fbpx

Simone over onvruchtbaar zijn

Door: Ruby

Foto: Kristel van Herpt

Simone Sinjorgo (53) is onvruchtbaar. Ze woont samen met Leon en haar hond Louis. Ze is ongewenst kinderloos mede door een misvormde baarmoeder en onbegrepen onvruchtbaarheid na IVF. Simone deelt haar verhaal met ons en vertelt hoe ze haar leven gaandeweg weer heeft opgepakt.

Lelijk eendje

‘Jarenlang voelde ik me een mislukte vrouw en had ik het gevoel dat ik er niet toe deed in de wereld. Ik noemde mezelf vaak een lelijke eendje in gezelschappen. Aan de buitenkant liep ik rond met een masker, alsof alles goed was, maar van binnen voelde ik me eenzamer dan ooit. Ik vroeg me af wat het nut was van mijn leven als ik geen moeder kon worden. Dit is inmiddels compleet veranderd.’

Misvorming van de baarmoeder

‘In 1995 verhuisde ik met mijn ex-man naar Tsjechië. We waren net getrouwd en hadden samen een kinderwens. Het perfecte moment om te kiezen voor een gezin. Helaas liep het anders dan gehoopt. Ik voelde dat er wat mis was. Onderzoeken volgden en er bleek een flinke misvorming in mijn baarmoeder vanaf mijn geboorte te zijn en mijn ex-man bleek verminderd vruchtbaar. Die dag viel ik in een zwart gat. Ik voelde boosheid, verdriet en onmacht. Ineens lag mijn droom van moeder worden en een gezin in duigen. Ik was net 29 jaar en voor het eerst in mijn leven werd ik geconfronteerd met de ‘echte’ zin van het leven. Als ik geen moeder word, wie word ik dan?’

Moeilijkste beslissing

‘De gynaecoloog zei dat we nauwelijks kans zouden maken om zwanger te worden zonder IVF. Dat was een enorme dreun en ik kon het niet geloven. Ook vertelde ze dat niet zeker was of ik door de misvorming in mijn baarmoeder een zwangerschap kon volbrengen zonder risico’s. Periodes van meer onderzoeken volgden. We besloten toch eerst voor hormonen en kunstmatige inseminatie te gaan. We gingen uit van goede begeleiding tijdens een zwangerschap. Elke maand was er weer de teleurstelling en tegen beter weten in bleven we hopen. Uiteindelijk zijn we toch voor IVF gegaan. Dit is zo’n 21 jaar geleden. We hadden veel goede eicellen en zaadcellen. Maar er ontstond geen enkele bevruchting. Dit was zeldzaam, dus werd ICSI voorgesteld waarbij één spermacel direct wordt geïnjecteerd in één eicel in de hoop dat bevruchting dan wel zou lukken. Maar ICSI stond toen nog in de wetenschappelijke kinderschoenen. Wat was wijsheid? Niemand kon daar een antwoord op geven. Samen hebben we de moeilijkste beslissing ooit genomen: stoppen. Ons huwelijk, seksleven, vrienden, werk, alles was voor altijd veranderd. Het was lichamelijk en mentaal een slopend proces. Even voelde het als een opluchting. Maar mijn emotionele rollercoaster begon toen pas echt.’

Ergens bij horen

‘Ik zou nooit moeder en oma worden. Mijn leven was ineens niet zo maakbaar en kneedbaar als het leek. Ik stortte me op mijn werk en op succesvol worden. Ertoe doen. Ergens bij horen. Want als kinderloze moeder hoorde ik nergens bij. Ik keek naar gezinnen, ouders op schoolpleinen, kinderwagens, kinderfeestjes, sinterklaasvieringen, Kerst, noem het maar op. Ik wist toen nog niet dat 1 op de 6 stellen met dezelfde pijn rondliep als ik.’

Eenzame vicieuze cirkel

‘De leegte van niet kunnen dragen en baren is nauwelijks onder woorden te brengen. Ik voelde me als vrouw mislukt. Ik sprak nooit over mijn misvormde baarmoeder. Wel vertelde ik over mijn kinderloosheid. Bijna net zo klinisch als de behandelingen. Alsof het niet over mij ging. Daardoor dacht mijn omgeving dat het goed met me ging. Dus na verloop van tijd vroegen mensen niets meer, terwijl ik wel verlangde naar contact. En ik begon er zelf ook niet meer over. Ik had geen zin om mijn emoties te delen uit angst voor goedbedoelde reacties. Het was een eenzame vicieuze cirkel waarin alleen ik verandering kon brengen. Dit alles stond  ‘onzichtbaar en onuitgesproken’ tussen vriendschappen in. Zeker toen zij kinderen kregen. Het was pijnlijk om te zien dat het bij hun wel lukte, dus bleef ik steeds vaker weg. Of zocht ik geen contact meer. Hierdoor heb ik goede vrienden verloren. Voor mijn gevoel hoorde ik er niet meer bij.’

Burn-out en rughernia

‘Door het wegvallen van mijn droom viel als het ware de basis van mijn bestaan weg. Hierdoor kwamen oude pijnen terug. Om te kunnen dealen met mijn situatie en verdriet zette ik mijn gevoel uit. Van deze overlevingsstrategie, om me te beschermen tegen nog meer teleurstellingen, was ik me totaal niet bewust. Ik vulde mijn ‘lege gevoel’ met keihard werken, sporten en nooit meer stil zitten. Ik was constant bezig en op de vlucht om succesvol te zijn of te worden in mijn werk. Van binnen ging ik kapot als ik vriendinnen met kinderen zag, maar ik deed er niks mee. Mijn verdriet hield ik verborgen, ik sprak erover alsof het over iemand anders ging. Het putte mij uit. Een paar jaar later stortte ik in elkaar: ik kreeg een burn-out en een rughernia. Letterlijk geknakt door het leven. Drie maanden lag ik op de bank en in bed. Zonder zware medicatie kon ik de dag nauwelijks doorkomen. Voor de eerste keer zocht ik psychische hulp. Ik had geen keuze meer, ik kon het niet alleen oplossen. Drie maanden heb ik nauwelijks kunnen lopen en ruim een jaar niet kunnen werken: dat heeft pas mijn ogen geopend. Ik werd gedwongen mijn pijn in de ogen aan te kijken. En niet alleen van mijn kinderloosheid. Alles wat ik onderdrukt had in mijn leven kwam omhoog. Vluchten kon niet meer.’

Zoektocht naar mezelf

‘Gaandeweg realiseerde ik me steeds meer dat zingeving in mijn leven juist voortkwam vanuit pijn, tegenslagen en dingen die niet lukte. En ik leerde dat deze elementen dus ook onlosmakelijk met het leven verbonden zijn. Ik was daar nooit zo mee bezig geweest. Doordenderen, aanpakken en ‘niet lullen maar poetsen’ was mijn manier geworden van vermijden van moeilijke situaties. En ik besefte dat mijn onzichtbare verlies rouw en depressieve gevoelens veroorzaakt hadden. Stap voor stap accepteerde ik mijn nieuwe werkelijkheid. En ik moest leren om mezelf weer te ontdekken. Er zijn echt momenten geweest dat ik het niet meer zag zitten. De kunst was om hulp te vragen en het allemaal niet meer alleen te willen doen. Juist door de steun en hulp van anderen heb ik mijn pijn kunnen verweven in mijn leven. En van daaruit ontstond ruimte voor mezelf, ontspanning en nieuwe zingeving. Ik ging mezelf ontwikkelen in coaching en elf jaar geleden opende ik mijn praktijkdeuren.’

Anderen helpen

‘Mijn studie lichaamsgerichte psychotherapie zorgde voor de echte omslag. Toen zag ik in dat vertellen over mijn ongewenste kinderloosheid en de weg naar herstel anderen inspireerde om hun verhaal te vertellen. Ineens ging mijn pijn naar zingeving, want inmiddels heb ik er mijn werk van gemaakt. Sinds anderhalf jaar richt ik me op vrouwen en stellen met een kinderwens of kinderloosheid. Mijn ervaringsdeskundigheid, story-telling en psychosociale kennis bundel ik samen om het taboe op dit onderwerp te doorbreken. En anderzijds om anderen te helpen bij hun verdriet.’

Levensles

‘Jouw leven is rijk aan vele mooie dingen, ook al voelt dat nu misschien niet zo. Ja, ongewenst kinderloos zijn heeft impact op je hele leven, maar het is echt mogelijk om een ‘nieuwe’ vervulling in je leven te krijgen en jouw nieuwe werkelijkheid in je leven te aanvaarden. Ik gun het je van harte. Wees trots op de stappen en risico’s die je tot nu toe genomen hebt rondom je kinderwens. En wees trots op de grenzen die je bent overgegaan. Op de dingen die je voorheen nooit bedacht zou hebben te doen. Maar je bent ervoor gegaan, je hebt het gedaan. En dat bewijst des te meer hoe sterk je bent als vrouw. Je ging voor het onbekende. Precies dat is wat ik jou ook voor de rest van je leven gun. Dat je opnieuw risico’s durft te nemen om nieuwe dingen te ontdekken. Om hulp te vragen. Het voelt wellicht als een sprong in het diepe, maar in het onbekende ontmoet je nieuwe mensen, leer je nieuwe dingen die je laten groeien en bloeien. Bovenal ontdek je daarmee vast nieuwe dromen en je verborgen schatten waarmee jij ook iets voor een ander kunt betekenen. Je bent het waard, gun het jezelf. Create your own power story!

Klik hier voor meer powerstories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Melany had zeventien jaar lang een kinderwens, maar het lukte niet om zwanger te worden: ‘Alle 388 fases waar mensen die een kinderwens hebben doorheen gaan, heb ik meegemaakt: medisch, niet-medisch, sociaal, maatschappelijk, psychisch. Het traject waar je ingaat als de kans groot is dat je niet op een natuurlijke manier zwanger kunt raken, heb ik als heel zwaar ervaren. Er zou betere begeleiding moeten komen, voor, tijdens en na het traject. Toen ik te horen kreeg dat ik uitbehandeld was, geloofde ik er niets van. Het voelde bijna als een belediging en die term keur ik dan ook heel erg af. Het is namelijk niet zo dat JIJ uitbehandeld bent. Dat klinkt alsof je uitgespeeld bent, je beurt is over, maar dat is helemaal niet het geval. Het is geen diagnose, het is niet eens een aanname. Het effect van zo een uitspraak wordt zwaar onderschat, vrouwen zuigen dit op. Het laat een afdruk achter op hun zelfbeeld. Ik was bezig met het hervinden van rust en balans. Ineens werd ik niet meer ongesteld. Het onmogelijke werd werkelijkheid: ik was zwanger! En nog op de natuurlijke manier ook. Wie had dat gedacht? Het laatste advies was eiceldonatie en hier hadden wij het toch zelf even geflikt. Ik was (ondanks dat ik me 25 jaar oud voelde door de maatregelen die ik had getroffen) 42 jaar. Toen het echt tot me doordrong ging ik van alles voelen, maar ik ben geen dag misselijk geweest. Het was echt de perfecte zwangerschap, de perfecte bevalling en een ijzersterk gezond kind. Ik steek nu veel energie in mijn stichting Kinderwensbloggers. We brengen niet alleen positieve energie naar lotgenoten, we informeren en adviseren op alle vlakken. De grootste levensles die ik geleerd heb, is dat je vertrouwen moet hebben in jezelf, in je lichaam en in de toekomst. Wat dat dan ook zal zijn. Luister naar je hart, want daar wordt de wens geboren. De enige die hoort wat je hart zegt dat ben jijzelf en als jij niet luistert naar je hart, hoort niemand wat het zegt.’ #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #kinderwens

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

(Visited 1.402 times, 61 visits today)

MEEST VIEWED

Blije momenten met onze
wekelijkse nieuwsbrief