fbpx

Binnenkijken bij Liesbeth en Violet van POM Amsterdam

Ja, het bestaat: Liesbeth Zu Castell Rüdenhausen – Lotgering, samen met haar zus Violet eigenaar en bedenker van het succesvolle modemerk POM Amsterdam, woont op een heus kasteel. De nieuwe wintercollectie van POM werd bedacht in de oude bibliotheek van kasteel Twickel.

Het zou een mooi begin van een filmscenario zijn: Liesbeth, twintiger en student in Amsterdam, wordt verliefd op de jonge graaf Roderik. De graaf heeft een achternaam die past bij een kasteel dat eeuwen in het bezit was van zijn familie: Zu Castell Rüdenhausen. Als de vader van de jonge Roderik op 57-jarige leeftijd onverwacht overlijdt, krijgt Roderik de kans om op het kasteel te gaan wonen. Net dertig is Liesbeth als ze samen met hem kasteel Twickel in Ambt Delden in Twente betrekt.

Grootste landgoed van Nederland

Inmiddels is het vijf jaar, een huwelijk en twee kinderen later en is dit verhaal geen sprookje of filmscenario, maar het echte levensverhaal van Liesbeth (35), die samen met haar zus Violet (42) bedenker en eigenaar is van het succesvolle modemerk POM Amsterdam. Sinds dit voorjaar ook bekend van Katja Schuurman, met wie de zussen deze zomer voor het eerst samen een collectie maakten. Het is op een woensdagmiddag dat we ons melden op het kasteel. Eerst rijden we een paar kilometer over een onverharde weg door de landerijen en bossen die bij het kasteel horen – Stichting Twickel is met 6000 hectare grond het grootste particuliere landgoed van Nederland. Een smeedijzeren privépoort biedt toegang tot het deel van het kasteel waar Liesbeth en haar gezin wonen, in de zuidvleugel. Eigenaren van Twickel zijn Liesbeth en haar man niet: barones Van Heeckeren-Wassenaer, die het kasteel bewoonde, bracht het in 1953 onder in een stichting en vroeg aan haar geliefde achterneef, de Duitse grootvader van Roderik, of deze niet een zoon had om het te bewonen. Sinds 1982 woonde Roderik er met zijn ouders en broer en zus, en nu vormt hij met Liesbeth en hun kleine jongens de nieuwe generatie bewoners.

Binnenkijker POM

Landmeisje

Liesbeth is zeker geen hoofse dame. ‘We hebben heel erg veel plezier van deze omgeving hier, maar we moeten gewoon serieus werken om onze boterham met pindakaas te verdienen,’ vertelt Liesbeth als we via de ophaalbrug het kasteel betreden. Liesbeth koos er ook bewust voor om samen met haar zus vol voor POM Amsterdam te blijven gaan en bemoeit zich momenteel niet intensief met het beheer van het kasteel. Maar, zegt ze: ‘Natuurlijk realiseer ik me wel elke dag hoe geweldig het is om hier te mogen wonen. Met een eigen modelabel ben ik in Amsterdam een stadsvrouw, maar ik ben ook een echt landmeisje. Hier loop ik het liefste rond in kaplaarzen, wandel ik met onze honden of maak vuurtjes met de jongens. Juist dat tegenwicht is fijn.’

Boys, boys, boys

Zes jongetjes hebben de zussen samen – Violet vier en Liesbeth twee (met een derde op komst). Ze zijn er allemaal, deze woensdagmiddag, en het kasteel is voor de kids een waar speelwalhalla (Liesbeth: ‘Ze zijn nu allemaal nog klein, maar straks zie ik al die jongens hier wel buiten rondrennen en boomhutten maken’). Via een brede houten trap gaan we naar de eerste etage, waar het gezin woont. Aan de lange brede gang liggen verschillende kamers: een grote woonkeuken met daaraan een terras, de woonkamer, de mancave van Roderik (met platenspelers en rijen lp’s, vol jazz, hiphop en house) en de torenkamer. De slaapkamers liggen een verdieping hoger. Het is geen 17de- of 18de-eeuws plaatje: de ruimtes ogen door de kleuren op de muren (zeegroen, kobaltblauw, wijnrood – elke ruimte heeft een andere kleur) en de moderne meubels helemaal van deze tijd.

Welke sfeer wilde je dat het huis zou krijgen?

‘Toen wij hier kwamen wonen, stonden er nog veel oude meubels in het huis. Maar we wilden wel dat het een huis zou worden waar we ons echt thuis voelden; we wilden ook eigentijdse dingen inbrengen. Op de muren zat nog wandbespanning; die hebben we bijna overal eraf gehaald en de muren hebben we een frisse kleur gegeven. De stalen wenteltrap is nieuw, net als de stalen deuren met glas en de moderne keuken met rvs-blad. Mijn man is architect, en veel meubels zijn zelf ontworpen en gemaakt; de keukentafel bijvoorbeeld en de boekenkasten. Elk jaar voor mijn verjaardag krijg ik een nieuw meubel, haha. Het leuke is dat Twickel een houtzagerij heeft voor het eigen Twickelhout: daar maakt Roderik graag meubels van. Toen we hier kwamen wonen, waren we nog redelijk jong en we hadden niet het budget om allerlei designmeubelen te kopen; hiervoor woonden we op vijftig vierkante meter in Amsterdam.’

Het huis is modern, maar wel met veel oude details.

‘We vonden het leuk om daarmee te spelen, ja. De oude eetkamerstoelen heb ik bijvoorbeeld opnieuw laten bekleden. De vloeren zijn ook heel bijzonder: zulke brede delen zijn tegenwoordig zeldzaam en ze zijn gemaakt van Twickel-eikenhout.’ Wat verder opvalt: overal in het huis hangen oude brandkranen en -slangen. Kasteel Twickel heeft een eigen watertoren en omdat men in de vorige eeuw bang was voor brand, zijn er veel blusleidingen. Gelukkig zijn deze noodapparaten wel prachtig vormgegeven, in glimmend koper en keramiek. Ook opvallend: de geweien die aan de muren hangen, met op elk gewei een datum – van de dag dat het hert geschoten werd. Liesbeths man jaagt voor de instandhouding van het wild op het landgoed. Liesbeth: ‘We eten voornamelijk wild of vegetarisch, vlees van de supermarkt koop ik zelden. Een enorme rijkdom vind ik dat.’

Er zijn zo veel kamers in jullie kasteel, wat is je lievelingsplek?

‘Ik zit graag in de torenkamer, de enige kamer in huis die we in de oude stijl hebben gelaten. We vonden het mooi om die sfeer in één kamer te behouden.’ De torenkamer ligt helemaal aan het einde van de gang en je stapt er inderdaad een eeuw terug in de tijd. Op de houten vloer liggen kleurige kleden, de petrol gordijnen met koorden eromheen reiken tot de vloer, er staat een grote bewerkte schouw in de kamer en de prachtige ornamenten in het plafond zijn nog volledig intact. Liesbeth: ‘Doordat we hier de wandbespanning hebben laten zitten, wordt het geluid gedempt en is het hier altijd stil. Daarbij heb je vanuit de torenkamer een prachtig uitzicht over de rest van kasteel Twickel en de omliggende tuinen.’

Vriendjes van de kinderen staan zeker in de rij om bij jullie te komen spelen…

‘Ze zijn nu nog in de crècheleeftijd, dus ze spelen nog niet zo met andere kinderen thuis, maar straks is het natuurlijk de ideale speelplek, ja. In de laan wonen nog meer gezinnen met kleine kinderen. Dat maakt het vaak een gezellige bende. Ik vind het sowieso belangrijk dat iedereen zich hier welkom voelt. We organiseren regelmatig feestjes en barbecues, en ik vind het leuk om onze vrienden uit de Randstad te verbinden met vrienden uit de omgeving. De grootste voldoening haal ik eruit als mensen zeggen dat het hier zo relaxed is. Onze gasten en kinderen voelen zich hier altijd snel thuis.’

Lees het hele interview nu in WENDY magazine.

Cover WENDY 29

Vlog 8 | Sanne van &Stijl | Alles in de verf: muren, potten, een stoel…

Sanne is interieurstyliste en blogger bij &Stijl. Ze neemt ons elke vlog mee in haar wereld en daarnaast deelt ze leuke en handige tips op het gebied van interieur. In vlog 6 liet Sanne haar nieuwe huis, toen nog midden in de verbouwing, zien. In vlog 7 waren het eerste deel en het tweede deel van de rondleiding te zien. In deze vlog laat Sanne zien dat er nog altijd wat kan veranderen.

Sanne is lekker aan het verven geslagen: een witte muur in de tuin, een ander soort betonlookje in huis, en de stoelen. Ook laat ze je kennismaken met een nieuwe bewoner… Wie dat is? Je ziet het in de nieuwe vlog:

Wil je als eerste de leukste video’s zien op ons YouTube kanaal? Abonneer nu! 

Binnenkijken bij…. de Rotterdamse pracht van Mattie Valk

Rotterdam zou geen Manhattan aan de Maas zijn als er geen oude pakhuizen aan het water zouden staan. In een van die panden in het centrum woont Qmusic-radio-dj Mattie Valk. Met uitzicht op de iconische Erasmusbrug. ‘Ik vind het heerlijk om na het eten met een bakje koffie over mijn dakterras te lopen. Dan zie je de brug prachtig liggen.’

Hartje Rotterdam

Een kleine binnenhaven met zeilboten, terrassen onder de gevel en oude, grijze stalen hijskranen zorgen voor het ultieme havenstadgevoel voor de deur van het appartementencomplex van Mattie Valk. Elke dag komt hij wel even zijn huis uit om hier beneden een biertje te drinken of wat te eten als hij geen boodschappen heeft gehaald. ‘Als ze me zien aankomen, zetten ze mijn bestelling al klaar.’ Het is een van de redenen waarom hij zijn voormalige woonplaats Hendrik-Ido-Ambacht – waar hij in een nieuwbouwhuis in een Vinex-wijk woonde op een kwartiertje van de stad – verruilde voor hartje Rotterdam. Meer reuring. ‘In Hendrik- Ido-Ambacht kon je op zondag een kanon afschieten.’ Terwijl daar de rust af en toe best fijn was, vond hij het als ‘man alleen’ lekkerder om de levendigheid op te zoeken. En zo heeft hij nu dus een huis in het centrum. Of specifieker: in Rotterdam-Zuid. Het oude peperpakhuis met zijn bakstenen muren, grote stalen balken en ramen doet denken aan een industriële loft in hartje New York. Dat wordt niet alleen versterkt door de indeling – volledig open, zonder afgesloten kamers –, maar vooral door het uitzicht. Want vanaf de woonkamer heb je rechtstreeks zicht op de hoogbouw van de stad en de punt van de Erasmusbrug. Het lijkt alsof je de brug vanaf hier, op vier hoog, bijna kunt aanraken.

Deurmattie

Wie binnen komt wandelen over de deurmattie (hij ligt er echt) komt in een waar mannenhuis terecht. Stalen trap, grijze vloeren van gepolijst beton, bruingrijs behang en op de bovenverdieping een strakke keuken met twee wijnkoelkasten. In de woonkamer een vier meter lange velours bank, een grote vingerplant in het centrum van de kamer en in de andere hoek een flipperkast – een relikwie van zijn broer toen die een handeltje had in de speelkasten.

Binnenkijken bij Mattie Valk

Hoe was het om voor het eerst een huis in je eentje in te richten?

‘In de twee huizen hiervoor heb ik altijd samengewoond. Bij vrouwen zit het inrichten, naar mijn idee, iets meer in hun natuur. Ik heb ook het idee dat vrouwen ergens binnenkomen en het dan al helemaal ingericht voor zich zien. Bij mij moet een interieur echt groeien. Ik zit hier al anderhalf jaar en het is nog steeds niet klaar. Zo heb ik een heel slecht oog voor dingen die bij elkaar kleuren of voor combinaties. Dan staat er bijvoorbeeld een tafeltje daar en een bankje hier, en ik kan dan niet bedenken dat bij elkaar te zetten. Zeker mannen die alleen zijn, denken: het is wel goed zo. Dit huis heb ik hier en daar een beetje met hulp van mijn moeder ingericht. Ik denk dat vrouwen eerder slagen maken als het gaat om inrichten.’

Binnenkijken bij Mattie Valk

Hoe ben je aan het huis gekomen?

‘Ik had al best veel huizen gezien in de omgeving, maar daar zat niets tussen. Een goede vriendin kwam dit toevallig tegen op Facebook en stuurde mij dat door. Toen ik binnenkwam, was ik op slag verliefd. Ik vond de indeling uniek, want het zijn eigenlijk twee open ruimtes op twee verdiepingen. De originele muren zitten er nog in en dat geeft het huis meteen karakter. Dat pakte me. Ook toen het leeg was, had het nog steeds smoel. De persoon die er voorheen in zat, was een vergelijkbaar type; een man alleen. Het is natuurlijk ook meer een vrijgezellenhuis. Hooguit kun je er met z’n tweeën wonen, maar je trekt hier niet met drie kinderen in.’

Is het een partypaleis?

‘Vorig jaar heb ik hier met oud en nieuw een housewarming gegeven. Dat doe ik nooit meer! De hele vloer lag vol met vertrapte plastic bekers, op het terras lag overal vuurwerk. Het huis zag eruit als het einde van Flodder 3; volledig afgefikt, een ravage! Ik ben vier uur bezig geweest om de vloer plakvrij te krijgen van alle drank. Sindsdien ben ik veel te bang dat er iets stukgaat. Als mijn neefje en nichtje hier zijn, loop ik ook als een neuroot achter ze aan. Vooral beneden staan dingen die kwetsbaar zijn; foto’s, mijn televisie staat op de grond, de oude flipperkast die als een magneet werkt op kinderen. Er is overal wel iets wat ze kunnen pakken en stukmaken. Ik ben veel te zuinig op mijn spullen.’

Had je dat verwacht toen je alleen ging wonen?

‘Van tevoren had ik niet verwacht dat ik zo’n opruimer zou zijn. In mijn vorige huizen kon ik er echt nog weleens een bende van maken. Toen ik hiernaartoe ging verhuizen, dacht ik daarom: dat wordt een ding. Maar ik ben supernetjes in dit huis! Ook omdat het bijdraagt aan rust. Ze zeggen weleens: opgeruimd huis, opgeruimd hoofd. En ik denk dat het waar is! Als ik ’s ochtends wakker word en er staat nog iets van de vorige avond, dan ga ik meteen opruimen. Mijn schoonmaakster komt één keer in de week, die heeft laatst geklaagd dat ze zich bijna overbodig voelt, omdat het altijd zo netjes is. Haha. Maar ik zou haar nooit opgeven. Het moment waarop ik binnenkom en mijn schoonmaakster is geweest, is een geluksmomentje. Zo lekker!’
Binnenkijken bij Mattie Valk

Oude rommelzolder

Het huis oogt inderdaad heel opgeruimd. Wie beter kijkt, ziet dat het kleurgebruik op de wanden, vloeren en vitrage daaraan bijdraagt. De woonkamer en keuken kennen een rustig en ontspannen palet van bruin, grijs en olijfgroen. Nergens schreeuwerige kleuren of een hysterische print. Nou ja, behalve de knalgele stoel in de woonkamer dan. Niet geheel onbewust past die rust precies bij Matties karakter. ‘Ik kom weleens in huizen waar ik volledig overprikkeld raak door de kleuren. Hier vind ik het lekker dat het rustig oogt. Mijn hoofd slaat altijd op hol met ideeën voor het programma van morgen. Ik krijg mijn gedachten maar moeilijk in lades en vakken. Mijn hoofd is meer een oude rommelzolder, zeg ik altijd. Dus als je ook nog een huis hebt waar alles op je af komt, vind ik dat niet fijn. Ik wil juist ontspannen thuis.’ Hij geniet dan ook het meest van de lange avonden in zijn open keuken op de bovenverdieping. ‘Ik vind het heerlijk om na het eten met een bakje koffie over mijn dakterras te lopen. Dan zie je de stad zo mooi liggen.’ De grote ovalen keukentafel is ook de plek waar de beste gesprekken plaatsvinden. Als Mattie visite heeft, wordt het daar altijd heel laat. ‘Het is het hart van het huis,’ legt hij uit terwijl hij intussen op de afstandsbediening drukt om de fontein op het dakterras aan te zetten. En dan gaat plotseling ook het zonnescherm in, dat automatisch op te veel wind reageert. Had hij trouwens al verteld dat de planten via een geautomatiseerd systeem water krijgen en het licht door middel van een sensor in de badkamer aangaat?

Binnenkijken bij Mattie Valk

WENDY 27
Benieuwd naar alle foto’s van Mattie’s woning? Je ziet het in de WENDY #27 die nu in de winkels ligt!

Video: binnenkijken bij Monique Smit!

Bijna is het zover, woonmaand oktober! Onze extra cover staat helemaal in het teken van wonen. Waarmee wij graag jullie grote wens om meer te lezen over wonen willen vervullen. Zo kijken wij binnen in het huis bij inspirerende BN’ers. Deze keer kijken wij binnen bij Monique Smit! 

Monique woonde altijd in hartje Volendam maar is begin dit jaar verhuist naar een kindvriendelijke buitenwijk. Haar vrienden verklaarden haar voor gek. ‘Je gaat het centrum zo missen’, zeiden ze. Maar dat was niet het geval. Monique vindt het heerlijk in de ruime woning aan het water, met hier en daar Volendamse accenten.

Ben je benieuwd naar het huis van Monique? Kijk dan snel deze te gekke video!

Wil je als eerste deze leuke video’s zien? Abonneer dan op ons YouTube kanaal.