fbpx

Pien over haar reis met borstkanker

Pauline van Aken -oftewel Pien- is de gelukkige moeder van twee eigen kinderen, een dochter van 24, een zoon van 16 plus twee bonuskinderen en getrouwd met een hele lieve man. Ze werkt als presentator, trainer en auteur voor het bedrijfsleven, de media, politiek en overheid. Ondanks ze voor volle zalen staat, had ze als kind faalangst. Allerlei levenslessen had ze al doorstaan tot er een zeer heftige boodschap kwam: ‘U heeft vermoedelijk kwaadaardige borstkanker.’ Pauline neemt ons mee in een korte reis…

Zelfontwikkeling

‘In mijn jonge jaren heb ik veel angsten overwonnen, waaronder die voor presenteren en mezelf in het licht zetten. Ademen en vooral doorademen vanuit de buik, is een tool die ik daarbij veel gebruikt heb en nog steeds veel inzet. Van jongs af aan ben ik super gevoelig. Ik ben al mijn hele leven me zeer bewust van alle signalen in mijzelf en die van om mij heen. Waar ik overigens heel happy mee ben, omdat de signalen die ik van mijn hart en buik krijg mij iedere dag verder helpen. Alleen durfde ik vroeger niet altijd te luisteren naar die signalen. Daardoor heb ik heus misstappen gemaakt en ben geregeld mijn eigen grenzen en behoeften voorbij gegaan. Een les die zich geregeld in mijn leven heeft aangediend en een les waar ik in deze maatschappij met heel veel prikkels nog steeds van leer.’

Borstkanker

‘Ik groei door de lessen van het leven aan te gaan. April 2017 had ik al giga veel lessen geleerd en toch… bam, daar kwam de arts met mijn volgende les waardoor ik hardhandig wakker werd geschud. ‘U heeft vermoedelijk kwaadaardige borstkanker, gezien de uitslagen van de Mammografie en Echo. We kunnen het beste nu een Biopt afnemen, zodat we precies weten wat het is. ‘Is er geen andere methode?’ vroeg ik, omdat ik heel bang was voor een biopt. De borstknobbel zat voor m’n gevoel mooi ingekapseld wat ik graag zo wilde laten. Een MRI was voor mij nog een mogelijkheid om erachter te komen hoe actief de kanker was. Dat onderging ik en ook daarbij kreeg ik de uitslag: kwaadaardige borstkanker.’

‘Ga ik volgende week of volgende maand dood?’ ‘Nee, dat niet maar snel handelen is wel ons advies’. Daarmee doelde ze op een operatie, en bestraling. Afhankelijk van wat de uitslag was van wat ze zouden weghalen, plus eventueel Chemo indien nodig. No way! Dat gaan we dus niet doen, zei iedere cel in mijn lichaam. Een enorme, bijna onmetelijke, kracht kwam in mij los op het moment dat ik nee tegen de chirurg zei. Ze schrok een beetje van mijn antwoord. Mijn man begreep mijn reactie gelukkig meteen. Eenmaal in de auto besprak ik met hem wat er door mij heen ging.’

‘Mijn moeder is aan de gevolgen van borstkanker doodgegaan. Ik heb altijd gevoeld dat niet zozeer de borstkanker haar om zeep heeft geholpen, maar alle chemo, operatie, bestralingen en haar onderhuidse gevoelens van verdriet, machteloosheid en pijn. Ik ging het anders doen en ik voelde mij gesteund. Niet alleen door mijn man en kinderen, maar ook door mijn mama op afstand. Ik bewandel mijn pad op mijn manier en dat is een totaal ander pad dan menigeen misschien bewandelt, maar het is nu eenmaal mijn weg, vanuit het hart. En mijn hart weet wat goed is voor mij en wat ik nu nodig heb.’

‘Eigenlijk kun je dit niet maken naar je gezin toe!’

‘Heb ik angsten gevoeld? Jazeker, vooral de angst voor de dood. Ondanks de kracht die ik eerder had gevoeld. Mijn ratio ging zich uiteraard bemoeien met mijn beslissing, mede door reacties van buitenaf. ‘Je gaat toch niet van die ‘Sylvia Millecam- praktijken’ aan?’ ‘Weet je dat nou wel zeker dat je het juiste doet?’ En deze vond ik de ergste: ‘Eigenlijk kun je dit niet maken naar je gezin toe!’ Het viel me soms zo enorm zwaar. Ik liet me bijna verleiden om het pad te bewandelen zoals anderen het wensten, zodat ik hen tevreden kon houden. Op bepaalde momenten had ik echt het gevoel dat ik eerder met andermans angsten te maken had, dan met die van mijzelf. Ik voelde me heel kwetsbaar en heb mijn tranen rijkelijk laten vloeien. Ook boosheid kwam ik tegen in mijzelf. Boos dat mijn lichaam me in de steek had gelaten en ik er niet meer op kon vertrouwen.’

‘Later besefte ik dat mijn lichaam me juist niet in de steek had gelaten en al veel eerder allerlei signalen had gegeven. Maar ik was te druk destijds met twee verhuizingen waar we middenin zaten, de verwerking van het overlijden van mijn vader, ik was inmiddels wees, druk met de kost verdienen en uiteraard wilde ik er zoveel mogelijk voor mijn gezin en dierbaren zijn. En ja ook relatieperikelen waren er op en af. Die flinke borstknobbel in mijn rechterborst gaf haarfijn aan dat er iets goed mis zat in mijn systeem en dat het zeer zeker niet alleen met het heden te maken had.’

Leven met passie

‘Van jongs af aan ben ik altijd al de regisseur van m’n leven geweest. Vol passie en liefde leefde ik mijn leven. De dagen waren te kort, dus ben ik vooral sinds mijn moeders overlijden super veel aangegaan. Heel veel aangepakt en gewoon gedaan, geen confrontatie uit de weg, steeds uit de comfort zone stappen en gewoon doen. Ook al vond ik iets doodeng. Dat heeft me natuurlijk heel veel gebracht, maar ik heb tien jaar lang hard gewerkt en moest ondertussen omgaan met verdriet en pijn. In 2003 was ik zwanger van mijn zoon in mijn tweede huwelijk en mijn moeder overleed in datzelfde jaar, vijf jaar later verloor ik een heel goede vriendin aan longkanker en weer vijf jaar later plotseling mijn vader aan een aneurysma.’

‘Ik moest wakker worden! Mijn hele systeem zei: ‘Nu is het afgelopen, jij gaat bijkomen. Liever zijn voor jezelf en volledig tot rust komen.’ Nou, ik kan je zeggen: wakker was ik zeker. Ik ben me kapot geschrokken. Vragen die ik mijzelf stelde waren: wat wilde mijn lichaam mij vertellen? Had ik roofbouw gepleegd op mijn lichaam in de afgelopen stressvolle periode? Ja natuurlijk, ik was nog niet eens echt bijgekomen van de periode daarvoor. En vooral de laatste paar jaren was ik veel te veel bezig met rationele zaken en nam daardoor te weinig rust. Daardoor was ik destijds te weinig bewust met lichaam en voeding om gegaan. Ook al deed ik geregeld een middagdutje en at ik niet ongezond, toch had ik kennelijk ‘anders’ nodig. Althans, zo vertelde mijn lichaam mij.’

borstkanker Pauline van Aken

Missie

‘De vraag die ik mijzelf ook stelde was: ‘En zat er nog iets in mijn systeem, zoals oude emotionele stress van vroeger of juist van nu? Jazeker, net zoals mijn moeder liep ik ook nog rond met emotionele troep van vroeger. Ik kon daarbij in mijn huidige leven nog meer leren loslaten. Ik was al zo ver, maar kennelijk nog niet ver genoeg, want ik had last van bepaalde emotionele triggers. Vooral door al die rationele onbelangrijke zaken, waar mijn systeem dus gestresst van raakte. Ik had ook sinds m’n veertigste allerlei klachten, zoals: mastopathie, moeheid, droge ogen en een aantal vage pijntjes in mijn lichaam. Dus werk aan de winkel en terug in contact met mijzelf, met mijn hart.’

‘Mezelf resetten, healing teweeg brengen, loskomen van (emotionele) oude stress, de confrontatie aangaan met mijzelf en mijn angsten die er nog zaten leren loslaten. Natuurlijk bleef ik in contact met de reguliere zorg en bleef ik onder controle. Ik deed er alles aan om, hand in hand met zowel de reguliere zorg als met behulp van complementaire zorg, op mijn gekozen pad te blijven en me niet te laten verleiden om het ‘anders’ te doen. Dus dat betekende: blijven geloven en nog meer vertrouwen in mijzelf. Doodeng was het.’

Opschonen van mijn lichaam

‘Ik ging me verdiepen in mijn lymfe- en immuunsysteem, mijn darmen en andere organen die van belang zijn voor het opschonen van mijn lichaam. Allereerst ben ik met aandacht voor voeding gestart. Ik stopte met latte macchiato’s die ik zo lekker vond. Dus helemaal geen koffie met melk meer voor mij en geen alcohol, witte koolhydraten en suiker. Geen gewone- en schimmelkaas meer en geen tot amper vlees. Ik nam wel veel water, kruidenthee, juist veel groene groentes ook in smoothies, vis, noten, zaden, fruit, geitenkaas en yoghurt van de geit. Het afgelopen jaar kwam daar cocos-, amandel-, en havermelk bij, amper eieren meer en alles glutenvrij omdat mijn schildklier en darmen daar beter op reageren. Ook nam en neem ik nog steeds zo natuurlijk mogelijke supplementen. In het begin meer dan nu.’

‘Ik heb een hele goede Acupuncturist leren kennen, waar ik nu nog steeds 1 keer per maand kom, voor de check en ter preventie. Ik stopte met deodorant, wat op een gegeven moment sowieso niet meer nodig was en gebruikte alleen producten voor mijn huid en haar die zo puur mogelijk waren. Dus als ik iets spannends heb, zoals een grote presentatie of lezing, gebruik ik natuurlijke deo waar etherische lavendelolie in zit. Verder ben ik meer gaan wandelen in de natuur, deed en doe het liefst twee keer per week yoga. En ik heb in de afgelopen twee jaar allerlei mooie sessies meegemaakt, waarbij ik in contact kwam met mijn onderbewuste en mijn angsten en andere onderliggende oude emoties heb kunnen loslaten. Zoals meditaties, TB (transformational breathing), Body Talk, EMDR en Systemisch werken met paarden.’

borstkanker Pauline van Aken

Diagnose

‘Na drie maanden ‘het roer om’ voelde ik het verschil. Niet alleen in energie, ook de knobbel was zichtbaar geslonken. Toen durfde ik voor een Biopt te gaan bij een radioloog in het Radboud. Hij is op mijn pad gekomen doordat ik daar meedeed aan een onderzoek met een vrouwvriendelijker apparaat dan de Mammografie. Die Mammo vind ik echt een tosti-apparaat, dat niet voor niets steeds meer onder vuur komt te staan. Daarom laat ik naast het meedoen met dat onderzoek ook mijn borstgezondheid checken door een Thermograaf middels een Echo bij de radioloog en indien nodig een MRI. In het eerste jaar kwam ik drie keer voor een MRI, het tweede jaar twee keer en nu heb ik een jaar lang niet voor controle hoeven langskomen. Ik heb nog steeds contact met mijn radioloog, ook al gaat hij bijna met pensioen. Hij verdient een lintje voor de wijze waarop hij met zijn patiënten omgaat.’

‘Toen kwam de diagnose DCIS, voorstadium borstkanker en de activiteit was iets minder geworden. De radioloog zei dat de schommelende activiteit kon komen doordat ik in de overgang zit. Advies was om de borst er af te halen, met reconstructie, omdat er een streng van knobbels door mijn borst zat.

Wat de uitslag zou zijn geweest wanneer ik meteen de Biopt had gedaan, weet ik niet. Dat is voor mij niet belangrijk meer, want wellicht had ik dan niet gedaan en gedurfd wat ik ben aangegaan. Ook na de Biopt heb ik doorgezet en ben ik de knobbel, die er toen nog in mijn borst zat, als thermometer gaan zien.’

Pad van bewustzijn

‘Steeds beter leerde ik luisteren naar de signalen van mijn hele systeem. Ik leerde inzien wat de invloed is van stress, en dat chronische stress iets is dat in deze maatschappij heel veel voorkomt bij mensen. Dat we een leven kunnen leiden van meer liefde, rust, balans en ruimte voor onszelf, als we maar durven kiezen voor wat echt belangrijk is in het leven.’

‘Ik ben van ‘ziek’ -ook al voelde ik me niet ziek- (met borstkanker/DCIS met 2 jaar later een ontstoken en te snelle schildklier, plus de diagnose Ziekte van Graves) naar gezond, vitaal en in balans gegaan. Mijn borst is dus weer gezond en mijn schildklier in balans. Op eigen kracht zonder medicatie, operatie, bestraling of wat dan ook. Van dagelijkse en (oude) emotionele stress ben ik naar meer bewustzijn, rust, tijd en ruimte voor mezelf en mijn gezin gegaan. Ik heb in de afgelopen jaren nog meer mijn grenzen en behoeften leren bewaken en aangeven.  Ik heb geleerd om los te komen van negatieve energie. Ben minder gaan werken en heb alle verleidingen en het leven in de ratrace nog beter leren weerstaan. Ook plan ik vooral minder op een dag in en ben als het ware langzamer gaan lopen, zoals ik als kind al zo goed kon en vreemd genoeg verleerd was.’

Dankbaar

‘Ik dank mijn systeem met al haar signalen en de wake up call. Deze Life Switch neemt niemand me weer af. Voor altijd blijf ik luisteren naar de signalen van mijn lichaam en zintuiglijke waarnemingen. Ik blijf vertrouwen houden in mijn systeem, in contact met mijn buik en hart! Inmiddels help ik naast mijzelf, ook anderen verder op hun pad. Dat doe ik middels mijn interactieve presentaties en lezingen, en met mijn YouTube kanaal en de site pien.tv.

Klik hier voor meer powerstories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Hiske verloor onverwachts haar kind na een voldragen zwangerschap: ‘Na een zwangerschap van ruim 40 weken, braken mijn vliezen. Het werd een helse bevalling die uiteindelijk eindigde in een keizersnede. Ik kreeg een ruggenprik en niet veel later werd onze zoon uit mijn buik getild. Het was alleen stil, veel te stil. Eerst dacht ik nog dat het erbij hoorde, maar al snel had ik door dat het niet goed was. Hugo werd 30 minuten lang gereanimeerd, maar het mocht niet baten. Na een half uur vroeg de kinderarts aan ons of ze mochten stoppen met beademen. We gaven toestemming, ook al voelde dat vreselijk. Ik kreeg Hugo daarna in mijn armen, met doeken omwikkeld. Het leek net alsof hij sliep. Het was zo onwerkelijk, de baby die ik negen maanden in mijn buik had gehad, was er ineens niet meer. Ik sta anders in het leven, kan beter relativeren, geniet meer van kleine dingen en maak bewustere keuzes. Hugo’s dood zorgde ervoor dat ik ging nadenken over wat ik echt belangrijk vind. Er vielen veel stukjes op hun plek. Ik begeleid nu moeders die hun baby zijn verloren tijdens de zwangerschap of rondom de bevalling om sterker uit dit verlies te komen en zonder schuldgevoel weer gelukkig te worden. Wat ik andere vrouwen mee zou willen geven is: vergelijk jezelf niet met een ander. Iedere situatie en ieder rouwproces is anders. Geef jezelf de ruimte en tijd om te rouwen. Weet dat er een leven na dit verlies mogelijk is, ook al lijkt het nog zo ver weg. Je kunt niets veranderen aan wat je is overkomen, maar je kunt wel zelf beslissen over hoe je hiermee omgaat. Heb respect voor het rouwproces van de ander. Vraag aan elkaar wat je nodig hebt. Spreek dat ook uit naar de mensen om je heen. Help jezelf door om hulp te vragen. Geloof in je eigen kracht. Geloof in de liefde. Wees dankbaar. Maar rouw. Pas dan komt er ruimte voor het leven daarna.’ #POWERSTORY #verhalendelen #inspireren #liefde

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

 

Doe ik het wel verkeerd?

We willen allemaal ‘gezien’ worden en het gevoel hebben ertoe te doen. Hoe toffer anderen ons vinden, des te meer ‘vrienden’ we hebben, waarmee we de kans op veel likes vergroten. Daarmee wordt ons ‘leuk’ zijn bevestigd, met als beloning een gelukzalig en voldaan gevoel over onszelf. Wie wil daar nu niet hele grote hoeveelheden van hebben? Gevolg: onze etalages staan vol met succes.

De firma stress

De filosofische stelling ‘Ik denk, dus ik ben.’ van Descartes is tegenwoordig: ‘Ik heb succes, dus ik ben.’ (of ‘Ik heb veel likes, dus ik ben …’). Er wordt daardoor buitensporig veel waarde gehecht aan wat anderen van ons vinden. De druk om alles volmaakt te doen is gigantisch groot. De firma stress maakt overuren, want stel je voor dat het verkeerd gaat. Maar ondertussen gaat er wél van alles mis in ons leven. Zou het niet verfrissend zijn als we dat ook eens met zijn allen een podium geven? Gewoon als aangenaam tussendoortje te midden van al die volgepropte etalages met topprestaties. De fouten, de blunders, de hobbels, de verkeerde afslag die we namen. De leermomenten, zoals ‘Het Instituut voor Briljante Mislukkingen’ ze noemt, omdat ze ons vaak leiden naar prachtige innovaties.

The marshmallow problem

In ‘the marshmallow problem’ van Tom Wujec wordt aan verschillende groepen gevraagd om met spaghetti, tape en een marshmallow de hoogste toren te bouwen. Winnaars? De kleuters. Zij worden niet gehinderd door enige angst voor misstappen. Ze bouwen prototype na prototype en een fout zien ze gewoon als iets dat NOG niet gelukt is.

Fouten zijn dus cruciaal voor mensen (en organisaties) om verder te komen. Helaas worden we er in de praktijk vaak nog keihard op afgerekend en als onbekwaam en incompetent afgeserveerd. Voor je het weet ben jij de sukkel en is de rest geweldig. Niks geen beloning of schouderklopje voor je briljante mislukking. Stel je eens voor dat kleuters er zo naar zouden kijken. Dan zouden ze zich nooit kunnen ontwikkelen.

#mymistake

Tijd dus voor een collectieve ode aan onze fouten. Claim jouw briljante mislukking via #mymistake. Laten we ze massaal toejuichen. En heel misschien gaan we dan inzien dat we er ook (of zelfs meer) toe doen als we iets totaal verprutsen.

Kijk anders naar je fouten en ze zullen er anders uitzien!

Weg stress met WENDY Workshop ‘Minder stress’

Zou jij willen leren om iets relaxter in het leven te staan? WENDY ontwikkelde in samenwerking met stressdeskundige Suzan Kuijsten een online workshop ‘Minder stress’. De workshop duurt vier weken.

‘Soms leer ik meer van mijn kinderen, dan zij van mij’

De kinderen van WENDY’s hoofdredacteur Robert hebben dyslexie. Eén keer in de twee weken blogt hij daarover. In deel vier vraagt Robert zich af of zijn kinderen nu juist meer van hem leren of hij juist van hén…

Bloeme zucht. Het is al veel te laat, maar de zomerse avonden geven weinig zin om naar bed te gaan. Ineens paniek. ‘O nee!’ Ik ken en herken die aanvallen. En ja hoor: ‘Ik moet morgen Begrijpend Lezen inleveren!’ Ik: ‘Morgen?’ Bloeme: ‘Ja. Echt! Anders wordt juf boos!’

En dan kun je als ouder twee dingen zeggen…

Opvoedoptie 1

‘Schat, luister, het is half elf, je bent twaalf en dus moeten mama en papa eigenlijk worden gearresteerd, want dat is schandalig laat. Morgen is er weer een dag.’

Gevolg: paniek wordt groter. En groter. En zo groot dat er van slapen niets komt en van huilen des te meer.

Opvoedoptie 2

‘Lieverd, we gaan zitten en er tien minuten, hoogstens tien minuten, heel hard aan werken. En dan gaan we heel snel slapen en vertellen we niemand dat het zo laat is.’

Gevolg: opluchting en een goed gevoel, een diepe zucht en slapen voordat het hoofdje van Bloeme haar kussen raakt.

Ik ging voor optie 2, hoewel ik zelf scheel keek van vermoeidheid, want bij WENDY hebben we deadline en lees ik per dag zo’n 88.000 woorden; maar het blijft toch je kind, hè…

Einsteins kweken

Dus daar kwam de verfrommelde tekst uit haar tas. Over de politiehond Bumper, die kennen we allemaal, want dat is een hit op social media. Ik was gisteren de allerlaatste die ervan hoorde. Ik las de tekst, ik las de vragen en mijn hersenen kraakten als nooit tevoren, want het niveau waarop kinderen van 12 tegenwoordig begrijpend moeten lezen is ronduit bizar. We zijn allemaal Einsteins aan het kweken en weten van gekkigheid niet hoe belachelijk lastig we vragen in elkaar kunnen knutselen. Ik heb dat steeds vaker. Waarom doen we kinderen dit aan? Begrijpen de geleerden zelf wel wat ze vragen? Heeft iemand wel eens een citotoets gelezen? En? Beviel dat? Of haakten we allemaal af bij de eerste vraag die over rekenen moet gaan, maar desondanks 23 regels lang is?

Bloeme is dus dyslectisch en daarom las ik alles voor. Dan hoort ze het ook, dat is beter en fijner en steeds weer blijkt dat ze dan alles heel goed begrijpt. Gaat ze de brij aan woorden en vragen lezen, dan is het vrij kansloos. Begrijpend lezen moet je dus niet alleen op papier maar ook audio-visueel aanbieden. Het zou zo fijn zijn als de geleerden daar eens wat mee deden. Scheelt meteen een hoop bijles.

Enfin, het lukte. Uiteindelijk was het piekfijn in orde en sliep Bloeme heerlijk.

Lees ook van Robert: ‘Dyslectisch kind: veel geruzie met letters en woorden’

Papa gaat op Instagram

Eerder deze week was ik in paniek. Omdat ik vind dat een hoofdredacteur van een blad als WENDY echt wel iets moet kunnen op social media, ben ik op Instagram gegaan. Verbijsterd staarde ik naar de schitterende beelden die mijn vrouw erop zet, ik kreeg het Spaans benauwd van alle bijna-kunst die mijn ‘vriendinnen’ Kim Feenstra, Wendy van Dijk, Chantal Janzen, Anna Nooshin en Cécile Narinx plaatsen. Maar wat me helemaal opviel: mijn kinderen! Filmpjes, boomerangs, live, taggen, alle vaktaal vloog me om de oren en ik maar roepen: modern gedoe, waar is de diepgang, wie leest er nog een boek?

Soms leer ik meer van mijn kinderen, dan zij van mij

En toen viel mijn oog op een post van Floris. Hij had een shirt van voetballer Totti gefotografeerd en daarbij simpelweg de tekst ‘Totti stopt. Snik.’ Het ontroerde me zeer.

Vervolgens zag ik wat Bloeme had gepost. Een oude maar zeer geliefde foto met haar inmiddels 19-jarige zus Meijra. Even slikken, want ach wat waren ze toen nog jong… Dan de tekst: ‘Geveliciteerd Meijra, alweer 19. Lieve zus, je bent er altijd als ik je nodig heb!! Bedankt voor alles, Bloeme.’

Negentien woorden voor een negentienjarige zus. Geen boek. Geen artikel. Geen proza. Geen levenswerk. Maar dit simpele, recht uit het hart geschreven berichtje liet mij beseffen dat ik soms meer leer van Bloeme dan zij van mij.

Zo kan jouw kind veilig even op je tablet spelen

kind veilig op tablet

Steeds vaker gebruiken jonge kinderen smartphones en tablets, wat op zich niet direct een probleem is. Maar het wordt wel een kwestie om in de gaten te houden als jouw kind deze gadgets zodanig weet te bedienen dat die plotseling op een website voor 18+ terecht kan komen.

Spelen met de tablet

De meeste ouders willen het gebruik van een smartphone of tablet door hun kinderen zo lang mogelijk uitstellen. Er verschijnen al genoeg berichten in de media over de slechte effecten hiervan op ontwikkeling. Maar soms ontkom je er niet aan om jouw kind even een filmpje te laten kijken op de tablet als je echt even moet douchen, dat mailtje naar je baas moet sturen of de klantenservice van een kapot apparaat moet bellen. Die momenten zijn voor iedereen wel herkenbaar, maar toch denken we er vaak te weinig over na wat er kan gebeuren tijdens die korte periode van het gebruiken van tablet of smartphone.

Ouderlijke control modus

Gelukkig denken de makers van smartphones en tablets en app-ontwikkelaars er wel over na. De meeste besturingssystemen van onze gadgets bevatten een ‘ouderlijke controle modus’, waarbij je als ouder kunt beslissen hoe lang jouw kind de gadget kan gebruiken en welke apps verboden gebied zijn.

Stappenplan

Als iPhone-bezitter vind je deze bij instellingen waar Apple het zelf ‘begeleide toegang’ noemt. Als je het stappenplan van Apple volgt, kun je jouw iPhone tijdelijk vastzetten op één app. Voor een tablet met een Android besturingssysteem is er ook een oplossing. Je kunt meerdere accounts aanmaken op de tablet, waarvan één account voor jouw kind waarbij je beperkte toegang tot apps geeft.

Zoek je nog een andere oplossing? Mijnkindonline.nl heeft een lijstje gepubliceerd met 5 apps voor verschillende gadgets om het mediagebruik van jouw kind te begrenzen.

Zo kun je in elk geval weer met een gerust hart even douchen, mailen of bellen.

Tekst: Marike Bijlsma. Inspiratie en bronnen: prettyprvidence.com, mediawijzer.net, pcadvisor.co.uk.