fbpx

Winnen: een 5-daagse ‘Mi-Time reis’ in Spanje

Zorgeloos en ontspannen tijd voor jezelf? Het geluk van het wegdromen? Even een paar dagen lief zijn voor jezelf in een prachtige omgeving? Dat is waar de Mi Time reis over gaat. Vijf dagen ontspannen in Spanje met een kleine selecte groep. Jij kunt dit winnen!

Hoe is het ontstaan?

Je dromen achterna gaan? Super spannend! Wij krijgen er in ieder geval een bak energie van en het brengt ook nog eens prachtige momenten met zich mee. Dit hangt allemaal samen met thema’s werkgeluk en voldoening uit je werk. Over deze thema’s hebben we met zijn drieën meerdere gesprekken gehad. We fantaseerden over tijd voor jezelf, ontspanning, ontzorgen, bewegen, gezond eten, etc. Onze dromen kwamen samen en daar ontstond het idee om een reis te organiseren. Niet zomaar een reis, nee een reis waarbij je volledig ontzorgd wordt. Het thema van de reis is volledige me time of zoals wij het zijn gaan noemen “Mi Time”! Kun jij je voorstellen dat je 5 dagen lang op een fantastische mooie rustgevende plek in Spanje kunt genieten van volledige tijd voor jezelf? Oftewel 5 dagen ontsnappen van de alledaagse hectiek; opladen, relaxen, energie hervinden, balans en verwennerij.

Wat te doen?

Deze tijd kun je besteden op een manier waar jij jezelf het prettigst bij voelt. Wij faciliteren een gevarieerd programma. Denk hierbij aan yoga, bootcamp, coaching sessie, massage, persoonlijk stylingadvies en gezond eten. Uiteraard is alles naar eigen wens en is er ook genoeg vrije tijd aanwezig voor een heerlijke wandeling, eindelijk dat goede boek te lezen of een lekkere plons in het verwarmde zwembad te nemen. Jij bepaalt uiteindelijk zelf hoe jij deze dagen besteedt om lief te zijn voor jezelf, te resetten, ultiem te kunnen ontspannen en te relaxen.

Wie zijn wij?

Saskia, Ilse en Wendy. We hebben alle drie een gezin. Saskia werkt als ZZP-er, houdt van reizen, bootcamps en gezond eten. Ilse is kapster, houdt er van om naar de wellness te gaan en vindt het heerlijk om mensen van stylingsadvies te voorzien. Wendy werkt als IT-er, houdt van wandelen op het strand, boeken lezen, DISQ’en en gezond eten.

Actievoorwaarden

– Prijs is te winnen door één persoon
– Obv een 2-persoonskamer
– Alleen bij doorgang van de reis (minimaal acht deelnemers) (15-9 is sluitingsdatum)
– Onze algemene voorwaarden zijn van toepassing (zie onze website)
– De winnaar kan aan al de verwenmomenten deelnemen

Win!

 

Ben jij toe aan een paar dagen rust om weer helemaal te kunnen opladen? Dan is deze reis echt iets voor jou! Reageer onder onze Facebook of Instagram post waarom jij deze reis graag wilt maken en wie weet ga jij binnenkort naar Spanje.

  • Let op: de reis gaat dus pas door bij aanmelding van minimaal acht personen

 

‘Twee jaar geleden zat Laurens nog in een rolstoel en kijk nou eens’

Het is juni 2015. Eindelijk breekt de wensvervulling van van de 18-jarige Laurens aan. Hij mag naar Legoland, mogelijk gemaakt door Make-A-Wish. Eefje, de moeder van wenskind Laurens: ‘De reis stond eerst een paar maanden eerder gepland, maar werd uitgesteld. Laurens is namelijk én fan van Lego én fan van Star Wars. En Star Wars kwam toevallig in juni naar Legoland. Die bonus was het wachten wel waard.’

Voor Laurens overtreft zijn wensvervulling alle verwachtingen. ‘Het was fenomenaal. Het feit dat ik naar Legoland mocht, hield mij al die maanden overeind.’ ‘En’, zegt Eefje, ‘dat kwam niet alleen door de reis, maar door het hele traject ernaartoe én daarna.’

Zes maanden aan de chemo

Even terug in de tijd. Na maandenlange onderzoeken wordt in 2014 eindelijk ontdekt wat er met de sterk vermagerde Laurens aan de hand is. Lymfeklierkanker, non-Hodgkin, in stadium 4. Eefje: ‘De tumoren zaten inmiddels in zijn hele lijf, alleen zijn hersenen en ruggenmerg waren nog schoon. Die PET-scan wilde ik niet eens zien, ik kón het niet. Zes maanden lang moest hij elke twee weken een week naar het Sofia kinderziekenhuis voor de chemo.

Aan de ene kant was ik blij dat Laurens ‘gezond’ genoeg was voor de chemo, maar aan het einde van de rit was hij helemaal op. Hij trok zich steeds meer terug. Dan zeiden wij: denk eraan, je gaat naar Legoland. Aan de reactie van Laurens merkte je dat hij weer voelde dat hij het ging halen. Legoland was in die periode ons ankerpunt.’

Make-A-Wish heeft ons erdoorheen gesleept.’

De kracht van de gedachte

Op 31 december 2014 ontvangt Eefje een verlossend telefoontje uit het ziekenhuis: Laurens is schoon. ‘Dan schreeuw je het wel even uit. Waaaaat: van stadium 4 naar genezen. Laurens was nog behoorlijk verzwakt, dus we moesten er alles aan doen om hem letterlijk weer op de been te krijgen. De gedachte aan Legoland geeft ze de nodige kracht. ‘Wij waren er allemaal mee bezig, want van Make-A-Wish mochten zijn zus en ik ook mee. Zo mooi!’

‘Je hebt geen idee wat Make-A-Wish voor ons heeft betekend en nóg betekent.’

Eefje vertelt dat de wensvervulling van Laurens nog steeds veel impact heeft op hun leven. ‘Je hebt geen idee wat de wensvervulling van Laurens voor ons heeft betekend en nóg betekent. We hadden anders allang de hoop op herstel verloren. Dus wanneer wij iets voor Make-A-Wish kunnen doen… dan staan we meteen klaar. Zoals bij de wensvervulling van Bas. Laurens lacht. ‘Ja, precies. Bas is ook een Star Wars-fan. Tijdens onze reis naar Legoland hebben wij mensen ontmoet van Dutch Garrison. Daar ben ik nu lid van.’

Dutch Garrison is een kostuumvereniging gebaseerd op de kostuums van Star Wars. ‘Kon ik mooi in mijn eigen Star Wars-pak naar de wensvervulling van Bas. Bas was zo blij, ik wist precies hoe hij zich voelde. En door aan dit soort dingen mee te werken, beleef ik mijn eigen wensvervulling opnieuw.’ Eefje vult aan: ‘Laurens wil meer doen voor Make-A-Wish, als junior ambassadeur. Wie weet, komt dat er nog van.’

Het leven staat niet meer stil

Oké, Laurens is nog steeds heel moe en de rolstoel is de deur nog niet uit. Maar verder heeft hij de draad helemaal opgepakt. Hij studeert en doet zoveel mogelijk leuke dingen. ‘In het ziekenhuis is het net alsof je in een schilderij leeft. Alles om je heen gaat door, alleen jij staat stil. Die tijd is gelukkig voorbij. Ik ben me enorm bewust van wat ik doe en probeer me niet druk te maken over later.’

Ben je dan helemaal niet bezig met later? ‘Niet met het feit dat ik weer ziek kan worden, wél met mijn toekomst. Ik riep al vanaf mijn 4e dat ik boswachter wilde worden, dat kan helaas niet meer. Na wat gesprekken met de psycholoog van het Sofia kinderziekenhuis dacht ik: dit wil ik ook, jongeren helpen bij het verwerken van hun ziekte. En dus studeer ik nu psychologie aan de Erasmus Universiteit.’

Rose Huizenga: ‘Mijn lieve ouders… De mensen die mij hebben laten zien wat onvoorwaardelijke liefde is’

Onze blogger Rose Huizenga runt op de Gili Eilanden het boutique hotel Villa Nangka en het ‘Shark Conservation Project‘. In augustus 2018 werden zij getroffen door een zware aardbeving. Rose vertelde eerder welke impact deze aardbeving op hen heeft gehad, over haar upside down-wondertje in haar buik en over de start van de heropbouw. Deze keer vertelt zij over haar reis naar Nederland.

Een lange reis

Ik vlieg boven Iran. Nog even en ik ben in Saudi-Arabië. Een paar uur wachten en dan… het laatste stuk van de reis naar Nederland. Het is een lange reis. Eerst op de fiets naar de haven. Mijn vriend brengt mij. ‘No drama’s in the harbour’ zeggen wij altijd. We nemen zo dikwijls afscheid van lieve mensen, ouders, familie, vrienden. Maar dit afscheid vraagt wel iets meer van ons vermogen om dapper te zijn. Ik ga voor een kort bezoek naar Nederland en zal daar ook de twintig weken-echo laten maken. Dat we dan niet samen zijn, dat mijn lieve man thuis moet blijven omdat de bouw van Villa Nangka net gestart is… we kunnen ons allebei wel leukere scenario’s voorstellen. Wil je alsjeblieft gauw terugfietsen naar huis, denk ik. En vooral niet omkijken en zwaaien. We begrijpen elkaar zonder woorden.

Het is zoals gewoonlijk weer een en al bedrijvigheid in de haven. Er wordt naar me gezwaaid: Rose met een koffer, wat is dat nou. “Ke mana Rose?” Waar ga je naar toe. “O la la, Belanda. Hati hati Rose.” Je gaat naar Nederland, doe voorzichtig hoor.
.Op de fiets naar de haven

Mijn speciale vriend Dan

Ha, daar zie ik Dan. Dan is mijn speciale vriend hier op Gili. Hij zwaait mij altijd uit, ook al ga ik alleen even met de boot naar Lombok om een boodschap te doen. En als ik terugkom krijg ik een dikke knuffel. Dan heeft een beperking wat zijn verstand betreft, maar een overvloed aan liefde en vrolijkheid. Dan heeft geen ouders. Niemand in de haven weet waar hij woont, maar iedereen zorgt voor Dan. Laatst kwam hij bij mij zitten. Hij wees op z’n buik, die er gezwollen uitziet. Engels spreekt hij niet, maar in het Bahasa, met behulp van gebaren, vertelde hij mij dat hij een tumor in z’n buik heeft. “ Heb je veel pijn Dan?” Hij schudt zijn hoofd en streelt met zijn duim zachtjes over mijn arm alsof hij zeggen wil: je moet je geen zorgen over mij maken hoor Rose. Natuurlijk helpt Dan mij ook deze keer op de boot. Het liefst jaagt hij iedereen weg, druk zwaaiend met zijn armen, om mij als eerste op de boot te laten gaan. En zelfs het kleinste tasje wil hij voor mij tillen. Nog een laatste knuffel, dan klim ik aan boord. Dag lieve Dan, terima kasih, dankjewel.
.Rose & Dan

Herenigd met mijn familie

En inmiddels ben ik dan nu bijna in Doha. Nog even en ik ben in Amsterdam. Nou ja, even. Maar ik kan bijna niet wachten. Straks sta ik in de bagagehal. Misschien zie ik ze al door de ruit, mijn lieve familie. Als een kind zal ik met mijn vuistjes op de ramen bommeren, met mijn ellebogen iedereen opzij duwen. De deur zal opengaan, ik hoor de stemmetjes nu al: tante Roos, tante Roos. Ze springen tegen mij op als geiten, één en al armen en benen. Ze zijn zo trots op mij. Een tante die met haaien duikt, wow. Een tante die een project met schilpadden doet, wow. Een tante die weet wat er allemaal gebeurt bij een aardbeving, wow. Ik ben goed voor een groot aantal spreekbeurten. Er zullen ook een paar kleintjes zijn die mij met vragende ogen aankijken. Geen idee wie ik ben, ze hebben mij nog nooit gezien. Daar moeten we snel wat aan doen.

Ode aan mijn ouders

Maar mijn ogen zoeken in gedachten verder dan die kleine lieverds, verder ook dan mijn twee dierbare broers en hun vrouwen. Ja, daar zie ik ze staan, glimlachend, ontroerd. Twee bijzondere mensen, die ik nu pas echt leer kennen in hun liefde voor hun kinderen, nu ik zelf een kindje verwacht. Mijn lieve ouders… De mensen die mij hebben laten zien wat onvoorwaardelijke liefde is. Die het levende bewijs zijn dat liefde geen grenzen kent. Lieve papa en mama, ik ben er trost op om jullie dochter te zijn. Zonder jullie zou ik nog niet een fractie zijn van de persoon die ik nu ben. Zonder jullie zou ik nog niet een fractie zijn van de persoon die ik bezig ben te worden. Ik beloof jullie dat ik altijd mijn hart zal volgen. En ik beloof jullie dat ik mijn dochter zal leren om hetzelfde te doen. Ik zal mijn licht helder laten schijnen. Ik zal nooit opgeven en ik zal blijven vechten voor waar ik in geloof.
Papa en ik
Mama en ik

Zonnige groeten, een kokosnoot en een klapzoen,
Rose

Over Rose

Rose Huizenga woont samen met haar vriend op de Gili Eilanden in Indonesië. Zij heeft een enorme passie voor de zee en met name voor haaien, Ze neemt ons mee in haar leven op dit prachtige eiland. Ze runt op de Gili Eilanden het boutique hotel Villa Nangka en het ‘Shark Conservation Project‘.

Gelukspsychologe Josje Smeets: ‘Doe mij maar een Bali’tje’

We leven allemaal wel toe naar een vakantie. Voorpret is al de halve pret, maar eigenlijk moeten we helemaal geen verwachtingen hebben, vindt gelukspsychologe Josje Smeets. Ze is eigenaar van het bedrijf HelloBetty.nl. ‘Het hebben van geen verwachtingen zorgt ervoor dat je meer kunt genieten en ervaringen meer intens kunt beleven.’ Toch heeft ook onze gelukspsychologe zelf wel eens bepaalde verwachtingen van een vakantie gehad. Ze vertelt over haar reis naar Bali, die iets anders uitviel dan verwacht… 

Heb geen verwachtingen

Ik gun iedereen twee weken Bali. Maar om een andere reden dan je wellicht zou verwachten. Eerder deze zomer werd ik geïnterviewd door Dagblad de Limburger over stress op vakantie. Vol overtuiging had ik mijn antwoorden klaar. Wanneer een vakantie tegenvalt heeft dat alles te maken met het hebben van te hoge verwachtingen. Heb geen verwachtingen en je hebt de vakantie van je leven.

En dat is dus precies wat ik deed in juli. In plaats van onze vertrouwde zilveren caravan van stal te halen om op de bonnefooi naar zonnige oorden te verkassen, trokken we met zijn viertjes alle acht onze stoute schoenen aan en vertrokken richting Azië. Maleisië, Bali en Singapore stonden op de planning. Kids iets ouder nu en klaar voor het avontuur. Voor ons geen suffigheid meer. Jihaaa!

Daar sta je dan

Verwachtingen hadden we niet. Ik zelf heb ooit China bezocht, maar daar houdt onze Azië-experience op. We waren totaal blanco. Wij regelen zoiets namelijk goed. Eenmaal uitgestapt op Kuala Lumpur worstelden we ons door de zwetende, grotendeels blootvoetse, rij met mensen en holden zo snel mogelijk naar een comfortabele ‘teksi’. Zet ons maar af bij dat droomhotel (dat ik zorgvuldig maanden van tevoren had vastgelegd. Toegegeven. Misschien hadden we toch wel íets van verwachting dan. Maar je wilt natuurlijk wel een fijn bedje om in te slapen, niet? Een hotel dat een beetje centraal gelegen is? En dat goede recensies krijgt op Tripadvisor?). De taxi kon door de enorme drukte niet tot aan ons hotel komen en zette ons in een straat aan de achterkant af.

En daar stonden we dan. Met onze fijne roltassen (voor ons geen fancy koffers, we waren op avontuur!) in het stof, de uitlaatgassen, de klamme kruidige bewolkte deken die de stad om je heenslaat en vooral; de enorme drukte. Allejezus, wat was het hier druk. Overal voertuigen. Verkeerslichten voor voetgangers functioneerden niet. Letterlijk je voor een auto gooien was het devies.

Dat viel wel een heel klein beetje tegen. De Toscaanse groene heuvels flitsten kortstondig door mijn hoofd. Want ik hou zo van de natuur. Van het buiten zijn. Eenmaal bij het hotel bleken onze kamers geen raam te hebben. En veel groter dan een schoenendoos waren ze niet. Maar ‘hey’. We zitten in een wereldstad! Logisch. Een kleine aanpassing van de mindset en gaan!

Blaren op je voeten

Na drie dagen Kuala Lumpur waren we kapot. Openbaar vervoer blijkt niet optimaal geregeld (waar blijft die ‘bus’?) en met de taxi sta je continu in de file. Locals adviseerden ons zoveel mogelijk te lopen en zo meer te zien. Dus dat deden we. Blaren op de voeten en hielen, maar wij zagen álles. Ik was niet voor niets de halve wereld overgevlogen natuurlijk.

We vonden het mooi, indrukwekkend, maar ánders en intens. En wat viel de continue zoektocht naar eten voor mijn hongerige kinderen in de groei tegen. Eten kopen kan daar niet lukraak. Ga naar restaurants die goed bezocht zijn, eet vooral geen vlees, vis, rauwe groenten, geschild fruit, producten met melk, halfgekookte eieren en was je handen veelvuldig met meegebrachte hygiënische handgel om nare buikziektes te voorkomen. (jaja, mensen. Wij hadden ons ingelezen. Geen verwachtingen, écht niet. Maar beter voorkomen dan genezen natuurlijk). Mijn goed gevulde campingkoelkast had al meerdere malen de revue gepasseerd in gedachten. Stiekem dan wel. Snel onderdrukken die handel.

Het land van andere koolhydraten

Drie keer per dag uit eten dus. Super gezellig. Wat hadden we een lol aan tafel. Maar toen we ons op zondagmiddag eenmaal geïnstalleerd hadden in het park achter de Petronas Towers bij een kinderzwembad wensten we vurig dat we buiten konden eten. In het gras. Tussen de vogels en apen. Zoals vakantie hóórt te zijn. We gingen zelfs op zoek naar een supermarktje voor wat brood en kaas, maar natuurlijk. Dit is het land van andere koolhydraten. Noedels kunnen niet ongekookt opgeslurpt worden in het park.

In Bali begint de vakantie pas echt. Toch?

Toen we doorvlogen naar Bali hadden we toch wel énkele verwachtingen. Zoals onze dochter zei; híer gaat de vakantie pas écht beginnen. Bali is immers het paradijs-eiland. Het nieuwe Ibiza. Je moet er geweest zijn. Palmbomen, heerlijke stranden, fantastische eettentjes en cocktails popten op in mijn hoofd tijdens het verorberen van de ietwat dubieuze vliegtuigmaaltijd.

Ook in Bali zochten de we eerste beste taxi uit en lieten ons vervoeren naar ons guesthouse in Sanur. Dat zou lekker rustig zijn, beloofden de vele reiswebsites ons. Het plaatsje dat vooral door gezinnen bezocht werd. Voor ons geen druk Kuta of Seminyak. Rust, natuur. Rond vijf uur, bijna aangekomen bij ons paradijs, begon het te schemeren. Jeetje, wat ging de zon hier vroeg onder. Sowieso, ‘waar is die zon?’, vroegen we onze taxichauffeur die al anderhalf uur in de file een lyrische bloemlezing gaf over zijn fantastische thuis(ei-)land. ‘It’s the volcano. It’s cloudy everyday.’ Slik. Dit had ik zeker niet verwácht. Bewolking? Élke dag? Op Báli? Was ik hier de halve wereld voor overgevlogen? Wat moest ik in godsnaam doen dan op dat strand?

Altijd bewolkt

Adem in. Adem uit. Je bent gelukspsychologe. Jij wéét hoe je er iets van kunt maken als het anders loopt dan verwacht. Verander de mindset, ga mee met de flow. Ok, dat werden geen ellenlange dagen op het strandbedje met de stapel boeken die je wilde lezen. Je was tenslotte op Bali. Zóveel te zien en te doen. Je haalde je notitie op met bezienswaardigheden in de buurt van Sanur. Jullie gingen er wat van maken!

Prikkels

Aangekomen bij ons guesthouse tastten we in het duister op zoek naar geschikte avondkleding om ons te wanen in één van die beroemde healthy, hippe eettentjes. ‘Mam, ik word hier lek gestoken door de muggen. Heb ik nu dengue?’. Ok, eerst even langs een apotheek dan misschien. De Nederlandse deet werkte voor geen meter. Gelukkig hadden we klamboes zei Tripadvisor. Waar waren die trouwens? Geen paniek. We smeren ons in met lokale deet en alles komt goed.

Bali

De steenworp van het centrum die ons guesthouse lag leek onbegaanbaar. We zagen werkelijk geen hand voor ogen. ‘Hebben ze hier überhaupt een stoep?’ Terug om zaklampen op te halen liepen we de weg opnieuw. Slingerend tussen de offers (je wilt de lokale bevolking niet beledigen erop te trappen), het eindeloze afval en wegspringend voor ál die nergens-mee-rekening-houdende scooters. Wat was het hier druk. Alweer. Jeetje. Wat een prikkels.

Met een hoge mate van alertheid renden we het laatste stukje naar de apotheek terwijl we op de hielen gezeten werden door zeven honden. Opletten voor hondsdolheid natuurlijk. Opgelucht stapten we de met airconditioning gevulde ruimte binnen. Om na de mededeling ‘sorry only cash’  weer met lege handen om te draaien.

Een plan maken op vakantie?

Dit moest vanaf morgen anders. We hadden een plán nodig. En een ‘to-do-lijstje’. Dus dat maakten we. Bewust van het feit dat we daarmee onze eigen verwachtingen gingen kweken, schreven we onze ‘to do’s’ op. Goh, wat waren dat er veel. We waren toch op vakántie? Ik had helemaal geen zin vervoer te regelen. Een betrouwbare chauffeur te zoeken. Het viel over me heen. Ik had een jaar lang hard gewerkt en twee banen naast elkaar gehad. Onze zomervakantie is ons ijkpunt. Even niets. Even geen prikkels. Niet ‘aan’ staan. Lekker suffig zitten op de camping tussen de krekels. Maar wat had ik dan verwacht? Niets, ik had niets verwacht. Dat is precies wat ik adviseerde in het krantenartikel. Heb geen verwachtingen.

Met een emmer water doortrekken

De wc doortrekken met een emmer water.

Maar ik had natuurlijk wel verwachtingen. Iedereen heeft een benchmark. En vakantie was voor mij vakantie zoals ik die gewend was. Eindeloze lange zinderende dagen in strak blauwe luchten, waarbij het daglicht mij pas rond een uur of tien ‘s avonds zou verlaten. Dagen waarop je uren kon praten met andere campingbewoners, je kon waden door rivieren of kon scheuren in een speedbootje op zee. Of dagen waarop je juist helemaal niets hoefde te zeggen.

Doe wat bij jou past

We zijn uiteindelijk twee weken op Bali geweest. Veel korter dan gepland. We hebben ontzettend veel gezien, ervaringen ingedronken, plezier gehad en ons verbaasd over heel veel dingen, niet in de laatste plaats over de allesoverweldigende (verkeers-)drukte en het vele afval op het eiland. We hebben op het natte strand gelegen en in de huizenhoge golven gespeeld. Maar het continu alert zijn en ‘aan’ staan bleef. Zeker met kinderen en zeker wanneer je aan de voet van de vulkaan overnacht.

Kinderen in Bali

Op een zekere ochtend in het stervensdrukke Ubud kwam het besluit. Reizen is reizen. Geen vakantie. En we hadden vakantie nodig voordat we ons weer een vol jaar in onze kersverse ondernemingen zouden storten. We appten KLM die ons enorm snel en goed geholpen hebben met het omboeken van onze terugvlucht. Maleisië hebben we verder overgeslagen en van Singapore hebben we helaas alleen het vliegveld gezien. Maar het was goed zo. Dit was pas écht je geluk nastreven. Wanneer iets niet bij je past, laat het voor wat het is. Laat je gêne varen. Trek je niets aan van de buitenwereld. Doe waarbij jíj je goed voelt.

Toch maar de caravan gepakt

We kwamen zondagmiddag thuis en vertrokken dinsdagochtend weer. Met ons zilveren caravannetje. Tien dagen naar de Ardèche. Waar geen WiFi of 4G signaal ons bereikte. Telefoons uit. Ons brein uit. Ctr Alt Delete. Ik gun iedereen zo’n Bali’tje. Een moment waarop je jezelf tegenkomt. Dan weet je zomaar ineens weer wat je écht wilt. Wat je behoeften en dromen zijn. Blijf bij jezelf. Elke dag opnieuw.

Het hebben van geen verwachtingen zorgt ervoor dat je meer kunt genieten en ervaringen meer intens kunt beleven. Ga echter na of je daadwerkelijk geen verwachtingen hebt of dat je stiekem toch al een beeld gevormd hebt van datgene dat komen gaat. Dat is niet erg. Voorpret is de halve pret. Maar accepteer dan ook dat de werkelijkheid anders kan uitpakken. Omarm deze werkelijkheid. Of omarm hem niet. Het is jouw keuze. Jouw leven. Enjoy!