Tamar deed afstand van al haar bezittingen en reist al 6 jaar de wereld rond: ‘De tocht met mijn kameel, paard en hond door Mongolië is mijn hoogtepunt’

Vanaf afgelopen woensdag ligt de nieuwe WENDY-special in de winkel over vertrouwen op je veerkracht. Ook online delen we daarom deze week extra veel veerkrachtige verhalen. Van hiken door Thailand, tot jagen en verzamen in Nieuw-Zeeland. Tamar Valkenier ruilde zes jaar geleden haar goedlopende leventje in voor een tent en een fiets. Ze liet al haar bezittingen achter en ging op zoek naar de ultieme vrijheid. 

‘Op de dag dat ik vertrok was het verschrikkelijk slecht weer. Ik was zeiknat, doodmoe en moest ergens naar de wc. Bij het eerste en beste huis dat ik tegenkwam zag ik dat er een toilet naast het huis stond. Daar heb ik aangebeld, maar voor mijn neus werd de deur weer dichtgegooid na mijn vraag. Daar stond ik dan in de stromende regen. Dat was een klap in het gezicht.’

Omschakeling

‘Het is niet één ding, waarom ik ineens mijn leven omgooide, meer een aaneenschakeling van gebeurtenissen. Ik kende eigenlijk niemand die ooit zo lang op reis was geweest. Zelf was ik ook nooit langer dan vijf weken op vakantie geweest. In 2014 brak ik mijn voet en moest ik verplicht stil te zitten. Dat is niks voor mij, want ik ben altijd bezig. Ik hoorde de klok tikken, elke dag zag ik mensen weggaan naar hun werk en de auto’s voorbijkomen. Het begon mij ineens te benauwen.

Ik had een goede baan bij de politie en had het naar m’n zin, maar ging ik dit voor de rest van mijn leven doen? In de periode dat ik in het gips zat, keek ik naar andere wereldreizigers. Hoe meer ik las, hoe geweldiger het allemaal klonk. Ik besloot om mijn baan op te zeggen, alles achter te laten en een jaar lang te reizen om op zoek te gaan naar echte vrijheid. Iedereen raadde het mij af, maar ik had het gevoel dat ik de wijde wereld in moest trekken.’

Geen plan

‘Anders dan anders ging ik zonder plan op reis. Ik wilde geen route uitstippelen, maar voelen hoe het is om geen verwachtingen te hebben. Op de fiets begon ik mijn avontuur, maar ik was helemaal geen fietser. Ik had geen idee hoelang ik kon fietsen per dag. Zo snel mogelijk ben ik vertrokken, anders was ik bang dat ik mij terug zou trekken uit het avontuur. Nu of nooit. Iedereen die ik ontmoette vroeg waar ik heen wilde, eerst zei ik dat ik het niet wist, maar daar gingen ze niet mee akkoord. Uiteindelijk heb ik maar gezegd dat ik naar Singapore reisde, dat is het aller verste waar je over land naar kunt reizen.

Het eerste jaar fietste ik alleen door Europa, toen ik in Istanbul aankwam is het plan iets gewijzigd. Ik heb met mijn fiets het vliegtuig gepakt en ben naar Australië gevlogen, waar ik mijn fietstocht verder voortzette. Het voelde vrij om niet afhankelijk van een voertuig te zijn. Ik bepaalde wanneer ik fietste, hoe lang en wanneer ik weer stopte. Ik had een tentje mee en leerde van mensen onderweg wat voor eten je uit het bos kan plukken. Beetje bij beetje raakte ik steeds onafhankelijker en steeds vrijer. Waar ik in het begin nog bang was om in een bos te slapen en drie andere plannen had, begon ik alles los te laten. Mensen waren ontzettend gastvrij. Overal waar ik kwam mocht ik bij mensen in de achtertuin kamperen, mee eten of zelfs binnen slapen.’

Eigen bubbel

‘Het was heel erg wennen dat ik ineens geen vrienden en familie meer om mij heen had. Eerst belde ik elke avond nog met mijn vader om te vertellen wat ik had meegemaakt die dag. Ik bleef vasthouden aan thuis. Hoe langer ik wegbleef, hoe meer het verwaterde. Ik voelde me steeds meer thuis op de plekken waar ik was. Ik fietste op een gegeven moment ook door Macedonië heen en niemand wist op dat moment dat ik daardoorheen zou fietsen. Van Macedonië wist ik niks. Ik zette eerst één voet over de grens. Wat zou er gebeuren? Ik liep daar door de vreemde stad. Niemand wist dat ik bestond en dat ik daar was. Dat voelde ergens een beetje raar, maar ook lekker. Het voelde vrij om eindelijk helemaal los te zijn. Dat heb ik steeds vaker. In de wildernis heb je echt alleen jezelf.

In het boek heb ik maar een paar reizen beschreven, maar na het 12.000 kilometer te hebben gefietst door Europa, Australië en Indonesië, ben ik eerst drie maanden gaan klimmen in Thailand en Laos en toen heb ik vijf maanden door Mongolië gewandeld met een paard, hond en een kameel. Zonder de dieren had ik het nooit gered. Ik heb vijf maanden geen supermarkt gezien, die kameel moest vijf maanden aan eten meeslepen. Met mijn paard kon ik door de woeste rivieren en het hondje beschermde ons voor nachtelijk bezoek. En met alle drie had ik een eigen band. Dat doen die culturen ook van oudsher. Ik wilde een nomade zijn. Mongolië is voor mij de mooiste ervaring. Anderhalf jaar later ben ik naar Nieuw-Zeeland gegaan om met Mirjam Lancewood te overleven in de natuur.’

 

Back to nature

‘Mirjam zocht de vijf sterkste, stoerste en wildste vrouwen van de planeet. Ik dacht niet gelijk, dat ik dat was, maar ik vond het heel interessant. Zij leefde al jaren in de wildernis met haar man en daar wilde ik maar al te graag meer over weten. Het klikte zo goed. Het voelde alsof ik mijn soulmate had gevonden.

Kun je leven van jagen en verzamelen? Dat wilde ik maar al te graag onderzoeken. We zijn twee kleine Hollandse meisjes, maar we gingen het avontuur aan. Van de gebaande paden af, namen geen brandertjes mee, maar alles moest met open vuur. Ook moesten we jagen voor ons eigen voedsel. Het was de ultieme test. Ben je er fysiek sterk genoeg voor en vooral, kan je dat mentaal aan? Tijdens onze tocht hebben we één keer bijna op de SOS-knop moeten drukken. Drie dagen lang konden we geen eten vinden. Dat begon spannend te worden. Gelukkig kwamen we een paar jagers tegen die een groot hert hadden doodgeschoten. Zij waren geïnteresseerd in het gewei en wij konden niet wachten tot ze ons vertelden waar ze het hert hadden gelaten.’

Minimalistisch leven

‘Ik heb gemerkt hoe fijn het is om zonder bezittingen te leven. ‘s Ochtends hoef ik niet na te denken over mijn kleding, want ik heb maar één broek mee. Het is heel persoonlijk wat je meeneemt met zo’n tocht. Ik vind dat ik heel minimalistisch leef. Zo slaap ik niet op een slaapmatje, alleen als het heel koud is, anders lig ik net zo lief op de grond. Een handdoek vind ik ook overbodig, als je de druppels van je afschudt, droog je vanzelf weer op. Ik heb een lange en een korte broek mee. Jarenlang heb ik zelfs op blote voeten gelopen. Je moet natuurlijk wel een goede slaapzak hebben. Vaak heb ik een zeiltje mee en een tweepersoonstentje. Maar ik reis meestal wel met een gitaar, dat vind ik dan wel weer belangrijk.

Het leuke was, toen ik bij de Masai in Kenia was, dat zijn van die krijgers, die keken naar mijn tassen van ‘wat een onzin’. Zij hebben natuurlijk alleen een doek om zich heen en een machete en een knots bij zich. Dan is mijn grote trekkersrugzak complete onzin. Dat is ook wel weer grappig. Het zet het weer in perspectief.  Daarnaast heb ik iets bij me om water te zuiveren, spullen om te navigeren, iets om vuur mee te maken, een pannetje om in te koken en een satelliet apparaat waarmee ik hulp kan inschakelen als dat nodig is. Alles voor de eerste levensbehoefte.’

Toekomst

‘Al zes jaar woon ik overal en nergens. Mijn zoektocht naar vrijheid is eindeloos. Deze week ga ik een nieuw avontuur tegemoet. Samen met mijn kameel, Einstein, ga ik een tocht maken door Nederland. Ik wil Nederlanders ook oproepen om een tijdje mee te lopen. Als ik mijn kameel te veel stress bezorg, stop ik. Maar ik hoop dat hij het net zo leuk vindt als ik.’

Tamar schreef een boek over al haar avonturen. Fulltime avonturier is verschenen bij Kosmos uitgevers en kost 20,99  

WENDY-special

Wil jij meer lezen over veerkracht? Bestel hier de nieuwe special!

In de nieuwe Wendy-special lees je veel levensechte verhalen van mensen die hard geraakt werden in het leven, maar die dankzij hun veerkracht toch weer door konden. Zo brengt Wendy een interview met staatssecretaris Paul Blokhuis over het verlies van zijn dochter Julia, die maar achttien jaar mocht worden en vertelt Ellemieke Vermolen voor het eerst over haar scheiding van Sergio Herman. Met haar special wil Wendy van Dijk haar lezers handvatten geven die kunnen helpen om te vertrouwen op hun veerkracht, een actueel thema in deze tijd van de pandemie. Ook in dit nummer daarom weer veel tips en adviezen en inspiratie van grote denkers als Michael Portzky, Byron Katie en Tony Robbins.

Lees hier meer veerkrachtige levensechte verhalen:

Lisa en Verona hebben beiden de ziekte van Lyme: ‘Er wordt vaak vergeten dat een teek grote gevolgen kan hebben voor je leven’

Marrit werd na het overlijden van haar man en dochter rouwcoach: ‘Rouwen en leven bestaan naast elkaar’

Lale Gül schrijft met haar boek Ik ga leven een bestseller, maar raakte daardoor wel haar familie kwijt: ‘Ze accepteren mijn keuzes niet’

Heb jij ook een verhaal dat je op wendyonline.nl zou willen delen? Stuur dan een mail naar naomi@wendymultimedia.nl