fbpx

Deel 3: Reisreporter Deborah is eindelijk op weg naar Sucre

Reisreporter Deborah Durrfeld, blogt voor wendyonline over haar reis door Bolivia. In haar vorige blog werkte zij in het mooie Santa Cruz. Vanuit daar wilde zij verder reizen naar Sucre, maar daar werd zij helaas opgehouden door een vervelende situatie…  

Chaos in de stad

Demonstraties en protesten horen op de een of andere manier bij het dagelijkse leven in Bolivia. In La Paz kijkt zelfs niemand meer op als er een demonstratie plaatsvindt en de Prado, de verkeersader van de stad, een paar uur of dagen wordt geblokkeerd. Het zorgt voor complete chaos maar het is zoals het is. Wat een pech en gedoe als je er mee te maken krijgt! In ons geval heeft de vertraging twee dagen geduurd. Gelukkig kunnen we onze weg eindelijk vervolgen naar het mooie Sucre. Een vlucht naar Sucre begint meestal ook met vertraging. Sucre ligt namelijk in de bergen op een hoogte van 2800 meter en als de wolken te laag hangen kunnen de vliegtuigen niet landen. Het is ook deze keer onduidelijk hoe lang de vertraging gaat duren, maar al snel blijkt dat het meevalt.

Eindelijk naar Sucre

Ik verheug me op de stad die de komende dagen onze uitvalsbasis gaat zijn. Al jaren kom ik in hetzelfde hotel en weet ik hoe hartelijk ik ontvangen ga worden door het hotelpersoneel. Receptionist Juan Carlos heeft een vaste kamer voor mij (de grootste kamer met het beste internet). Rozetta, de schoonmaker, komt mij de eerste dag altijd opzoeken voor een omhelzing en Pedro, chef ontbijt, vult elke ochtend mijn thermo, aangezien ik in de koude ochtenden veel warme thee drink. Daarnaast werk ik met chauffeurs en lokale producenten die ik al jaren ken en kijk ik uit naar het prachtige Andesgebergte. Zodra ik vanuit de lucht de bergen zie, begint mijn hart sneller te kloppen en krijg ik een intens gelukkig gevoel. Het Andesgebergte heeft voor mij iets magisch.

boliviA

De hoofdstad van Bolivia – Sucre

Sucre is een van de mooiste steden van Bolivia, met een prachtig koloniaal centrum, talloze kerken, pleinen en kloosters. Het wordt ook wel la Ciudad Blanca (de witte stad) genoemd, vanwege de vele mooie witte gebouwen. Ook wordt het de stad van de lente genoemd vanwege het aangename klimaat. In de Boliviaanse winter (onze zomer maanden) tref je hier elke dag een strak blauwe hemel met een zon hoog aan de hemel.

In tegenstelling tot wat velen denken is Sucre de officiële hoofdstad van Bolivia en niet La Paz. La Paz wordt vaak als hoofdstad gezien, omdat de parlementaire en administratieve instanties zich hier bevinden.

Vanaf de luchthaven in Sucre is het 45 minuten rijden naar het centrum. Ik heb één middag om iedereen te spreken en alle voorbereidingen te treffen. Mijn favoriete afspreekplek is Cafe Mirador aan het plein van La Recoleta. Het is door de hoogte een flinke klim omhoog, maar hier heb je een mooi uitzicht over de stad.

BOLIVIA

Convento de San Felipe Neri

Aan het einde van de dag moet ik van mezelf even naar Convento de San Felipe Neri voor de zonsondergang. Vroeger was het een klooster, tegenwoordig een basisschool. Het dak is nog steeds toegankelijk voor bezoekers. Je moet alleen de juiste bel vinden zodat ze voor je open doen. Dit is een plek waar ik heerlijk voor me uit kan staren over Sucre en mijn leven weer eens kan overdenken.

BOLIVI

Bolivia

Tarabuco

Vandaag is het zondag en dat houdt in dat alle toeristen in Sucre afreizen naar Tarabuco voor de grote zondagmarkt. Ook wij zijn van de partij in het kader van een serie over markten. Ook al heeft de markt een toeristisch karakter gekregen, nog steeds komen lokale mensen van heinden en verre om hier hun waar te verkopen. Van weefkunst, groente, fruit, vee, souvenirs tot aan elektronica en goedkope sportkleding.

Tarabuco ligt op 1.5 uur rijden van Sucre. Het is een klein bergdorpje met huizen van baksteen en rode dakpannen. Je voelt bij het uitstappen meteen dat je je op 3200 meter bevindt: de lucht is er ijl en je bent snel buiten adem.

Bolivia

Markt

In Bolivia lopen veel mensen nog in klederdracht. De kleuren, de klerencombinatie, het borduurwerk en type hoeden laten zien uit welke regio iemand komt. De mannen in Tarabuco dragen vaak zwarte helmachtige hoofddeksels met versiersels. Dit zou nog uit de tijd van de Spanjaarden komen, aangezien de Spaanse soldaten zwarte helmen droegen. Mannen dragen daarnaast gestreepte poncho’s en vrouwen wijde rokken.

De geborduurde doeken worden vaak van natuurlijke kleuren met de hand gemaakt. Dode termieten worden gebruikt voor de kleur rood, houdskool voor zwart en eucalyptus voor groen. Het proces heb ik meerdere keren mogen aanschouwen.

Bolivia

We spreken in Tarabuco verschillende mensen over hun leven en werk. Een van mijn favoriete onderwerpen, omdat het je een andere wereld laat zien. Er gebeurt hier zoveel in één oogopslag; mensen zitten, hangen, verkopen iets, maken een praatje, eten een hapje, onderhandelen….

Inheemse mensen zijn overigens trots en gaan niet graag op de foto of video. Volgens Andes tradities neem je op die manier de ziel weg. Voorafgaand leg ik dan ook altijd contact met een paar belangrijke mensen van het dorp om goede afspraken te maken over wie er wel en niet gefilmd mag worden en wat hiertegenover staat. Het blijft altijd even onderhandelen.

markt bolivia

Over Deborah

De Nederlandse reporter Deborah Durrfeld (35) komt door haar werk als reporter, producer en gids echt overal. Al sinds haar twintigste reist Deborah de aarde over; altijd onderweg, op zoek naar dat ene, bijzondere verhaal. Door haar werk voor de BBC komt ze op plekken waar gewonen toeristen vanwege de ligging niet naartoe gaan en die wij alleen kennen van mooie natuurseries. Deborah zal regelmatig over haar avonturen schrijven op wendyonline.nl. Volg haar ook op Instagram via @contactdeborah.nl.

Deborah Durrfeld_5 Deborah Durrfeld_4  Deborah Durrfeld_2 Deborah Durrfeld_1

Deel 2: reisreporter Deborah reist verder door Bolivia met de nodige ongemakken…

In de vorige blog van reisreporter Deborah Durrfeld, begon ze aan haar reis door het prachtige, maar nog vrij onbekende, Bolivia. Ze noemt Bolivia ook wel het land van extremen. In deze blog vervolgt zij haar reis door dit land. Vanuit Lima vertrekt ze richting de stad Santa Cruz. Daarna wilt ze verder naar Sucre, maar dat verloopt niet helemaal als gepland. 

Bolivia

De rijkste stad Santa Cruz

Vroeg in de ochtend verlaten we Lima. Helaas is in een grote stad als deze de ochtendspits een drama en hierdoor een uitdaging opzich. Op bepaalde punten staan we lang stil. Santa Cruz de la Sierra ligt op ongeveer drie uur vliegen van Lima. Het is officieel de grootste stad van het land en laat een geheel ander Bolivia zien.

Dat het de rijkste stad van het land is, zie je aan het straatbeeld, dure auto’s, luxe winkels, goede restaurants en welgestelde mensen. Zo lang als ik Bolivia bezoek, is er een strijd tussen het rijke oosten en armere westen. De regio Santa Cruz wil zich al langere tijd afscheiden van de rest van Bolivia, aangezien de inkomsten van de regio (door gas en oliewinning) weg zouden vloeien naar La Paz en het armere westen. Dat zorgt voor veel protesten en onvrede.

Mooie tijden

Santa Cruz ligt op de grens tussen hoogvlakte en jungle. Het is er bloedheet. Voor mij voelt het altijd alsof ik bijna in Brazilië ben, maar dat is nog acht tot negen uur rijden. Ondanks dat het een grote stad is, heerst er een plattelandssfeer.

Er is weinig tot niets in de stad te doen. Toch heb ik hier mooie tijden beleefd. Op een paar uur rijden ligt het bergdorpje Samaipata waar je mooie wandelingen kunt maken en de Inca ruïne, Fuerte de Samaipata, kunt bezoeken, een vroeger ceremonieel Inca centrum. Niet te vergelijken met de adembenemende Inca ruïnes in Peru, maar minstens zo mysterieus. Ook staat de regio bekend om de missieposten van de Jezuïten. Zij kwamen hier in de 17 en 18e eeuw om de inheemse mensen tot het christendom te bekeren. Je moet er wat uurtjes over hobbelwegen voor over hebben, maar het laat je in ieder geval een ander stukje Bolivia zien. Onderweg passeer je ook talloze mennonieten communities en heb je het gevoel terug in de tijd te gaan.

Het bergdorpje Samaipata

bolivia

De Inca ruïne

Even een rust-uurtje inlassen…

Voor ons is dit een overstapplaats. We draaien talloze beauty en omgeving shots. Morgenochtend vliegen we weer door. Hoogtepunt was altijd de luiaards die jarenlang in de bomen hingen op de Plaza Principal. Maar de laatste jaren zie ik ze niet meer. Nog steeds vind ik het heerlijk om op de plaza rond te hangen. Dit is het trefpunt van de stad waar iedereen, jong en oud, samenkomt. Er hangt een gemoedelijke sfeer.

Plaza

Plaza Principal

In een van mijn favoriete cafe’s in Santa Cruz, Patrimonio, installeer ik mij voor een rustig uurtje bellen, mailen en planningen rondmaken. Veel cafés zijn tevens een art-gallery waar lokale kunstenaars hun werk tonen. Het is rustig, totdat ik een spaans appje binnenkrijg: ‘Hi Deborah, alles goed? Wellicht heb je het al gehoord maar er zijn wat problemen in Sucre. Het is bijna weekend dus misschien valt het mee, maar dan ben je op de hoogte.’

Wij vliegen morgenochtend naar Sucre dus een alarmbel gaat af. Problemen in Bolivia betekent nooit goed nieuws. Automatisch begin ik te googelen op conflicten, demonstraties, wegblokkades in Sucre en ja,hoor… ”Sucre geheel verlamd”, “Sucre op 1000 punten geblokkeerd”. Mensen zijn massaal de straat op om te demonstreren, lange rijen bij supermarkten, en overal blokkeren mensen de wegen met hekken en auto’s om op die manier aandacht van de overheid te krijgen.

krantenbericht

Hoe kan het dat ik dit niet heb meegekregen en hoe kan het dat niemand me dit eerder heeft verteld?

Ik zucht heel erg diep en krijg flashbacks naar een paar jaar geleden toen er ook demonstraties waren.  In Sucre hebben we vanwege dit soort situaties dagen vast gezeten, nachtelijke pogingen gedaan om de stad te verlaten in de hoop dat mensen in de koude nachten hun demonstraties en wegblokkades zouden staken,  zenuwachtige momenten beleefd en veel vertraging opgelopen.

demonstratie

Loslaten en afwachten

Ik doe een belrondje naar wat mensen in Sucre en al snel is de situatie mij duidelijk. Dit gaat heel erg vervelend worden. De stad is op 1000 punten geblokkeerd dus je kunt op dit moment alleen lopend het centrum in. Maar, we vliegen morgen ochtend, het is bijna weekend, de situatie is al een week gaande, de instanties gaan vandaag vergaderen er moet toch een oplossing zijn? En anders… Het programma omgooien? Nee, we moeten die kant op. Er staat zoveel op de planning. Deze plaats is de komende dagen onze uitvalsbasis voor verschillende reportages en vanuit hier moeten we door. Bovendien wordt het vrij lastig om voor 25 man last minute nieuwe hotels en vluchten te boeken. Ik besluit het heel even te laten bezinken en af te wachten. Er wordt vanmiddag vergaderd over een mogelijke oplossing, dus daarna kunnen we echt stappen ondernemen. Loslaten en afwachten, ik vind het nog steeds lastig.

Over Deborah

De Nederlandse reporter Deborah Durrfeld (35) komt door haar werk als reporter, producer en gids echt overal. Al sinds haar twintigste reist Deborah de aarde over; altijd onderweg, op zoek naar dat ene, bijzondere verhaal. Door haar werk voor de BBC komt ze op plekken waar gewonen toeristen vanwege de ligging niet naartoe gaan en die wij alleen kennen van mooie natuurseries. Deborah zal regelmatig over haar avonturen schrijven op wendyonline.nl. Volg haar ook op Instagram via @contactdeborah.nl.

Deborah Durrfeld_5Deborah Durrfeld_2 Deborah Durrfeld_1