fbpx

Dit is de favoriete fietsroute van Nicolette Kluijver

Een beter landje dan Nederland bestaat er niet om te fietsen. Voor tv-presentatrice en columniste van WENDY Nicolette Kluijver (34) is het ook dé manier om het hoofd leeg te maken en het lijf strak te krijgen. We vroegen haar naar haar favoriete route.

Door weer en wind

Als mijn hoofd te vol zit of als ik juist op zoek ben naar nieuwe ideeën, pak ik mijn stalen paard. Ik heb net een nieuwe fiets gekocht. Zo trots als een pauw ben ik met al mijn versnellingen (die ik overigens nooit gebruik), de flitsende kleuren en het zadel zo zacht als een donskussentje. Ik fiets sowieso één keer per week, en als het even kan twee. Door weer en wind. Als het regent, voel ik bij elke trap de zorgen van me af spoelen, als de zon schijnt en de vogels voor mijn mountainbike uit vliegen, voel ik me zo vrij als een hen. Bij tegenwind geniet ik van de uitdaging die Moeder Natuur mij op dat moment schenkt, bij wind mee gooi ik mijn voeten in de lucht en ben ik weer even een kind. Die fiets maakt me gelukkig en, een mooie bijkomstigheid: je krijgt billen van staal.

De Rondehoep

Fietsen staat bij mij in de top drie van lievelingssporten. Maar wat wil je: ik woon aan het mooiste fietsgebied van Nederland: de Rondehoep. Ik stap op mijn fiets bij mijn huis, mijn hond Spot rent achter het hek nog een stuk mee. Hij zou graag naast de fiets willen draven, maar helaas: de Rondehoep is geen kattenpis. 20 kilometer wind mee en wind tegen is net iets te veel, ook al ben je een schaapherder. Ik beloof mijn vierpotige vriend vanmiddag een extra ronde te wandelen. Daar ga ik. Muziek op, meestal iets uptempo. Mijn haren in de wind. De banden die over het asfalt glijden en het zonnetje dat steeds meer achter de wolken vandaan komt. Dit is nu al top! De Rondehoep is een fietsroute die voornamelijk gedaan wordt door racefietsers. De fietsrebel in mij zei ‘anders’ te zijn en dus kocht ik een mountainbike. Lekker veilig ook; vaak moet ik mijn kids van de straat plukken omdat ze bijna worden aangereden door de racefietsers die met hoog tempo de straat domineren, met die mountainbike ga ik niet zo hard.

Illustratie: Ingrid Bockting

Langs het water

Vanaf mijn huis duik ik onder het viaduct door en vanaf daar begint de rust en stilte. Het leuke van deze route is dat je het water volgt. Aan de ene kant zie ik weilanden, koeien, vogels en wilde konijnen. Aan de andere kant de rivier. Ik word getrakteerd op veenriviertjes zoals de Waver en de Bullewijk. En ik flits met mijn mountainbike langs de moerassen van de Botshol. Het open veenland. Ik zit zo te genieten, iedere keer weer. Ik ben een echte Hollandse. En ook al zou ik de Rondehoep iedere dag fietsen, ik zie steeds weer iets nieuws. Er zitten purperreigers en rietganzen. Musjes in de bomen, zwanen in het gras.

Beautiful day

Om mijn happiness-gevoel nog meer te ondersteunen stop ik even en pak mijn iPod. Vingervlug – ik wil door met fietsen – zet ik U2 aan met het nummer Beautiful Day. Na ongeveer een uur en een kwartier sta ik weer voor het hek van mijn huis. Spot ligt voor de deur te slapen, het duurde hem denk ik net iets te lang. Mijn benen tintelen van de inspanning, mijn hoofd is leeg en mijn kapsel ontploft. Laat de dag maar beginnen, mijn start kan al niet meer stuk! Holy shit: it is a beautiful day.’

WENDY heeft samen met Batavus en route.nl vier leuke thema routes voor je bedacht: Cultuur, Happy & Healthy, Family en Fun & Food. Iedere route heeft z’n eigen hoogtepunten. Welke route past het best bij jou? Check het hier!

Nicolette Kluijver: ‘Ana, lieve schat, wat heb je nou gedaan?’

De dochter van Nicolette Kluijver heeft een artistieke inborst. Een van de vele redenen waarom Nicolette zo van haar houdt, maar soms klopt haar hart in haar keel… Zeker deze keer!

‘De creatieve vrijheid van kinderen mag je niet beperken, het is gewoon een artistiek kind. Ik laat het als een mantra in mijn hoofd afspelen. Ik ben tenslotte nog lang niet bij school. Artistiek is ze zeker, dat zal de juf ook begrijpen. En het hoort toch ook bij jezelf ontdekken? Wat kan wel en wat kan niet. Dit is er wel eentje in de categorie: kan niet! De zon schijnt op mijn bezwete hoofd, terwijl ik met een noodgang probeer terug te fietsen van mijn wekelijkse rondje ‘Hoep’, een fietsroute door de polder. Met mijn mountainbike er even lekker op uit. Twintig kilometer natuur flitst aan je voorbij, terwijl je werkt aan billen van staal. Een straf tegenwindje vind ik normaal heerlijk, maar sinds het belletje van school kan ik alleen maar hopen op wind mee. Ik hijg en puf; nog zeker dertig minuten voor ik terug ben in het dorp.

Unicorn-kapsel

Juf Ellen heeft me zojuist gebeld. Een fantastische juf op een toffe school, waar mijn drie kids op zitten. Een school waar best veel kan en mag. Waar de leraren een hoop tolereren. Alleen wat Ana Sofia nu heeft gedaan… dat ging net even te ver. In de kleurhoek waar de kinderen uit groep 1-2b mogen verven, heeft Ana Sofia niet haar werkblad beschilderd. Ze heeft met de donkere kleuren, groen, blauw, maar ook een toefje roze en als finale streep een likje geel en oranje, haar complete haar van blond naar regenboog getoverd. Helaas is dat niet het voornaamste probleem. Ik kan juf Ellen bijna niet verstaan in de polder, met die wind die suist in mijn mobiel. Ik gooi mijn mountainbike tegen een boom en probeer in opperste concentratie de woorden goed te begrijpen. Ana heeft haar haar gekleurd en die verf kan indrogen? Juf heeft 28 kinderen en kan het niet wassen nu… O, hemeltjelief. Ze zegt echt dat ze bang is dat als de verf droogt, Ana’s haar zal afbreken. WTF! ‘Ik kom er zo snel als ik kan aan, juf Ellen,’ roep ik, terwijl de beelden van een afgebrokkeld unicorn-kapsel aan mijn ogen voorbijflitsen. Ik moet dat hele klote-eind nog terug. Hoe snel droogt verf in? Krijg ik het er nog uit? Moet ik boos zijn of kan ik lachen? Ik trap mijn longen uit mijn lijf.

‘Herman brood had het vast heel mooi gevonden’

Nou, die work-out heb ik wel weer gehad! Eenmaal aangekomen op school bonst mijn hart in mijn keel. Ik wil niet heel dramatisch doen, maar een dochter die nogal meisjesachtig is moeten uitleggen dat haar artistieke inborst ervoor heeft gezorgd dat ze voorlopig kalend door het leven moet, het is niet niks. Ze heeft ooit met een schaar haar krullen geknipt, ik geloof nog steeds dat dit haar eerste echte jeugdtrauma is geweest. Dagen stond ze voor de spiegel aan haar scheve haarpunten te vragen of de krullen weer terug wilden komen. Ben ik op tijd? In de klas zit een meisje dat ik niet meteen herken als mijn eigen kind. Herman Brood had het vast heel mooi gevonden. Mijn meisje is een soort vrolijke gothic. Een hanenkam van regenboogkleuren, nog bijna in goede volgorde ook. Rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet; het is eigenlijk briljant.

‘Hey Ana, lieve schat, wat heb je nou gedaan?’
Ik zie twee helderblauwe ogen die aftasten of ik boos ben of niet. Haar kleur ogen komt wel goed uit bij het gestylede kapsel. Kinki Kappers, eat your heart out!
‘Ga je snel mee naar huis, schat, we moeten wassen!’
Ze moet een beetje lachen en een beetje huilen. Ik herken het gevoel. Hand in hand lopen we van school naar huis. Haar handje voelt zo zacht in de mijne. Ik vraag haar waarom ze het heeft gedaan, haar antwoord is zo eerlijk. ‘Omdat ik dacht dat het mooi was, mam.’ ‘Ach lieverd, het is ook mooi. Maar de volgende keer maar op papier. Want de juf is erg geschrokken, en mama ook.’ Fingers crossed dat we het er nog uit krijgen voor haar haar afbreekt. ‘Kom schatje, loop maar een beetje door!’

‘Je bent een draakje’

Ik vul een warm bad en Ana gaat erin liggen. Het badwater kleurt. ‘Je bent een draakje,’ zeg ik. Met de douchestraal en crèmespoeling boen ik haar ondeugende koppie. Gelukkig krijg ik de verf uit haar haren, op een oranje stip na. Ik droog de blonde schone haren van mijn lieve dochtertje af. ‘Ben je boos, mama?’ ‘Lieverd,’ zeg ik, ‘nooit meer doen, maar mama is niet boos.’ We lachen naar elkaar. En ik denk: wat is het leven toch kleurrijk met jou, lieve Ana. Het is een feestje je moeder te mogen zijn!’

Nicolette Kluijver heeft een klinkende carrière als tv-presentatrice. Ze is een meer dan liefdevolle moeder (van drie), houdt zielsveel van dieren en heeft een ongeremde levenslust. Als vaste WENDY-columniste neemt ze ons mee in haar leven. Deze column van Nicolette staat in WENDY 29.  

Nicolette Kluijver: ‘Weg met de schaamte, ik ben een Mevrouw!’

In je geest kan ouder worden lastig zijn. Maar niet voor Nicolette. Sterker: ieder nieuw jaar op de teller is voor haar een reden tot uitzinnige blijdschap. Als vaste columniste bespreekt zij herkenbare onderwerpen. Nicolette Kluijver (34) heeft een klinkende carrière als tv-presentatrice. Ze is een meer dan liefdevolle moeder (van drie), houdt zielsveel van dieren en heeft een ongeremde levenslust.

‘Ik vond ouder worden vroeger best wel irritant. Zeker na mijn 25ste begon ik het toch een beetje vervelend te vinden. Het moment waarop je voor de eerste keer met ‘mevrouw’ wordt aangesproken, dat is toch wel een dingetje. Of dat een kind vraagt: ‘Mag ik úw hondje aaien.’

‘Zeg maar jé, hoor.’
‘Dank ú wel, mevrouw, leuk beest!’ Tja, het is wat confronterend.

Altijd de jongste

Ik was altijd de benjamin op mijn werk. Bij BNN was iedereen al jong, maar over het algemeen was ik toch nog steeds de jongste. Ik begon daar op mijn 21ste als reporter en al snel mocht ik  ‘3 op Reis’ presenteren. Mijn vrienden konden niet geloven dat ik zo jong al zo veel landen kon bezoeken. En op mijn 27ste was ik de jongste uit mijn vriendinnengroepje die een kindje kreeg. Maar plots komt het moment, als een bliksemschicht bij heldere hemel.

Als je praat met je nieuwe collega, een koffietje drinkt op de sportschool met de lerares, een ditjes-en-datjes-gesprek voert in de supermarkt, het moment dat je je realiseert dat je niet meer de jongste bent. Begrijp me niet verkeerd, ik vind mezelf nu ook nog jong. Ik ben 34 jaar en ik vind dat oprecht niet oud, maar dat je niet meer de jongste bent in veel gezelschappen, die overgang had ik even gemist. Nu ben ik niet meer ‘die jonge pup die op haar leeftijd al zo veel heeft meegemaakt’. Niet meer die superjonge moeder (voor Amsterdamse begrippen) die nu al aan kinderen begint. Ik ben nu gewoon 34. Een vrouw met drie kinderen. Een MEVROUW.

Erkentenis

Toen ik dertig werd, keek ik naar mijn kledingkast. Plots had ik vraagstukken. Mag ik als dertiger nog wel die trui aan met de tekst ‘Bad girl’? Zijn die roze hippe Nikes met flitsend paars teken niet meer iets voor in de kast van een twintiger? Nog steeds heb ik af en toe een conflict met mezelf. Wie ben je als je een dertiger bent? Toch heeft mijn leven een wending gekregen, en ben ik mijn ziekte van twee jaar geleden daar zo dankbaar voor. Ouder worden is de BOM! Ik vind het nu zo’n erkentenis.

Ik ben zo ongelofelijk blij en uitzinnig met ieder nieuw jaar op de teller. Ik was me laatst aan het omkleden in de kleedkamer van de sportschool en er was net een groepje oudere dames klaar met hun wekelijkse aqua-aerobicsklasje. Het was één grote klaagzang die de kleedkamer binnenkwam. De ene dame had het te koud gehad, de andere juist te warm. Wat staat die housemuziek toch hard in die kleedkamers en wat zijn die kluisjes toch klein! Er werd gebromd, gemokt en gemurmeld. Een samenhorigheid en verbondenheid door samen lekker te mopperen.

En omarm het!

Ik was me aan het omkleden om mijn jonge botten even in het stoombad te gooien. Maar terwijl ik het gestommel en geklaag hoorde, ging ik even zitten in mijn grote witte handdoek. Ik deed mijn ogen dicht en luisterde naar de dames.

Zachtjes zei ik tegen mezelf: ‘Wat hoop ik toch dat ik over veertig jaar uit zo’n aerobicsklasje schuifel. Dat ik ook mopper over de luide muziek en het koude water.’ Bij ouder worden hoort blijkbaar ook een beetje het klagen over ditjes en datjes. Zolang het klagen is over koud water, of juist te warm… Wat heb je dan een mooi leven. Een lang leven, met kleine frustraties die blijkbaar ook een mooie binding zijn met leeftijdsgenoten. Ik wens dat ik op een dag zo oud ben en dat ik mag klagen dat ik mijn leesbril niet kan vinden. Wat lijkt het me een prachtig iets om oud te mogen worden. Het liefst natuurlijk – net als iedereen dat wenst – zo gezond mogelijk. In mijn hart forever young. Maar dat ouder worden ga ik omarmen! Weg met de zelfoordelen: kan dat wel op deze leeftijd? Weg met de schaamte: ik word ouder. Omdraaien, die hap: IK WORD OUDER… AND I LOVE IT! BRING IT ON!’

Lees de volledige column van Nicolette in WENDY 28.

Nicolette Kluijver geeft je raad bij het uitzoeken van een huisdier

Nicolette Kluijver (34) heeft een klinkende carrière als tv- presentatrice. Ze is een meer dan liefdevolle moeder (van drie), houdt zielsveel van dieren en heeft een ongeremde levenslust. Speciaal voor WENDY Kids neemt Nicolette, die erg van de dierenpret is, je aan de hand bij die lastige keuze: oké, je neemt een huisdier voor je kind, maar welk? Nicolette geeft raad.

‘Mam, ik beloof dat ik zelf het hok verschoon!’
‘Pap, ik meen het, ik laat het hondje zeker zelf uit.’

Je kind zeurt al jaren om een huisdier. En heel soms denk je: waarom ook niet! Ik denk dat het heel goed is voor een kind om de taak te krijgen voor een dier te zorgen. Het leert ze zelfstandig zijn, liefde te voelen voor een levend wezen. Zorg en verantwoordelijkheid te dragen. Ik ben opgevoed met dieren en dan schijnt het dat je later zelf ook makkelijker huisdieren neemt. Bij mij thuis is het inmiddels de Ark van Noach. Pippi Langkous zou jaloers zijn op mijn huishouden. Het begon allemaal met het hondje Spot. Hij was mijn eerste baby. Al snel kwam daarop Isabella, ons eerste kindje, en de rest is geschiedenis. Een pony, schapen, een geitje, vissen, een tamme eend, kippen, een dwerghamster, konijnen, honden, een bejaarde poes en alles wat komt aanlopen, mag blijven.

De pony liep in de zomer door de keuken en de kippen schromen niet om zelf een stukje fruit uit de fruitschaal te pikken als de achterdeur openstaat. Een beestenboel dus, waarbij mijn kinderen regelmatig met een kip onder hun arm rondlopen. Ik hoop dat als ze later terugkijken op hun jeugd ze me niet voor gek verklaren. Ik, Moeder Natuur. Ik snap dat je niet zit te wachten op een paard in de hal of een kip op je wijnrek, maar ik kan je wel een paar tips geven, mocht je willen beginnen aan een huisdier. Als eerste: je moet kiezen wat voor vriend er in huis wordt gehaald. Een met schubben, veren of een vacht?

Schubben: een kind kan heel veel lol hebben van een bak met visjes. Heb je als ouder of verzorger zelf weinig omkijken naar. Het uitzoeken van guppies in de dierenwinkel geeft al de nodige pret. Ik raad ook echt guppies aan, omdat die relatief makkelijk zijn om te houden. Tegenwoordig zijn er echt leuke aquariums met allerlei gave attributen. Elsa op de bodem of een Cars-schuilplaats voor de kleine visjes. Het enige is: een huisdier met schubben (ook reptielen en slangen) zijn over het algemeen niet heel knuffelbaar. Wat je kunt doen, is afspreken dat als je kind de visjes voor een bepaalde tijd goed kan verzorgen, jullie willen overwegen om over te gaan tot iets… zachters. (En voor je het weet, heb je een dierentuin ;-)). Iets zachters dus. Tuurlijk is een hondje of een lieve kat het leukst.

De verzorging is alleen intensief. Waarover ik me echt heb verbaasd, is hoeveel lol de kinderen hebben met onze dwerghamster Witje. Het arme beest slaapt het liefst overdag, dus we hebben duidelijke afspraken over het ontwaken van Witje. Dat moet zachtjes en lief gebeuren en niet meerdere malen per dag. Als Witje eenmaal wakker is, loopt ze over de handen en voeten van de kids heen. Die moeten blijven zitten wanneer ze Witje vasthouden, want als Witje uit hun handen valt en naar beneden stort, voelt het voor dat kleine dier als een vrije val vanuit een wolkenkrabber. Witje is een makkelijk te onderhouden vriendje in een leuke kooi vol buizen en radjes. Een diertje dat semi-solitair is. Dus je hoeft je niet schuldig te voelen dat-ie daar alleen achter de tralies zit.

Konijnen daarentegen zijn helemaal niet zo makkelijk. Het zijn groepsdieren die veel ruimte nodig hebben. Ook zou ik altijd aanraden een konijn bij de konijnenopvang te adopteren. De verzorgers weten precies wat het konijn wel en niet prettig vindt. Ik snap dat een fluffy konijntje van negen weken oud in de dierenwinkel erg aantrekkelijk is. Vaak valt het bij thuiskomst vies tegen. Ze zijn bang en willen niet geknuffeld worden.

Tot slot: een huisdier met veren. Een parkiet, papegaai of kanarie. Zelf zou ik een beetje verdrietig worden van zo’n beest in een kooitje. Toch hebben sommige mensen er heel veel plezier van. Een kanarie kan zo tam worden dat-ie zelfs door het huis vliegt (en dus ook alles onder kakt) en sommige vogels vinden het heerlijk om op je schouder te zitten. Leuk voor de kids, dat zeker.

Mijn lievelingshuisdier? Ik ben supergek op mijn kippen. Ze hebben niet veel nodig om tevreden te zijn en in ruil voor goede verzorging geven ze elke dag een vers ei. Een loopren naar buiten, een veilig hok met stok, wat graan en veel water. Klaar. Ik kan uren kijken hoe mijn meiden badderen in een plasje. De dames kletsen tegen elkaar en als ik ze roep luisteren ze beter dan mijn Oost-Europees adoptiehondje Mimi. Ze hebben elk een eigen naam en karakter. En mijn kinderen? Die kunnen dagenlang met de meiden buitenspelen. Maar misschien is het iets te veel van het goede en sla ik door (alweer). Begin dan bij een guppie en eindig met een kip. Maar niet op je brood, hè.’

Nicolette Kluijver is WENDY-columniste, dit artikel staat in WENDY 27, Foverer Young.