Quarantaine Koningin Minou zorgt voor plezier in moeilijke tijden

Minou woont en werkt sinds 12 jaar in Beirut, Libanon. Ook daar was er dit jaar een lange lockdown vanwege het Corona virus. Iets wat Minou heeft weten om te zetten tot iets positiefs. Ze startte een fotoproject waar ze 60 dagen lang elke dag een deel van het huis omtoverde in een magische wereld van sprookjes, reizen en beroemdheden. Ze verkleedde zich met wat in huis was en nam van het geheel een foto. De foto’s werden een dagelijks plezier voor veel mensen die ook een lockdown doormaakten waar dan ook ter wereld. Deze foto’s zijn nu te vinden in haar boek ‘Quarantine Queen’.

Een Bijzondere Dag

‘Ben je zover?’ Mijn man ijsbeerde van het bed naar de badkamer en terug. ‘Ja ja, bijna!’ Ik deed een wit riempje om mijn middel. Het stak mooi af tegen het donkerroze van mijn jurk. Vandaag gingen we een bezoek brengen aan de drukkerij waar de eerste druk van Quarantine Queen van de pers zou rollen. Dat kon ik natuurlijk niet zonder bijpassende outfit laten gebeuren! ‘Hakken of gympen?’ riep ik richting de slaapkamer. ‘Gympen! Dat is handiger in de drukkerij!’ En daar gingen we.

Ik had nog nooit eerder een drukkerij van binnen gezien en door mijn voorliefde voor grote machines was ik dan ook enorm opgetogen, en natuurlijk niet in het minst omdat mijn boek met lockdown foto’s geprint zou worden vandaag.

Tussen maart en mei 2020 vond er een lange lockdown plaats in Libanon en mijn man en ik startten een onverwacht fotoproject, de blog daarover kun je hier lezen. Elke ochtend na het ontbijt toverden we een deel van ons huis om in een magische wereld van sprookjes, reizen en beroemdheden, verkleedde ik me met wat we in huis hadden en namen we van het geheel een foto; zestig dagen lang. Mensen over de hele wereld begonnen al snel mijn dagelijkse foto te volgen en voordat ik het wist bracht ons dagelijkse kiekje een moment van vreugde in de lange dagen van lockdown voor velen.

Bij de Drukkerij

‘Ohhh, ik weet niet of dit zo’n goed idee is hoor’, stamelde de kleine zeemeermin toen we de auto uitstapten onder het grote gebouw. Haar nieuwe benen, waar ze nog lang niet aan gewend was, wiebelen onder haar. Ze vond het allemaal erg spannend. Maar Tibbers, de grote witte teddybeer uit het boek, stak haar een hart onder de riem: ‘Het is niet gevaarlijk hoor, ze maken hier boeken!’. Mijn man liep voor me uit en had geen idee dat ik niet als enige de auto uitgekomen was, maar de zestig karakters uit mijn boek met mij.

De drukkerij bevond zich onder de grond en terwijl we ons allemaal in de lift propten mompelde het personage dat eruit zag als Charlie Chaplin: ‘Nothing is permanent in this wicked world, not even our troubles’, terwijl hij ongemakkelijk tegen de als Audrey Hepburn verklede dame aangedrukt zijn gezicht in de plooi probeerde te houden. Audrey Hepburn leek daarentegen enorm opgewonden over het hele gebeuren en lachte hartelijk terwijl de sigaret in haar lange sigarethouder bijna het haar van Charlie verbrandde.

Ping! De liftdeuren openden zich en we keken recht de grote drukkerij in waar allerlei grote machines al zuchtend en steunend hun werk deden. Gezamenlijk liepen we richting de enorme printer waar we straks allemaal in geur en kleur uit zouden komen rollen. Drie mannen waren druk in de weer om alles voor te bereiden: grote platen (voor verschillende kleuren) met elk wel 12 pagina’s afbeeldingen en tekst erop gingen hier en daar de machine in. Tijgertje kon alle opwinding bijna niet aan en stuiterde van rechts naar links om de machine heen: ‘Dat ben ik op die foto! Kijk dan!’ riep hij opgetogen terwijl hij naar een groot computerscherm wees. Ik lachte hardop en stapte de trap aan de zijkant van de printer op om de grote inktrollen van dichtbij te bekijken.

Beep, beep, beep, beep, galmde het door de drukkerij en de enorme machine kwam in beweging. Grote vellen dik papier rolden over een lopende band de printer in door de eerste kleur, de tweede, de derde…. Op dat moment kropen Chop, Chop, Chop en Chop, de vier stoute kabouters, uit mijn tas tevoorschijn en voor ik het wist zaten ze boven op de printer en keken met verbazing naar de natte, glanzende, rode verf die hun mutsen vereeuwigde op het papier. ‘Hey! Dat zijn wij! Met die whisky op de pokertafel…. Ohh, toen hebben we veel gewonnen!’ riep een van de Chops. De rest knikte instemmend toe.

De man die aan het uitende van de machine stond wuifde ons naar zijn kant te komen waar de eerste gedrukte pagina eruit zouden rollen. We renden allemaal naar hem toe. Jasmin kwam aangevlogen op haar tapijt met nog drie anderen naast haar die dankbaar gebruik maakten van haar aanbod hen door de drukkerij te vliegen, en vloog in haar enthousiasme bijna tegen een enorme container verf aan. ‘Woohooooo’, riep Jackson de gans terwijl hij met zijn vleugels klapperde, ‘dat ging nog maar net goed!’.

Toen werd het ineens heel erg stil terwijl we allemaal in spanning naar de draaiende rollers keken. Beep, beep, beep, klonk het weer en met een golvende beweging rolde de eerste print uit de machine. ‘Oh!’ verzuchtte de kleine zeemeermin. Iedereen boog zich naar voren om de afdrukken van dichtbij te bekijken en de ah’s en oh’s vulden de ruimte. Vanuit het niets sprong de Ninja onder ons op de grote machine en met een paar zwaaiende bewegingen met zijn zwaard viel het grote vel papier uiteen in perfect afgemeten pagina’s. ‘Die kunnen naar de binderij!’ riep hij, terwijl hij weer verdween in hetzelfde niets vanwaar hij gekomen was. Alice (uit Wonderland) klapte in haar handen: ‘het boek is nu echt bijna klaar!’ Iedereen juichte.

Een week later zat ik thuis op de bank toen de bel ging en de eerste doos boeken voor de deur stond. Terwijl ik de doos openmaakte dacht ik terug aan deze bijzondere fotoreis die begon in Maart 2020 tijdens de eerste lockdown in Libanon; een onverwacht project van zestig dagen waarin ik thuis een bezoek bracht aan het strand, op reis ging naar Londen en een dagje doorbracht in de sneeuw. Ik maakte mee wat het was om als Jasmin op een vliegend tapijt rond te vliegen en om als Lara Croft over de grond te kruipen als was mijn huis een grot met een verborgen schat.

De foto’s werden een dagelijks plezier voor veel mensen die ook een lockdown doormaakten waar dan ook ter wereld. Leraressen in Japan en Australië gebruikten de foto’s om hun leerlingen te inspireren om thuis bijzondere momenten te creëren in deze vreemde nieuwe wereld, een manager in Finland vrolijkte elke dag haar werknemers op tijdens de dagelijkse online vergadering, en een familie in Texas creëerde hun eigen ‘dagje strand’ in de achtertuin met bierkrat, opblaasboot en al. Hoe bijzonder! Zo veel mooie reacties, maar ook nieuwe ideeën en bijzondere conversaties.

Zelfs in moeilijke tijden hebben we het vermogen om vreugde te creëren in de meest simpele momenten van de dag. Daar heeft niemand een bijzondere outfit voor nodig, alleen de kracht van de verbeelding. Nieuwsgierig wat het geworden is? Neem hier een kijkje voor het boek.

Over Minou

Minou woont en werkt sinds 12 jaar in Beirut, Libanon met haar Libanese man. Haar zoon studeert in Nederland. Ze reisde de hele wereld over en toert regelmatig samen met haar man in hun motorhome door de VS. Minou runt haar eigen bedrijf als gecertificeerd coach en werkt met mensen over de hele wereld die worstelen met stress, work-life balance en burnout. Kernwoorden: support, zelf-ontwikkeling, de kracht van toegepaste verbeelding, genieten, de maakbaarheid van het leven in eigen hand nemen en jezelf durven zijn. Kijk ook op haar site.

Meer artikelen van Minou lees je hier.