Agnessa’s dochter is verslaafd aan drugs waaronder de nieuwe drug 3-MMC: ‘Ze heeft mij uit haar leven verbannen’

De dochter van Agnessa Plaatje wil haar moeder al zes maanden niet zien. Agnessa’s dochter (22) is verslaafd aan drugs, waaronder de nieuw drug 3-MMC en woont samen met een man die haar intimideert en isoleert.  Inmiddels heeft Agnessa alles geprobeerd, maar niks helpt. Ze heeft nu besloten dat haar dochter zelf hulp moet zoeken.

‘Een half jaar lang heb ik mijn dochter al niet gezien. Het afscheid was niet zoals ik het had gewild. Wij hebben drie chihuahua’s, ik zou Guusje weer mee naar huis nemen. Mijn dochter was boos op mij, de reden daarachter weet ik niet. Ze verwijt mij van alles. Ik heb haar nog 300 euro toegestopt, omdat ze iemand moest afbetalen. Niet veel later heeft ze Guusje meegepikt vanuit mijn huis en het hondje verkocht. Ze doet alles om aan drugs te komen… ‘

Bergafwaarts

‘Mijn dochter was een hele lieve en nette meid. Ze had een salon aan huis, een autootje, ze had de boel goed voor elkaar. Het was een lieve, grappige en sociale meid. Alles leek goed te gaan, tot er een verkeerd vriendje over de vloer kwam. Vanaf dat moment ging het bergafwaarts met mijn dochter. Ik vond het loverboy achtige praktijken. Er zijn een aantal dingen voorgevallen, en ik heb haar zelfs een aantal keer moeten redden uit een situatie. Een keer belde mijn dochter om te vertellen dat haar vriend haar mishandelde. Ze mocht niet naar buiten en ze vertelde dat hij haar keel dichtkneep.  Haar stiefzus, halfzus en ik zijn haar toen direct gaan halen. Ze zei dat ze haar vriend nooit meer wilde zien en blij was met onze hulp. Maar niet veel later keerde ze zich weer tegen ons. Ze ging terug naar haar vriend en sloot zich van ons af.

Mijn dochter gebruikt GHB, speed, 3-MMC en wie weet wat allemaal nog meer. Ze wil niet meer met mij praten. Ze verwijt mij van alles. Dat ik er niet genoeg voor haar ben geweest bijvoorbeeld. Ze heeft heel veel geldschulden gemaakt, bij veel familie, vanwege drugs. Bij haar tante, maar ook bij mij. Ze ziet niet in dat zij de schuldige in dit verhaal is en niet een ander.’

Hatelijk mailtje

‘Altijd wilde ik er voor mijn dochter zijn. Ook met de geldproblemen hielp ik altijd. Omdat ik bang was dat ze van geld drugs ging halen, hielp ik haar met boodschappen doen. We gingen dan vaak samen naar de supermarkt. Dat vond ze vervelend worden, want zij wilde geen boodschappen maar drugs. Als we boodschappen deden was ze enigszins gespannen. Het leek of ze dingen voor mij verzweeg. Je ziet gelijk of ze aan de drugs zat, het is de manier waarop ze zich dan gedraagt. Alsof niks haar dan wat kan schelen. Van die 3-MMC wordt ze emotioneel instabiel.’

Zorgen

‘Ik mis dat ze zichzelf niet meer is. Het lieve is er af. Elke dag maak ik mij zorgen hoe het met haar gaat. Ze woont niet ver bij mij vandaan, maar ik kan haar niet meer opzoeken. Ze heeft zich afgeschermd voor de hele familie. Ik heb destijds ook een wijkagent en maatschappelijke hulp ingeschakeld, omdat ik merkte dat het niet goed met haar ging. Daar staat ze onder bewind voering, dus ze kan niet alles kwijtraken. Ik ben bang dat het een keer niet goed gaat. En het is pijnlijk dat ik haar niet kan zien. Maar voorlopig is de situatie vrij uitzichtloos. Zolang zij ervoor kiest om bij die jongen te blijven en drugs te gebruiken, kan ik weinig doen. Ik vind dat vreselijk, mijn moederhart breekt en ik zou haar nog liever vandaag daar weghalen dan morgen, maar ik sta machteloos.’

Poging

‘Laatst heb ik nog een poging gedaan om haar te zien. Ik had het idee dat ze niet alleen was. Alles moest heel stiekem, alsof ik niet mocht zien wie er binnen was. Zo deed ze bijvoorbeeld de deur op een kiertje. Het kan ook zijn dat ze zover is, dat dit nu mijn nieuwe dochter is. Ze gooide snel de deur weer dicht. Ik wilde mijn dochter vertellen over mijn onverklaarbare pijn. Het gaat niet goed met me en dat moet ze weten, maar ik krijg geen kans om het haar te vertellen.’

Onverklaarbare pijn

‘Al 6 maanden heb ik last van een onverklaarbare pijn aan mijn rechterzijde. Ik dacht dat de oorzaak een gescheurd spiertje was. Ik ben meerdere keren onderzocht en ze hebben foto’s gemaakt. Mijn bloedwaardes waren ook flink gekelderd. Nu moet ik nog voor een MRI-scan. Daaruit zal blijken of ik een hersentumor of een nekhernia heb. Verder konden ze niks vinden. Angst heb ik nog niet. Ik wil graag weten wat het is, nu leef ik alleen maar in twijfel.’

Positief blijven

‘Ondanks al deze ellende en de vreselijke pijn elke dag, probeer ik toch van elke dag een mooie en in mijn ogen succesvolle dag van te maken. En dat lukt mij aardig, omdat ik altijd al een positief mens ben geweest. Wat doe je eraan? Als het een nekhernia is kan ik geopereerd worden en kan ik weer door. Ik heb een hele lieve vriend. Met mijn vriend kan ik ook goed praten over mijn dochter.’

Toekomst

‘Ik weet niet wat de toekomst mijn dochter brengt. Ze is 22. Ze is een grote meid en ze moet het zelf doen. De manier waarop ze reageert is niet gezond. Als ik wist hoe het af ging lopen, was dat prettiger geweest. Ik hoop dat ze ooit weer contact met mij opneemt. Ik trek het niet om weer een deur in mijn gezicht te krijgen. Als mijn dochter weer contact wil, moet het nu van haar uit komen, als dat ooit nog weer gebeurt.

Mijn dochter moet zelf hulp zoeken. Ik kan haar niet dwingen om zich te laten opnemen. Haar wijkagent en maatschappelijke hulp komen nog steeds bij haar aan de deur. Ik heb de wijkagent niet meer gesproken. Als haar vriend thuis is heeft mijn dochter haar ongetwijfeld niet binnengelaten. Dan bepaalt hij wat er in dat huis gebeurt. Terwijl ze een kop groter is dan hem en ontzettend veel kracht heeft, maar ze voelt zich geïntimideerd. Ze weet steeds onder de wijkagent en maatschappelijke hulp uit te komen.’

Lees meer inspirerende levensechte verhalen:

Monique heeft anorexia en is net bevallen: ‘Waarom zegt iedereen bewonderend dat ik alweer zo slank ben?’

Roberts restaurant Hidden Ibiza brandde vorige maand volledig af: ‘Ondanks de ontreddering voel ik ook de kracht om het nog mooier te maken’ 

Zonder jou. De man van Lia kreeg op zijn 48ste Alzheimer, maar zijn euthanasie-verklaring bleek niets waard: ‘Hij besloot te stoppen met eten en drinken’

Heb jij ook een verhaal dat je op wendyonline.nl zou willen delen? Stuur dan een mail naar naomi@wendymultimedia.nl.