fbpx

Het broertje van Mireille pleegde zelfmoord: ‘Ik had zo graag willen zien wat voor man hij was geworden’

Door: Rosa

Foto: Vincent van Kleef

Timothy, het broertje van Mireille Bruin (40), pleegde zelfmoord toen hij nog maar 22 was.  Hij sprong uit het raam tegenover de flat waar Mireille woonde. Hoewel deze gruwelijke beelden van de zelfmoord voor altijd op haar netvlies zullen blijven, wil Mireille ook het beeld bewaren van de lieve en supertalentvolle jongen die haar broer was. ‘Hij had zover kunnen komen in het leven, het is heel zonde dat hij er niet meer is.’

‘Als meisje bad ik altijd voor een broertje. Op mijn tiende werden mijn gebeden gehoord en werd Timothy geboren. We hebben altijd een sterke band gehad; ik was als een tweede moeder voor Timothy. Dingen die hij niet tegen mijn moeder zei, vertelde hij wel aan mij. Over meisjes, wat hij graag wilde. We waren heel hecht.’

Een vrije geest

‘Timothy is altijd een bijzondere jongen geweest. Heel druk – het is nooit gediagnostiseerd, maar ik vermoed dat hij ADHD had, maar ook heel geniaal. Supergoed in sport – hij turnde op hoog niveau, maar eigenlijk lukte het hem om overal eerste in te worden. Als hij besloot dat hij piano wilde leren, kon hij de volgende dag Mozart spelen. Ik weet nog dat hij graag Kung Fu wilde leren. De volgende dag oefende hij tien uur achter elkaar, net zo lang tot hij er goed in was. Dat was Timothy, als hij iets wilde ging hij er vol voor. Een soort Michael Jordan. Hij had veel vrienden en leek soms wel een soort guru. Meisjes hingen altijd om hem heen. Loyaal en sociaal, dat was hij, geliefd bij iedereen. En heel intelligent. Misschien was dat tegelijkertijd ook zijn valkuil. Later heb ik weleens gedacht: misschien maakte die intelligentie hem ook eenzaam, had hij daardoor nooit het gevoel dat hij er helemaal bij hoorde. Hij had ook een vrije geest. Tim ging rustig in zijn badjas naar de supermarkt, wat anderen van hem dachten interesseerde hem niet.’

Traumahelikopter

‘In onze familie komen verder geen geestesziekten voor en het verbaast me soms nog steeds hoe zelfmoord ons als gezin heeft kunnen overkomen. 16 april 2010 stond ik om elf uur voor de spiegel het haar van mijn dochtertje van toen drie te doen toen ik een traumahelikopter hoorde. Mijn broertje woonde op dat moment in de flat tegenover mij. Mijn moeder belde en zei dat ze had gehoord dat er iemand in de straat gesprongen was. ‘Er is toch niemand in nood’, vroeg mijn dochtertje. Ik weet niet meer of ik meteen een voorgevoel had, maar ik heb mijn dochtertje voor Dora gezet en ben op mijn Uggs naar beneden gerend – gek hoe je je dat soort details nog herinnert. Buiten zag ik dat de straat was afgezet met lint en dat er iemand onder een laken lag – het zwarte haar dat eruit stak herkende ik als dat van mijn broertje. Ik heb gerend en gegild: ‘Het is toch niet mijn broertje?’ Maar hij was het wel. Hij was uit het raam gesprongen en later bleek dat hij daarbij zijn nek had gebroken.’

Psychose

‘Het ging toen al een tijdje niet zo goed met mijn broertje. Hij was op zichzelf gaan wonen en steeds meer gaan gamen en blowen. In de verplichtingen van het leven kon hij moeilijk mee. “Het leven is veel te mooi om te werken”, zei hij toen hij stopte met zijn opleiding grafische vormgeving en thuis bleef. Hij trok zich steeds meer terug en we verloren een beetje de grip op hem. Op een dag belde zijn vriendin naar mijn moeder. Ze hadden samen drugs, maar het leek alsof Timothy in de trip bleef hangen, vertelde zijn vriendin. Hij kwam in een psychose terecht. We hebben alles uit de kast getrokken en veel hulpverlening ingeschakeld, maar omdat Timothy verbaal zo sterk was, wist hij de hulpverleners om de tuin te leiden. Hij werd een week vrijwillig opgenomen, maar daar was hij de grappenmaker van de afdeling. Er kwamen verschillende diagnoses waar ik hem niet in herkende. Voor mijn gevoel had hij vooral aandacht en verdieping nodig. Medicijnen wilde hij niet. Vlak voordat hij een einde aan zijn leven maakte leek het weer beter te gaan. Hij was een website aan het bouwen en had een mooie fotoshoot gedaan met zijn vriendin. En toen was hij er opeens niet meer.’

Zelfmoord of een ongeluk?

‘We hebben ons vaak afgevraagd of hij echt niet meer wilde leven en daarom zelfmoord pleegde of dat hij opnieuw in een psychose terecht is gekomen en dacht dat hij kon vliegen of iets, waardoor de val eigenlijk een stom ongeluk was. Een paar dagen eerder had hij ook al over dat smalle richeltje gelopen. Tim heeft geen afscheidsbrief achter gelaten, nooit over zelfmoord gesproken, het is de vraag of het een bewuste daad was. Maar daar zal ik nooit meer een antwoord op krijgen.

De periode na zijn dood was een hel. Zo’n diep verdriet. Maar ik realiseerde me ook dat ik met mezelf aan de slag moest, dat ik het anders niet zou gaan redden. Ik was alleenstaand moeder en zat op dat moment in een burnout, en had het al zwaar. Ik heb EMDR-therapie gehad en dat heeft me heel goed geholpen bij het verwerken van het trauma van zijn zelfmoord en een goede fundering gelegd om er op een rustige manier mee om te gaan. Ik ben Surinaamse en onze cultuur heerst het idee dat je je problemen zelf moet oplossen, maar ik ben blij dat ik hulp heb gezocht.

Ik merkte dat het mijn zusje en mij ook in beweging zette. Als Timothy er niet meer was, dan moesten wij laten zien dat het leven de moeite waard is. Het maakte ons allebei heel ambitieus. Mijn zusje is best een grote influencer geworden en zelf heb ik een bedrijf in coaching. Ik gaf training na training, was altijd aan het werk. Ik was ook altijd anderen aan het helpen, had een soort reddingssyndroom. Sinds een paar jaar merk ik dat ik meer rust krijg, besef ik dat ik niet hoe te overcompenseren. Maar de dood van Timothy heeft ons zeker doen beseffen wat echt belangrijk is in het leven en waar we onze energie aan willen geven.’

Witte vlinder

‘Ik ben erg spiritueel ingesteld en ook dat heeft me geholpen het verlies te verwerken. Ik geloof erin dat elk mens zijn eigen lot heeft en dat je de dingen niet volledig zelf in de hand hebt; sommige dingen zijn zo bepaald. Het heeft me ook geleerd de dood te omarmen, leven en dood horen nu eenmaal bij elkaar. Voor Timothy lag het niet op zijn pad om hier een heel leven te blijven. Ik heb ook nog vaak het gevoel dat hij om me heen is. Als ik een witte vlinder zie denk ik: he, daar is Tim. Laatst vond ik een oude trui van hem in de kelder; mijn dochter draagt die nu dag en nacht.

Zonde vind ik het nog steeds. Ik had zo graag willen zien wat voor man hij geworden zou zijn, hij had zoveel kunnen betekenen voor de wereld. Daarom vind ik het belangrijk om de gedachten aan Timothy levend te houden. Ik vertel mijn dochter veel over hem en op zijn verjaardag op 14 juni eten we altijd samen met de familie. Dan leggen we ook wat eten voor Timothy neer. We blijven hem eren.’

Meer powerstories:

Sterre woont off grid in Spanje

Jenne besloot haar depressies te omarmen: ‘Ik zie steeds meer de positieve kanten van mijn bijzondere brein’

 

(Visited 3.132 times, 1 visits today)






MEEST VIEWED

Blije momenten met onze
wekelijkse nieuwsbrief