fbpx

Marga over leven met littekens: ‘Ik kan mij van het ongeval niets herinneren’

Foto: Jan van Beijnhem

Een brandwondenongeval zet je leven op z’n kop. Na de opname in het brandwondencentrum begint de grootste uitdaging: leven met littekens. Marga: ‘Het gaat daarbij niet enkel om fysieke littekens. Je hebt zeker ook psychische littekens. Het moeten accepteren dat je er ‘anders’ uitziet en wellicht niet alles meer kunt, is een lastig proces.’ 

Met een knal stond het leven letterlijk stil. In 2015 kreeg Marga van der Voort een auto-ongeluk. Een gasfles ontplofte in haar auto. Marga liep daarbij vierdegraads brandwonden op en moest twee maanden in het brandwondencentrum verblijven. ‘Ik kan mij van het ongeval niets meer herinneren. Van verhalen die mij verteld zijn, weet ik wat ik heb meegemaakt. Vooral de linkerzijde van mijn bovenlichaam was zwaar verbrand. Nadat ik uit het ziekenhuis werd ontslagen, heb ik een tijd bij mijn zus ingewoond, omdat ik nog niet zelfstandig kon wonen. Die lange weg naar herstel was pittig. Gelukkig had ik een doel. Ik wilde weer paardrijden. Dat deed ik voor het ongeval het allerliefst. Door hard te knokken zat ik drie maanden na mijn ongeval weer in het zadel.’

What you see is what you get

Het ongeval is tragisch, maar Marga blijft positief. ‘Ik ben geen pieper. Ik zie er anders uit dan voor het ongeval en moet dat accepteren. De brandwonden op mijn hoofd zijn voor iedereen zichtbaar. Toen ik maanden na het ongeval weer voor het eerst naar een feestje ging, heb ik bij binnenkomst direct een rondje gedraaid en geroepen: “Ik ben er weer. Als je vragen hebt stel ze gerust.” Het ijs was gebroken. Dat hielp. Als ik voel dat mensen op straat mij aanstaren, spreek ik ze soms aan. Dan zie je ze schrikken. Ja, misschien ben ik direct maar ik ben simpelweg dezelfde Marga als voor het ongeval. Ik verstop mij niet. What you see is what you get.’

‘Wel merk ik dat mijn omgeving mij wil beschermen voor reacties van anderen. Toen ik op een warme zomerdag naar de winkel wilde gaan, vroeg een direct familielid of ik niet meer bedekkende kleding aan kon trekken. “Waarom?”, vroeg ik. Ik heb het ook warm en schaam mij niet voor mijn littekens. Ik probeer mijn grenzen te verleggen. Juist dan haal ik het uiterste uit mijn leven.

Ik mag er zijn!

‘Op de plek van mijn brandwonden, zijn mijn zweetklieren helaas ook weg. Daardoor kan ik op die plekken niet zweten. Dat is vervelend. Ook kan ik mijn linkerarm nog niet goed bewegen. Maar ik heb, mede door de goede therapie en behandelingen, al grote stappen gemaakt. Ik ben van ver gekomen en al een heel eind op weg. Tijdens deze periode heb ik geleerd dat ik veel doorzettingsvermogen en daadkracht heb, meer dan ik ooit had gedacht. Ik ben fysiek misschien veranderd, mentaal ben ik sterker geworden. Nu vertel ik zo veel mogelijk wat allemaal mogelijk is, ondanks en met mijn brandwondenlittekens. Zo help ik bij het ontwikkelen van een nazorgportal. Een e-Health toepassing die patiënten met brandwonden in staat stelt om middels een app de persoonlijke omstandigheden en behandelwensen in kaart te brengen. Wat betreft het fotoproject Marks of Pride and Beauty: Ik ben onwijs trots op mijn foto. Ik mag er zijn! Dit ben ik!’

Tekst: Pim Scheffer

Klik hier voor meer power stories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

1 op de 20 thuiswonende 65-plussers te maken met ouderenmishandeling. Dat is bijvoorbeeld lichamelijk geweld, maar ook geestelijke mishandeling en financiële uitbuiting. Ina is mentor van ouderen die hiermee te maken krijgen: ‘Ouderenmishandeling komt veelal voor bij afhankelijke ouderen, die bijvoorbeeld niet goed kunnen zien of horen, minder mobiel of dementerend zijn en hun eigen administratie niet meer kunnen doen. Fysieke mishandeling bij deze ouderen wordt vaak veroorzaakt door overbelaste mantelzorgers. Mantelzorg is ontzettend zwaar, helemaal als de oudere dementerend is. Het is ook frustrerend natuurlijk als je zelf – naast je eigen leven en werk – ook nog voor een van je ouders moet zorgen, waarbij je alles drie keer moet herhalen. Het komt wel eens voor dat er dan fysiek geweld aan te pas komt. Hoewel je veel treurige dingen meemaakt met dit werk, zijn er ook veel mooie momenten. Vooral die interactieve momenten met de ouderen, wat heel intiem kan zijn, voelen bijzonder. Met de kleinste dingen kun je iemand z’n dag al maken. Laatst was er een oude dame die graag naar de kerk wilde. Dit deed zij altijd met eerste paasdag en eerste kerstdag, ze leefde daar echt voor. Ze werd er zo gelukkig van. Ze vond het geweldig. Ook een bos bloemen voor iemand meenemen of samen buiten bloemetjes plukken kan iemand zijn dag al maken. Dat vind ik mooi om te zien. Het zijn de kleine dingen in het leven die het doen. Dat geldt ook voor de signalen van ouderenmishandeling. Elke actie, hoe klein ook, kan al het verschil maken. Je kunt bijvoorbeeld met de oudere een kopje koffiedrinken en vragen hoe het gaat. Of je bespreekt je vermoedens met iemand die de oudere ook kent, zoals een buurvrouw, familielid of wijkverpleegkundige. Want samen weet je vaak meer. En als je je zorgen deelt, kun je ook samen nadenken hoe je de oudere kunt helpen. Dat is de belangrijkste stap om binnen mishandeling, misbruik en uitbuiting te zetten, we moeten durven in het leven.’ #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #ouderenmishandeling

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

(Visited 687 times, 1 visits today)

MEEST VIEWED

Blije momenten met onze
wekelijkse nieuwsbrief