een groep te tonen) werden door zowel jonge scholieren als stoere motorrijders uitgevoerd en minister-president Jacinda Ardern wist de emoties van velen prachtig te verwoorden.’

‘Welke woorden kunnen de pijn van 50 vermoorde mannen, vrouwen, kinderen en velen gewonden beschrijven? Welke woorden kunnen het verdriet beschrijven van een stad die al zoveel heeft meegemaakt?’ ‘De verhalen van de slachtoffers en hun familie zijn nu onderdeel van ons en zullen voor altijd bij ons blijven. They are us’. Laat het vechten tegen terrorisme niet alleen aan de regering over. Wij bezitten allen zelf die kracht, met onze woorden en daden, in onze dagelijkse levens en in de manier waarop wij vriendelijkheid tonen’.

De kracht van jezelf

‘Wees lief voor anderen, en wees ook lief voor jezelf. Ieder heeft een eigen verhaal, en, in het Engels zo mooi gezegd ‘everyone is fighting their own battle’, ieder vecht zijn of haar eigen gevecht. Onwetendheid en vooroordelen zorgen vaak voor onbegrip. Wat zou het toch fijn zijn als verdraagzaamheid en tolerantie een norm waren en men elkaar in hun waarde kon laten. Als we allemaal hetzelfde zouden vinden en kunnen, zou de wereld toch ook hartstikke saai zijn?! Niemand zou meer iets van elkaar kunnen leren en geen enkel gesprek zou nog een indruk op je achterlaten. Het klinkt misschien een beetje als een sprookjeswereld, maar ik geloof hierin! Haat kost meer energie dan liefde en een betere wereld begint bij jezelf.’

Carpe Diem,

x Mars

Leven na een aanslag: ‘Krankzinnig, maar de aanslag hoort bij je’

We hebben het inmiddels allemaal op het nieuws gezien: de aanslag in Manchester, waarbij zeker 22 mensen om het leven zijn gekomen en zeker 59 mensen gewond raakten. Een zelfmoordterrorist. We zien de beelden en het grijpt ons naar de keel.

Maar wat als je dit zelf hebt meegemaakt? Hoe heftig komen de beelden dan binnen? ‘Nog altijd kan ik er niet over praten zonder te moeten plassen. Het grijpt me naar de keel, zweethanden, mijn blaas speelt meteen op’, vertelde Ferry Zandvliet in een interview met Wendy van Dijk in het nummer dat eind 2016 verscheen.

Leven na de aanslag in Bataclan

Op vrijdag 13 november 2015 stond voor hem en vele anderen de tijd even stil. 89 mensen stierven in muziekcentrum Bataclan door een terroristische aanslag bij het concert van Eagles of Death Metal. Ferry, die met zijn vrienden Bob, Dexter en Frank de aanslag overleefde, blikte met Wendy terug op de verwerking van deze traumatische gebeurtenis.

Als de beelden van die vrijdagavond in een wirwar van scènes door zijn hoofd kruipen, hij ze terug haalt, krimpt hij letterlijk ineen. ‘Ons leven is voor altijd veranderd. Als ik een beetje weg zit te dromen, dan pats, komen die beelden terug. Dat liggen in die zaal. Het gevoel dat ik toen had raak ik nooit meer kwijt. Dat komt doordat in zulke situaties je reptielenbrein in werking treedt’, legde Ferry uit.

Oerinstinct

‘Het oerinstinct. Dat zit in je. Je wilt overleven, dus dat is ook goed, maar het zorgt er ook voor dat het altijd in je blijft zitten.’

‘Je moet je voorstellen: de Bataclan is net zo groot als Paradiso. Probeer jij maar eens binnen drie seconden iedereen op de grond te krijgen. Lukt je niet. Maar daar, tijdens die aanslag, gebeurde het wél. We waren allemaal even reptielen als het ware. Niemand dacht meer aan zijn vrienden, iedereen dacht alleen maar aan zichzelf: hoe kom ik hier uit?’

‘Ik dacht: joh, gaat wel weer’

Wendy vroeg: ‘Zijn het echt de beelden die nu weer opkomen?’ Ferry dacht daar even over na. ‘Goeie vraag. Ik denk het niet. Het is meer: het gevoel. Dat moet je niet onderschatten. Ik dacht: joh, gaat wel weer. Was niet waar. Toen: het zal een aantal maanden nodig hebben. Ook niet zo. Ik ben ook veel te snel gaan werken. Mijn gevoel zei: gewoon doorgaan met het leven. Maar ik had niet meteen weer fulltime aan de slag moeten gaan. Niemand legde mij dat ook op. Mijn baas en collega’s waren super lief, maar ik voelde zelf dat ik het zo moest doen.’

‘Een van de andere jongens ging halve dagen werken. Achteraf ben ik daar jaloers op. Thuis gaan zitten was ook geen oplossing geweest, maar ik had gewoon eerst rustig moeten beginnen. Even tijd nemen voor verwerking. Leren dealen met al die ups en downs. Dat móet. Zoals je móet gaan praten met een psycholoog.’

‘Die aanslag hoort bij ons’

Wendy: ‘En dan gebeurt er weer iets in de wereld, zoals in Nice en nu in Manchester. Dan schrik ik al zo erg, hoe moet dat voor jou zijn?’

Ferry: ‘Wij zitten nog midden in het verwerkingsproces. Hoe zeg ik dat goed? Die aanslagen, het hoort bij óns. Een krankzinnige gedachte. Ons leven is zo veranderd sinds november. Mijn hart zit in mijn keel als ik ’s ochtends wakker word en een site als nu.nl open en “brekend” zie staan, of “live”. Dan denk ik: o nee, niet weer! Dan besef ik des te meer hoe mijn naasten het moeten hebben beleefd, die avond, die gruwelijke gedachte: straks is hij dood.’

‘Ik dacht nog: het zal wel meevallen’

Wendy: ‘Weet je nog hoe jij zelf dacht toen?’

Ferry: ‘Ja, heel scherp. Ik dacht: dit komt meteen in het nieuws. Daarom heb ik onmiddellijk op Facebook gepost: mensen, er is geschoten, maar ik ben oké. Ook heb ik meteen mijn moeder gebeld. Ze schrok zich kapot, maar dacht gek genoeg ook: hij overdrijft wel vaker. Dat is de eerste gedachte die bijna alle mensen hebben: het zal wel meevallen. Je wilt het niet zien.’

‘Ik zie mezelf nog die bewuste avond nadat ik gevlucht was in een bar, met een glaasje water kijken naar CNN. Ik had het gevoel – hoe gek dit ook klinkt – dat ik iets kleins had meegemaakt. Maar toen ik de beelden van al die onrust en dreiging in Parijs zag dacht ik: is de wereld in oorlog? Dat kwartje viel heel traag. Je brein probeert je altijd eerst wijs te maken: dit is niet wat je denkt, dit zal heus wel meevallen.’

Overlevingsdrang

Wendy: ‘Je flipte niet? Je brein beschermde je?’ ‘Niet alleen mij’, reageerde Ferry. ‘Toen ze begonnen met schieten? Niemand flipte. Er was – na de eerste salvo’s – stilte. Je voelde massale angst. Het besef: dit is niet goed. Maar in mijn beleving was er vooral stilte.’

Wendy: ‘Heb je een gigantische overlevingsdrang meegekregen?’

Ferry: ‘Ja, na zo’n gevarensituatie zorgt je reptielenbrein ook daar weer voor. Ik wil nooit meer in een restaurant met mijn gezicht naar de muur zitten bijvoorbeeld, ik wil de uitgang kunnen zien. En bij concerten sta ik altijd dicht bij de nooduitgang, dat heeft mijn leven gered, daar ben ik van overtuigd.’

Zo’n gebeurtenis relativeert

Ferry was er nog niet, zei hij, maar hij was op de goede weg. Inmiddels durft hij zijn zegeningen weer te tellen. ‘Ik lijkt beter te weten wat ik wil. Ben meer aan het genieten. Ik hoor om me heen dat ik wat liever ben geworden, meer inlevend, heb ook weer contact met mensen die ik twee drie jaar niet gezien had. Het relativeert natuurlijk ook.’

‘Ik had mot met iemand, maar na zo’n gebeurtenis: joh, lekker belangrijk, waar ging dat nou over, laten we elkaar weer lekker zien. Een vriend van me zei: “Wat er nu met jou gebeurt past bij je. Jij haalt overal het positieve uit.” Zo is het.’

Beeld: Moon Jansen