fbpx

Chantal Goedertier over het speciaal onderwijs: ‘Deze unieke leerlingen maken een unieke juf van mij’

Onze gastblogger Chantal is ‘Leraar van het jaar 2019’ in het speciaal onderwijs. Reden voor ons om haar te vragen hoe zij het vindt om te werken in het onderwijs. Ondanks een start met veel negatieve ervaringen weet zij nu toch haar geluk uit deze unieke leerlingen te halen. In deze blog vertelt Chantal hoe ze dat heeft gedaan.

Als iemand me ooit gezegd had dat ik in het speciaal onderwijs les zou geven en leerkracht van het jaar zou worden, dan had ik gezegd: ‘Je bent gek’. Ik heb 17 jaar gewerkt in psychiatrie. Daar had ik voor gestudeerd, dus dat werd mijn beroep. Ik was leergierig, maar ook onrustig. Het ging nooit snel genoeg. Totdat ik zwanger werd en er een jaar verplicht uit moest. Toen ik mijn zoon kreeg en terugkeerde, bleek er eigenlijk niets veranderd te zijn. De onrust in mij nam nog meer toe. Totdat mijn man op een dag zei: ‘Chantal, ik denk dat jij een goede leerkracht zou zijn’. Nachten lang heb ik liggen piekeren. Zijn woorden spraken me wel aan. Dus ik besloot om de stap te zetten. Ik ben gaan studeren en ondertussen kon ik al aan de slag in het onderwijs. Nu veertien jaar later werk ik al vier jaar in het speciaal onderwijs. Ik werk met cluster 4- leerlingen. Dat zijn leerlingen tussen de 13 en 18 jaar die gedragsproblemen hebben.

Moeilijke periode

Het eerste halfjaar heb ik moeten afzien. Een nieuw gezicht blijkt een behoorlijke drempel te zijn voor deze leerlingen. Hun zelfvertrouwen is laag, thuis hebben ze het vaak niet makkelijk en ze worden door elke school afgewezen. Wie is dit? Wat kan ze? Gaat ze me helpen om uit het speciaal onderwijs te komen? Van mijn kant moest ik nog heel veel zaken uitzoeken en moest ik hen nog vaak een antwoord schuldig blijven. Niks was in mijn voordeel. Het was vrij snel zichtbaar dat deze leerlingen en de hele school een zeer kwetsbare materie waren. Help! Kon ik dit wel? Als ik het kan, hoe ga ik dit dan aanpakken? Ook hier heb ik nachten lang over liggen piekeren. Leerlingen zeiden vaak tegen me: ‘kanker op’ en ‘houd je mond’. Het was dagelijkse kost. Ik dacht vaak, is dit leerkracht zijn in het speciaal onderwijs?

Samen staan we sterk

Ondanks alle negativiteit ben ik erachter gekomen dat deze unieke leerlingen dromen hebben en een toekomst willen. Door mijn hart naar hen open te stellen en natuurlijk ook een leerkracht te zijn, gaan we de samenwerking aan. De schoolprestaties zijn in de eerste fase niet zo belangrijk, maar wel dat ze zich veilig voelen in de klas. De leerlingen krijgen de tijd om school weer positief te zien en te ervaren. Ondertussen geef ik ze tools om hun gedrag meer onder controle te krijgen. Daar doe ik het voor, ook al lukt het niet bij elke leerling.
Elke dag stap ik met plezier uit mijn bed voor deze leerlingen. Ik laat hen proeven van het ‘normale leven’. Ze luisteren naar de puberstreken van mijn zoon en ik luister naar hun puberstreken. Samen lachen we, samen zijn we boos, samen zijn we verdrietig, samen werken we aan de toekomst.

Deze unieke leerlingen maken een unieke juf van mij.

Liefs Chantal

Chantal Goedertier
Foto: Chantal Goedertier

Bikram yoga: ‘Na de eerste les dacht ik: jullie zijn gek. Die hitte!’

Al sinds jaar en dag gaat Wendy naar bikram yoga, waar ze in de hitte trouw de series van 26 houdingen oefent. Ze kan oprecht zeggen dat bikram haar leven heeft veranderd. En zij is niet de enige…

Acht leerlingen van de yogaschool waar Wendy les heeft, vertellen hoe bikram yoga hún leven heeft veranderd. Vandaag deel 1, waarin de vier leerlingen Cara, Joseph, Gerrit en Daan hun bikramverhaal vertellen.

Cara Kosack (41):’Bikram zorgt ervoor dat ik mentaal sterk blijf.’

bikram yoga de leerlingenMooi, maar zwaar werk doet Cara als leader diagnostic network voor Artsen zonder Grenzen. Voor haar werk komt ze in gebieden waar het oorlog is, waar mensen honger hebben, doodgaan. Zonder bikram zou ze het niet volhouden. ‘Het is mijn houvast. Bikram zorgt ervoor dat ik mentaal sterk blijf.’

Pittige oefeningen doen in een hitte van veertig graden is niet makkelijk. ‘Ik wil hier weg, ik wil hier weg, denk je. Maar door vol te houden, krijg je uithoudingsvermogen en leer je geduld te hebben. De eerste negen maanden was ik na een les volledig uitgeput. Maar nu geeft bikram me veel energie en rust. Het houdt me in balans. Mis ik twee weken een les, dan voel ik me minder sterk en geconcentreerd.’ Geen enkele andere vorm van yoga geeft haar datzelfde gevoel.

‘Ik begon tien jaar geleden, toen ik terugkwam van een zware missie in Zimbabwe. Ik was een collega verloren en lag in scheiding. Door bikram krabbelde ik weer op. Nu weet ik dat bikram me door elke moeilijke periode kan helpen en dat ik mezelf altijd weer zal terugvinden. Tijdens de les mag ik verdrietig zijn, bang of gelukkig. Ik mag zijn wie ik ben. Dat voelt warm en veilig.’

Gerrit Braam (67) en Daan Kitseroo (43) slepen elkaar door de lessen heen: ‘Na de eerste les dacht ik: jongens, jullie zijn he-le-maal gek. Die hitte!’

bikram de leerlingenElke doordeweekse dag komen Gerrit en Daan naar bikram yoga. Ze zijn yogamaatjes en leggen hun matjes altijd naast elkaar. Dat is zo gegroeid. Toen hij aan het begin moeite had met de oefeningen, spoorde zij hem aan om door te gaan. Gerrit: ‘En nu doe ik het glimlachend. Tuurlijk, het is heavy af en toe. Maar ik blijf gaan, ook dankzij de mensen om me heen.’

Daan: ‘Na de eerste les dacht ik: jongens, jullie zijn he-le-maal gek. Die hitte! Maar ik wilde geen watje zijn. Ik heb tien lessen gedaan, daarna snapte ik het. Het voelt goed om met je lichaam bezig te zijn, maar de positieve energie van de leuke mensen die er komen is voor mij ook heel belangrijk.’

Gerrit sjouwde zijn hele leven. Als klein jongetje hielp hij zijn vader, die melkboer was, al met kratten tillen en later was hij vrachtwagenchauffeur en expeditiechef in een bakkerij. ‘Ik kreeg last van mijn knie, mijn onderrug, mijn heupen. Dat is nu vrijwel weg.’ Ook mentaal voelt hij zich sterker. ‘Het is bloedheet, maar je gaat door, daar krijg je karakter van.’ Vijf keer per week bikram is niet niks. Maar de twee zijn voorlopig nog niet klaar. Gerrit: ‘Ik wil honderdtwintig worden, dus de komende vijftig jaar blijf ik gaan.’ Daan lacht. ‘Dan komen we met onze rollators!’

Lees ook: Bikram yoga met Wendy

Joseph Cooper: ‘Bikram is mijn psychiater, ik ben altijd vrolijk’

bikram yoga de leerlingenHet begon allemaal toen Joseph zich letterlijk en figuurlijk lichter wilde voelen. Hij probeerde acht jaar geleden bikram en is gebleven. ‘Vroeger was ik dikker. Mijn lijf is mooi strak geworden en ook mijn huid ziet er beter uit.’

Ook geestelijk betekent bikram veel voor hem. Van zwaarmoedigheid heeft hij nog zelden last. ‘Bikram is mijn psychiater. Door de lessen heb ik geen stress meer en voel ik me vrij. Ik ben altijd vrolijk. Mensen die heel gespannen zijn, kunnen beter naar bikram gaan dan naar een arts, denk ik.’

Hij zou bikram nu niet meer kunnen missen. Soms doet hij twee lessen achter elkaar. ‘Ik ben eraan verslaafd. Ik doe ook aan andere, meditatievere vormen van yoga, maar bikram werkt voor mij het beste, juist omdat het hard werken is. Als ik niet ga, verslap ik en voel ik me niet lekker.’

Zijn sterke lijf geeft hem zelfvertrouwen. ‘Ik weet dat mijn lichaam veel aankan en dat voelt goed. Ik doe aan salsadansen en kan wel drie, vier uur achter elkaar dansen. Zonder duizelig of moe te worden. Mensen vragen me: “Hoe doe je dat?” Het komt allemaal door bikram.’ Omdat Joseph zoveel met zijn lichaam bezig is, is hij er beter voor gaan zorgen. ‘Ik eet ook gezond, veel groenten en vis. Dat maakt allemaal dat ik me zekerder voel. Ik zou het iedereen willen aanraden.’

Tekst: Robert Heukels | Beeld: Moon Jansen