fbpx

Marceliene blikt terug op een bijzondere tijd in Nieuw-Zeeland

Aan al het moois komt een eind… Na een half jaar in Nieuw-Zeeland te hebben gezeten, is het nu tijd voor iets nieuws voor Marceliene en haar vriend. Ze hebben veel nieuwe mensen leren kennen, mooie plekken gezien en in verschillende bedrijven gewerkt. In deze laatste vlog blikt Marceliene terug op deze bijzondere tijd.

Over Marceliene

De 29-jarige Alkmaarse besloot samen met haar vriend Thomas in december 2017 alles in Nederland achter te laten. Na zo’n achttien verhuizingen, zestien baantjes, drie opleidingen en wat cursussen weet ze eigenlijk nog steeds niet echt wat ze wil met de rest van haar leven… Ze geniet van de vrijheid!

Bekijk de vlog

Rondreizen met krukken door Nieuw-Zeeland mag de pret niet drukken

Wereldreiziger en WENDY-blogger Marceliene reist samen met haar vriend Thomas door Nieuw-Zeeland. Een bijzonder mooi land, waar ze veel avonturen beleeft. Ze schrijft alles wat ze meemaakt op en deelt dat met ons. Helaas gaat haar reis nu verder op krukken, omdat er een ongelukje is gebeurd… 

Over Marceliene

De 29-jarige Alkmaarse besloot samen met haar vriend Thomas in december 2017 alles in Nederland achter te laten. Na zo’n achttien verhuizingen, zestien baantjes, drie opleidingen en wat cursussen weet ze eigenlijk nog steeds niet echt wat ze wil met de rest van haar leven… Ze geniet van de vrijheid!

Kamperen met krukken

‘Door een klein gaatje waar precies mijn neus en mond nog vrij zijn, haal ik adem. De rest van mijn slaapzak is volledig ingesnoerd en de twee extra dekens zijn nodig. Op deze manier is het aangenaam warm. Dan ineens is het gevoel daar. Ik probeer het te negeren en me te focussen op het geluid van de wind die door de bomen met uiltjes waait, het gehinnik van paarden in de verte en op het geluid van de binnenrollende golven. Aii, verkeerde gedachte. Op de tast rits ik per ongeluk mijn slaapzak vast aan de voering. Uiteindelijk weet ik mezelf uit de tent te wurmen en kruip ik op handen en knieën door het natte, koude gras. Niemand is buiten, mooi! Ik probeer als een soort pasgeboren hertje op één been te balanceren met aan beide kanten een kruk schuin in de grond. Bambi on ice… Het is stikdonker en ‘s nachts is je gevoel voor evenwicht niet optimaal kan ik je vertellen. Ook helpt het niet dat wij vrouwen niet gewoon even snel ‘iets’ naar buiten kunnen hangen en moeilijk moeten doen met een pyamabroek die de boel ook nog eens blokkeert. De rode draad van dit verhaal: drink ’s avonds geen thee als je aan het kamperen bent en met krukken loopt.’

Marceliene Poelman

Verder trekken met krukken

‘De eerste dagen waren even extra lastig, maar na zes maanden op dezelfde plek gewoond en gewerkt te hebben, was de wil om meer van Nieuw-Zeeland te ontdekken zo groot dat we na wikken en wegen toch besloten om weer verder te gaan. De reden dat ik met krukken loop is omdat ik op tweede kerstdag wat ongelukkig tijdens het kitesurfen landde. Drie maanden later weten we dat mijn middenvoetsbeentje al die tijd gebroken is geweest en een gewrichtsband deels is afgescheurd. Oeps…’

Kayakken met krukken

‘Maar goed, niks weerhoudt ons ervan om op avontuur te gaan! Zo was het kayakken met krukken ook een hele ervaring. Alles draait om de perfecte timing wanneer de golven toch wat hoger zijn dan je in eerste instantie dacht. Als kind was ik nergens bang voor, maar ook ik merk dat ik me wat bewuster ben van bepaalde gevaren nu ik ook geen zestien meer ben. Daar dobberden we rondom een eilandje op open zee. Slechts een half uurtje van het strand, maar de kennis dat hier orca’s, haaien en walvissen worden gespot, maakt toch dat mijn kaken zich op elkaar drukken wanneer Tho heen en weer wiebelt tijdens een poging tot vissen. Op het moment dat hij mij uit de kayak draagt nadat we verbazingwekkend genoeg heel relaxed binnenrolden met de hoge golven, voel ik mij intens gelukkig. Het is hier zó mooi en wat voelde het fijn om na 1,5 week weer wat actiefs te doen.’

Marceliene Poelman

Klimmen met krukken

‘Dat smaakte naar meer! Vorig jaar waren wij bij Kaap de Goede Hoop in Zuid-Afrika en nu, precies een jaar later, klommen we met een stuk of tien pauzes een heuvel op naar Cape Reinga. Ik moest en zou het zien. Vroeger maakte ik altijd grapjes over van die groepjes actieve oudere dames die ‘Nordic walkend’ over een vlak strand marcheerden. Nu snap ik dat krukken enorm handig zijn bij het wandelen! Buiten adem kwam ik boven aan, maar WAUW, het was het waard! Een spirituele plek waar volgens de Maori de ziel van overledenen het land verlaat. De plek waar de warmere Tasmaanse zee en de koudere Pacifische oceaan elkaar ontmoeten. De plek waar de Hollander Abel Tasman het land in 1642 als eerste Europeaan aantrof. Erg indrukwekkend, én een goede work-out!’

‘Het is bijzonder om te merken wat je met een beetje wilskracht, creativiteit en doorzettingsvermogen kunt bereiken. En wat zijn nou drie weken? Er zijn mensen die voorgoed moeten leren leven met een lichamelijke beperking. Ik heb geen reden tot klagen, want op krukken in Nieuw-Zeeland verkies ik boven zonder krukken in Nederland. Voor iemand die normaal altijd rondrent en eigenlijk niet echt nadenkt voordat ze iets doet, is dit zelfs een heel wijze les. Ik merk dat ik ineens eerst goed om me heen kijk en nadenk, voordat ik actie onderneem. Niet iets wat ik gewend ben, maar jeetje wat scheelt het tijd wanneer je bijvoorbeeld iets zoekt! Verplicht rust nemen is iets wat soms wellicht nodig is om tot nieuwe inzichten te komen. Er valt dus elke dag iets nieuws te leren!’

Carpe Diem.

X Mars

Onze reisvlogger Marceliene neemt je mee naar het einde van de wereld

Onze wereldreiziger Marceliene neemt je letterlijk mee naar het einde van de wereld. Ze reist namelijk samen met haar vriend Thomas door Nieuw-Zeeland. In haar vlogs neemt ze je mee in haar leven. Vandaag laat ze de mooiste plekjes van het land aan je zien. Zo kun jij heerlijk genieten van moeder natuur! 

Over Marceliene

De 29-jarige Alkmaarse besloot samen met haar vriend Thomas in december 2017 alles in Nederland achter te laten. Na zo’n achttien verhuizingen, zestien baantjes, drie opleidingen en wat cursussen weet ze eigenlijk nog steeds niet echt wat ze wil met de rest van haar leven… Ze geniet van de vrijheid!

Bekijk de vlog hier!

Marceliene vertelt over de aanslag in Nieuw-Zeeland: ‘Haat kost meer energie dan liefde’

Onze blogger Marceliene woont in Nieuw-Zeeland en deelt haar ervaringen vanaf de andere kant van de wereld met ons. Hoe ver het ook is, na de vreselijke gebeurtenis op 15 maart in Christchurch staat de hele wereld even stil. Vandaag deelt Marceliene haar verhaal over de impact van de vreselijke aanslag in Nieuw-Zeeland. 

Nieuw-Zeeland

‘Het land van ongerepte natuur, bergen vol sneeuw, vulkanen, gletsjers, gijsers, bossen, stranden en glooiende Teletubbie landschappen vol met schapen. Het land van de haka en inheemse kleurrijke vogels. Het land dat je in één adem noemt met Australië omdat een studievriendin die wél kon sparen daar ging backpacken en rondreed in zo’n tof campertje. Het land waarvan je misschien ooit, toen je na de langste vlucht van je leven, met een gigantische jet leg eindelijk aan een koud Chang biertje in Azië zat, dacht; ‘Nog 12 uur vliegen?!! Nee bedankt..’. Heel veel verder naar rechts op de wereldkaart kun je ook bijna niet. Het land waar wij nu al zes maanden wonen en waar ik mij elke dag meer thuis voel. Een van de veiligste landen ter wereld..’

Angst

‘Al weken probeerde ik weer een leuke blog te schrijven, maar het lukte gewoon niet. Helaas maakt het niet uit waar je ter wereld bent. Overal kan iets gebeuren waar je geen invloed op hebt en waar je met een gevoel van onmacht en verdriet mee om moet proberen te gaan. Zo was 15 maart een donkere dag in de geschiedenis van Nieuw-Zeeland. Een 28-jarige man met een wapen stormde een moskee binnen. Gelovig of niet, het is een plek waar mensen van vlees en bloed, moeders, vaders, opa’s, oma’s en kinderen met emoties en gevoelens samenkomen en zich veilig horen te voelen. Binnen enkele minuten zorgde de schutter ervoor dat de hele wereld weer met verbijstering, angst, boosheid en ongeloof naar het nieuws keek. Nog geen week later ook het drama in een tram in Utrecht. Ver van je bed, maar ook heel dichtbij, aan welke kant van de wereld je ook zit.’

Impact

‘Op mijn werk in een restaurant merkte ik dat veel gasten er niet over praatten. Het is gebruikelijk om hier mensen te begroeten met “Hi, how’s it going?”. Het bizzare was, de eerste dagen leek het alsof mensen in een soort ontkenning zaten. Een terroristische aanslag is nog nooit eerder voorgekomen in dit land en het gevoel van “ons land is veilig, de rest van de wereld is ver van hier vandaan” heerst hier vrij sterk.

Waar terreur bedoeld is om angst en haat te creëren, kwam de Nieuw-Zeelandse bevolking juist nader tot elkaar. Indrukwekkende Haka’s (een Maori ceremoniële dans om de trots, kracht en eenheid van een groep te tonen) werden door zowel jonge scholieren als stoere motorrijders uitgevoerd en minister-president Jacinda Ardern wist de emoties van velen prachtig te verwoorden.’

‘Welke woorden kunnen de pijn van 50 vermoorde mannen, vrouwen, kinderen en velen gewonden beschrijven? Welke woorden kunnen het verdriet beschrijven van een stad die al zoveel heeft meegemaakt?’ ‘De verhalen van de slachtoffers en hun familie zijn nu onderdeel van ons en zullen voor altijd bij ons blijven. They are us’. Laat het vechten tegen terrorisme niet alleen aan de regering over. Wij bezitten allen zelf die kracht, met onze woorden en daden, in onze dagelijkse levens en in de manier waarop wij vriendelijkheid tonen’.

De kracht van jezelf

‘Wees lief voor anderen, en wees ook lief voor jezelf. Ieder heeft een eigen verhaal, en, in het Engels zo mooi gezegd ‘everyone is fighting their own battle’, ieder vecht zijn of haar eigen gevecht. Onwetendheid en vooroordelen zorgen vaak voor onbegrip. Wat zou het toch fijn zijn als verdraagzaamheid en tolerantie een norm waren en men elkaar in hun waarde kon laten. Als we allemaal hetzelfde zouden vinden en kunnen, zou de wereld toch ook hartstikke saai zijn?! Niemand zou meer iets van elkaar kunnen leren en geen enkel gesprek zou nog een indruk op je achterlaten. Het klinkt misschien een beetje als een sprookjeswereld, maar ik geloof hierin! Haat kost meer energie dan liefde en een betere wereld begint bij jezelf.’

Carpe Diem,

x Mars