fbpx

Sharon over de geboorte van dochter Maliya: ‘Het is zo eigen’

Zangeres Sharon Doorson werd vorig jaar juni moeder van dochter Maliya. Die kwam stormachtig graag het leven van Sharon en haar liefde Brunno binnen. ‘Binnen een halfuur was ze er.’

Het is dat het serieus om een bevalling gaat, anders zou je buikpijn van het lachen krijgen. Alsof er een reeks Laurel en Hardy-scènes wordt nagespeeld, zo herinneren Sharon Doorson en haar lief Brunno Monteiro Tavares zich levendig de nogal stormachtige komst van Maliya op 10 juni 2018. De prachtige baby kondigde zich zo snel aan dat een ongekende race richting ziekenhuis noodzakelijk was.

Vliegensvlug

Sharon: ‘Ik was echt in paniek. Ik kreeg een enorme persdrang toen Brunno ging inparkeren, echt van: woeaah! Ze komt eraan! Brunno riep nog: “Nee! Inhouden, Sharon, inhouden!” Ik dacht: het zal ons toch niet gebeuren dat ik in de auto ga bevallen. Maar toen moesten we in een rolstoel en daar moest een twee-euromuntje in en dat had Brunno niet. Dus ik kwam als een soort exorcist naar binnen: waah, ik kan niet meer! De verpleegsters schrokken zich rot.’

Brunno: ‘Ik stond daar op de ramen te bonken om aandacht te krijgen. Toen ik eindelijk een muntje had en haar in die rolstoel kreeg, vergaten we de rem weer. O, dat past zo bij ons. Altijd rennen, vliegen. Blijkbaar deed Maliya er meteen aan mee. Binnen een halfuur was ze er. Een storm.’ In allerijl waren de ouders van Sharon gearriveerd. ‘Die kwamen Brunno tegen op de gang: “En, hoe doet ze het?” “Eh ja, geweldig, ze is al geboren.”

Nieuw hoofdstuk

Brunno: ‘Je moeder duwde me nog net niet opzij van schrik, het was echt van: waar is ze? Ik zei: “Even wachten, ze zijn haar nog aan het hechten.” Dat was meteen de reden waarom ik op de gang liep. Ik heb iets met naalden en bloed.’ Hij scrolt op zijn laptop langs talloze foto’s van de pasgeborene. Brunno: ‘Het was emotioneel, hoor. Ik kon het bij het doorknippen van de navelstreng allemaal nog niet bevatten. Ik jankte als een klein kind. Ik heb eerst een paar stappen achteruit gedaan, het was gewoon te veel. Sharon zei: “Kom, kom naar je kind kijken.” Maar ik was zo’n bom van emotie. Ze was er. Een nieuw hoofdstuk, het mooiste wat er is. Nu ging het beginnen.’

Carrière

Sharon kreeg een paar jaar geleden al die serieuze kinderwens. ‘Maar ik was altijd met mijn carrière bezig. Brunno ook, hij is mijn tourmanager. We werken heel fijn samen, we kennen elkaar door en door. Ik voel me veilig bij hem – samen de auto in, heerlijk. Maar het was wel heel hard werken, heel goed plannen. En wat ook zo is: mijn lichaam is mijn beroep. Zingen, dansen, dat lijf moet het doen. Ik houd van toffe outfits, in shape zijn, ik ben een artiest. Op het podium moet ik er goed uitzien. Ik vond het in het begin best heftig om zwanger te zijn. Je hebt een hele tijd geen inkomen, ik was ineens achttien kilo zwaarder, zat niet lekker in mijn vel. Daarom was ik wel heel blij dat Maliya eerder kwam, na 38 weken. Het was ook nog eens een heel hete zomer. Ik zat maar met mijn voeten in het badje. Of als een walrus aan het strand.’

Moederschap

Vertederd kijkt ze naar de dochter, die er alweer een jaar is. Een zeldzaam lief en mooi meisje, met een levendige mimiek.
Sharon: ‘Je kunt je niet op het moederschap voorbereiden. Ineens moet je het zijn. Een luier verschonen, ik had het nog nooit gedaan. En hoe moest ik haar oppakken? Het gekke is, je kunt vooraf lezen wat je wilt, maar als ze er dan ineens is, weet je instinctief alles. Alleen het in bad doen vond ik fragiel, kwetsbaar. Maar verder: het is zo eigen. Het moment dat je haar voor het eerst op je borst krijgt en ze je aankijkt. Mijn kind. Ik voelde meteen die band. Na een paar dagen zei ik ook letterlijk: “Zo, nu mag de kraamhulp wel weg, nu weet ik wel hoe het allemaal moet.” En na vier, vijf dagen daalde het besef in: dit is mijn nieuwe leven. Het zal nooit meer anders zijn.’

 

Lees het hele interview in WENDY magazine.

Actrice Toprak geeft zich letterlijk bloot samen met haar zoontje

Er is een moeder geboren! Actrice Toprak Yalçiner (31) vond de bevalling een kick, maar de kraamtranen duurden drie maanden. Toprak over de geboorte van zichzelf als moeder: ‘Je wordt er ongelofelijk fragiel en mens van.’ Zij geeft zich letterlijk bloot samen met haar zoontje. 

De geboorte van een moeder

De geboorte van haar kind ervoer ze niet als moeilijk, maar de geboorte van zichzelf als moeder was lastiger. ‘Na de eerste kraamweek zei ik: “We houden het bij één kind, dit nooit meer, haha.” Het was juli en bloedheet in onze Amsterdamse bovenwoning. Om de twee uur moest ik voeden. Gewoonlijk duren kraamtranen een week, maar ik heb drie maanden gehuild. Ik vond het geweldig dat ik borstvoeding kon geven, maar Miro werd dikker en dikker, en ik dunner en dunner. Op een gegeven moment kwam mijn vriend Mats ’s nachts met boterhammen met pindakaas en stroop als ik zat te voeden. Voordat ik zelf moeder werd, begreep ik het niet goed als moeders zeiden dat ze geen borstvoeding wilden geven, nu denk ik: die borstvoedingsmaffia mag wel een beetje dimmen. Moedermelk is liquid gold, dat geloof ik, en ik geef nog steeds borstvoeding, maar elke moeder mag echt zelf bepalen of ze het wil, want het is zwaar. Mijn doel is acht maanden, maar Miro is door de borstvoeding nog zes keer per nacht wakker. Overdag heeft hij het geduld niet om lang te drinken, ’s nachts haalt hij het in. Mijn borst is een soort speen voor hem. Volgende maand gaan we op vakantie naar Curaçao. Daarna moet hij op zijn ei- gen kamertje gaan slapen. A ouwen met borstvoeding. Een slaapritme aanleren. Na zes maanden begint het opvoeden. Maar ik moet nog zien of ik het volhoud. Hoe kun je een kind laten huilen als je weet dat hij na een paar slokken weer lekker in slaap valt? Ik vind het ook zo bijzonder. Warm. Intiem.’

Toprak moeder

 

Turkse plakmoeder

Als kleuter speelde ze al moedertje en ze heeft altijd geweten dat ze kinderen wilde. Na een vakantie op Ibiza besloten Toprak en haar vriend Mats ervoor te gaan. Ze was direct zwanger. ‘Zeven da- gen voordat ik een test kon doen, wist ik het al. “Ik ben zwanger en het wordt een jongen,” zei ik tegen mijn zus.’ Voor Topraks moeder is Miro haar eerste kleinkind. ‘De eerste veertig dagen hebben mijn zus en mijn moeder alles voor me gedaan. Ik hoefde geen was te draaien, niet te koken. In de Turkse cultuur is het normaal om voor elkaar te zorgen. It takes a village to raise a child. Mijn zus was ook bij de bevalling. En mijn moeder is helemaal verliefd op Miro; ze zegt dat ze een kleinkind nog mooier vindt dan zelf kinderen krijgen. Alsof de liefde zich verdubbelt.’
Ook qua schoonfamilie had ze zich ‘geen betere kunnen wensen’. ‘Deze zomer gaan we met z’n allen naar Turkije, waar het grootste deel van mijn familie nog woont. Mijn ouders, die van Mats, mijn zus. We zijn heel hecht.’ Mooie Turkse gebruiken houdt ze in ere. ‘Als een kind tandjes krijgt, wordt er bijvoorbeeld een havermoutpap met vruchten gemaakt. En het is een gewoonte om op een dag allerlei dingen rond je kind uit te stallen, een rechtenboek bijvoorbeeld, en een borstel. Zo zou je weten welk beroep je kind later krijgt, door wat hij eruit pikt. Soms is ze misschien te veel een Turkse plakmoeder. ‘In de Turkse cultuur is het normaal dat je als moeder alles overhebt voor je kinderen. Daardoor voelde ik in de eerste maanden voortdurend een soort stress. Iemand anders behoeften gaan opeens vóór die van jou. Eerst moest Miro eten, dan ik. Als ik moest plassen, nam ik Miro mee. Mats beschermt mij daarin met zijn Hollandse nuchterheid. “Hij kan ook wel even in zijn stoeltje zitten”, zegt hij dan. Nu, een hal aar na de bevalling, denkt ze dat ze uiteindelijk twee kinderen wil. Bij de tweede zal ze niet zo uit haar evenwicht raken, zijn al die irreële angsten verdwenen. Nu Miro groter wordt, komt er steeds meer ruimte om te genieten. ‘Er zijn zo veel mooie momenten. Als we met z’n drieën wakker worden en Miro ons zoekt met zijn ogen. Hoe we dan een kwartiertje samen in bed blijven en Miro op de borst van Mats ligt. Als Mats lacht, lachen zijn ogen mee, en Miro heeft dat ook. Ik wilde altijd gezien worden in mijn leven, had behoefte aan erkenning. Miro geeft me nu al die bevestiging. Als hij me aankijkt, lijkt hij te willen zeggen: ik zie je.’

Het leven begint weer zijn normale vorm te krijgen. Vorige week herinnerde ze zich opeens weer de pincode van haar zakelijke rekening. ‘Het is fijn om te merken dat ik weer ruimte krijg in mijn hoofd, weer zin krijg om te werken, en weer normaal kan denken. Vlagen van mezelf terugvind ook. Hormonen en ik zijn niet zo’n goede combinatie. Binnenkort gaan Mats en ik een weekendje naar Antwerpen. 32 uur zonder Miro. Ik denk dat dat gezond is. Maar o, het is ook wel heel spannend.’

Toprak baby

Lees het hele interview met Toprak in de WENDY 26 die nu in de winkel ligt!

 

Er is een moeder geboren: ‘Fockeline Ouwerkerk is high van de liefde’

Ze wist het als kind zeker: Fockeline Ouwerkerk ging moeder worden. Op 23 september 2018 was het zover. Daar was hij: Joe.  ‘En nu hij er is, mag ik nooit meer dood.’

Hoogzwangere vrouw onderbreekt Dam tot Damloop

Vlak voor haar huis zouden ze in eindeloze rijen langs snellen. De duizenden deelnemers aan de Dam tot Damloop. Zondag 23 september, Amsterdam-Noord stond in vuur en vlam. Fockeline Ouwerkerk: ‘Wendy deed mee en zou hier langskomen voor een plaspauze en drankje. Ik zei: “Dat is goed, behalve als ik aan het bevallen ben.” De buurman van de overkant was ook al ingelicht. ‘Die werkt bij de brandweer. We hadden hem gevraagd: “Stel dat ik precies moet baren als die loop is, help je ons er dan doorheen?” Ik zag al voor me hoe de kopgroep als een komeet langs zou komen, onderbroken door een hoogzwangere vrouw. Historische televisie: actrice Fockeline Ouwerkerk zorgt voor onverwacht spektakel!’ Zo ging het net niet.

[green_note title=”Moordvrouw Fockeline” text=”Actrice Fockeline Ouwerkerk (Westmaas, 2 juni 1981) speelt al zo’n vijftien jaar in talloze films en tv-series. Zoals Moordvrouw, waarin ze samenspeelde met ‘onze’ Wendy van Dijk. Recent was ze in de bioscoop te zien in Taal is zeg maar echt mijn ding en Bankier van het verzet (waar ze een week na de geboorte van Joe een Gouden Kalf voor kreeg), op televisie in La Famiglia en Nieuwe Buren.” ]

Bevallingsplan

In de nacht vóór de Dam tot Dam wilde Joe geboren worden. ‘Eigenlijk zou het in het ziekenhuis gebeuren, maar toen de verloskundige kwam, zei ze: “Acht centimeter ontsluiting? Oké! Jij gaat niet naar het ziekenhuis!”’ En zo kwam Joe in het veilige nest, in het holst van de nacht, met zoete geuren en bij het zachte licht van kaarsen. ‘Ik heb heel veel mijn ogen dichtgehouden. Om bij mezelf te blijven en bij hem en Joeri, mijn vriend. We hebben het zo met ons drietjes gedaan. Pas toen Joe er al was, zag ik de kraamhulp staan. Hey, hoi, sorry, ben jij er ook? “Geeft niks, Fockeline, jij was even met iets anders bezig.”’ Er was een bevallingsplan: moeder zou overkomen uit Zeeland als support als haar ‘Pien’ het grote wonder liet gebeuren. ‘Maar het ging ineens zo snel. Drie kwartier na de geboorte ging ik met mijn moeder facetimen. Lag ze daar met de telefoon aan haar oor en ik maar roepen: “Mam! Dit is Facetime! Je moet het voor je houden, anders kun je hem niet zien! Zie je dat bosje haren?” Toen pas drong het tot haar door. “O God, hij is er! Jaap! Hij is er!” Dat was het moment waarop ook Joeri en ik beseften dat hij er echt was. Toen kwamen we uit de roes van het kraambed.’ Joe, bijna twaalf weken inmiddels, lijkt ademloos naar zijn moeder te luisteren, grote ogen, de hele tijd halve lachjes. Fockeline kroelt hem onophoudelijk en verzucht: ‘Ik verheug me enorm op zijn eerste schaterlach. Ik loop de hele tijd als een clowntje voor hem omdat ik zo hoop op die eerste vertederende volle lach.’

Lees het complete interview met Fockeline in WENDY#25, die nu in de winkels ligt.