fbpx

Angelique is seksueel misbruikt door haar opa

Angelique Rijk is vroeger misbruikt door haar opa: ‘Dingen die ik lang niet heb begrepen, die geheim waren, die ik niet wilde en vreselijk vond.’ Recent schreef ze haar autobiografie Onzichtbaar. Ze vertelt haar verhaal en citeert een aantal quotes uit haar boek.

Misbruikt door mijn opa

‘Op 6-jarige leeftijd begon het seksueel misbruik door mijn opa. Vanaf dat moment is mijn veilige, vertrouwde leven veranderd. Ik werd steeds stiller, voelde me angstig, schakelde mijn gevoel uit en maakte me onzichtbaar. De leerkrachten vertelden mijn ouders dat ze vaak niet in de gaten hadden dat ik ook in de klas zat. Waarom zag niemand dat er iets met me aan de hand was? Ze lieten me gewoon onzichtbaar zijn. Tegelijkertijd voelde ik dat er iets aan de hand was met mijn moeder. Zo klein als ik was, voelde ik haar spanningen. Ik deed mijn best om mijn ouders gelukkig te maken en werd de lieve, behulpzame, begripvolle dochter en voelde me verantwoordelijk voor het geestelijk welzijn van mijn moeder. Ik richtte me zo op het geluk en de behoefte van anderen binnen én buiten ons gezin, dat ik niet meer stilstond bij wat ik zelf nodig had. Wat ik voelde deed er niet toe.’

 ‘De schaamte om wat er gebeurde met mijn opa was zo groot, dat ik uit alle macht probeerde net te doen alsof het niet gebeurde.’

Open kaart spelen

‘Op 14 jarige leeftijd heb ik mijn ouders verteld wat er met mij gebeurde. Het was vreselijk moeilijk om de woorden te vinden en te vertellen wat er met mij gebeurde. Hoe moest ik vertellen dat de vader van mijn moeder, mijn opa, deze dingen met mij deed? Dingen die ik lang niet heb begrepen, die geheim waren, die ik niet wilde en vreselijk vond. Mijn ouders geloofden me! Mijn vader zei me dat hij met opa zou gaan praten en dat het zou stoppen, dat opa voortaan niet meer aan mij zou komen.

Pas veel later kreeg ik te horen dat ook mijn moeder als kind zwaar mishandeld en seksueel misbruikt is door haar vader. Hij was een sadist, zo vertelde ze me. Ook vertelde mijn moeder me, dat ze tijdens de oorlog in Indonesië als kind gevangen heeft gezeten in het kamp Tjideng, een van de gewelddadigste concentratiekampen. Mijn moeder heeft vroeger nooit over haar verleden kunnen en durven praten. Ze is zwaar getraumatiseerd en dat heeft ook invloed gehad op iedereen in ons gezin. Ondanks wat ze heeft meegemaakt is mijn moeder echter een goed en warm mens.’

Depressief

‘Als tiener begonnen de problemen bij mij pas echt. Ik werd somber, vond het erg moeilijk contact te maken met andere kinderen, voelde me lelijk, niets waard en onzeker. Ik stopte mijn gevoel weg, maar mijn hoofd maakte overuren. De gedachten en angsten kronkelden als een eindeloze worm door mijn hoofd, maar ik kon het geen woorden geven.

‘Mijn lichaam voelt niet van mij. Ik ben inmiddels een jonge vrouw, maar wil mezelf niet zien. Ik kan niet naar mezelf kijken. Kan mezelf niet aanraken. Ik verzorg mezelf omdat ik vind dat ik dat moet doen. Maar mijn lijf negeer ik, het is er niet als het aan mij ligt. Ik kan niets moois aan mezelf vinden, Ik voel me lelijk ook al zeggen anderen dat dit niet zo is. Ik zou willen dat ik trots zou kunnen zijn op mijn lijf. Maar het voelt niet van mij en het voelt niet fijn.’

Ik werd depressief, voelde me wanhopig en zocht als 17-jarige hulp. In die tijd was er echter nog nauwelijks aandacht en bekendheid rondom seksueel kindermisbruik. Dus ook niet welke gevolgen dit kon hebben voor een kind. Het niet vinden van de juiste hulp zorgde ervoor dat ik de sombere, depressieve gevoelens bleef houden. Maar de buitenwereld mocht dit vooral niet zien. Ik deed er alles aan om zo normaal mogelijk te zijn. De angstgevoelens en het gevoel dat ik niet belangrijk was bleven aanwezig. Ik heb vaak aan zelfdoding gedacht en balanceerde op het randje van opgeven en volhouden. Maar niemand mocht dit zien.’

‘Vreemd genoeg zijn het niet de feitelijke herinneringen aan het seksueel misbruik die voor problemen zorgen. De meeste problemen heb ik met hoe ik over mezelf denk, hoe ik me voel als vrouw, als mens.’

Mijn zus pleegde zelfmoord

‘Tijdens het schrijven van mijn autobiografie, maakt mijn jongere zus een einde aan haar leven. Ook nu merkte ik dat anderen het vaak erg moeilijk vonden mij te benaderen en te vragen naar mijn zus. Zelfdoding is een onderwerp waar mensen vaak geen raad mee weten. Dat begrijp ik ook. Maar ik wilde zelf heel graag vertellen over mijn zus, doch voelde de angst bij de ander om door te vragen en dus hield ik mijn mond.’

Monsters

‘Ik besefte heel goed dat alleen ik degene was die mijn monsters kon verslaan. Het lukte me echter niet alleen. Belangrijk hierbij was dat ik uiteindelijk de juiste hulp heb gevonden van een psychotherapeute en altijd de steun voelde van mijn familie, enkele goede vrienden en mijn man Bart. Maar ook door mijn doorzettingsvermogen en het niet meer weglopen van mijn monsters. Juist het aangaan van mijn angsten en onzekerheden, het leren voelen wat mijn behoeftes zijn en me niet altijd meer richten op de behoeftes van de ander, heeft me geholpen. Ondanks mijn zwarte gedachten en de uitputting van het vele vechten, heb ik toch doorgezet en wil ik graag iets van mijn leven maken. Ik ben niet bitter geworden of negatief, maar wil mijn leven positief leven en betekenisvol kunnen zijn.’

1 op de 7 meisjes wordt misbruikt

‘Uit onderzoek blijkt dat 1 op de 7 meisjes seksueel misbruikt wordt door een familielid. Ongeveer 1 op 4 vrouwen heeft als kind te maken gehad met seksueel misbruik door iemand die niet tot de familiekring behoort, maar wel een bekende is. Ongeveer 1 op de 25 mannen is in zijn jeugd seksueel misbruikt door een verwante. Daar hebben we het liever niet over, maar juist dat geeft plegers ruimte. Misschien ken je zelf een kind wat op dit moment misbruikt wordt, maar waar je het niet van weet.’

‘Leren we onze kinderen dat ze ‘nee’ mógen zeggen als iemand, zelfs een lieve oom of de oma, vraagt om een kusje en het kind dit niet wil? Of zeggen we dat het beleefd is om hen een kus te geven en dwingen we het kind op die manier om over z’n grens te gaan? Op die manier leren we het kind dat volwassenen de grens bepalen. Dat een volwassene meer te zeggen heeft over je lichaam dan jijzelf als kind. Leer je kind wat normale aanrakingen zijn en welke niet, zodat ze herkennen wat er gebeurt als ze misbruikt worden.’

Je bent een doorzetter

‘Naast voorlichting over seksueel misbruik, is het belangrijk meer aandacht te besteden aan het stellen van grenzen, het omgaan met je emoties, het respecteren van elkaars lichaam, maar ook over wat het betekent om psychische problemen te hebben. Dat dit niet betekent dat je zwak bent. En dat je jongeren met psychische problemen juist niet moet mijden. Het vechten tegen een lichamelijke ziekte wordt nog vaak gezien als krachtig en sterk, je bent een doorzetter. Mensen met psychische problemen, met depressies die steeds terugkomen, moeten beter hun best doen, harder vechten. Het mag vooral niet te lang duren. Het wordt echt tijd dat het beeld hierover gaat veranderen!’

Onzichtbaar

In het boek vertel ik hoe ik gevochten heb tegen de monsters in mijn hoofd, het niet meer willen leven, over ongewenst kinderloos zijn en moeten leven met de diagnose fibromyalgie. Maar ook hoe ik gevochten heb voor mijn geluk en steeds het goede wil blijven zien. Ik ga de strijd aan met mezelf, waarbij ik de complexe patronen en gedragingen probeer te ontrafelen die vaak het gevolg zijn van seksueel misbruik en leven in een getraumatiseerd gezin. Met mijn verhaal hoop ik anderen aan te sporen niet met geheimen rond te blijven lopen en hulp te zoeken. In het boek geef ik daarom tips en leg ik uit dat het belangrijk is kinderen tijdig voor te lichten, zodat ze misbruik herkennen. Ouders en scholen zouden het meer over misbruik moeten hebben. Niet om kinderen bang te maken, maar om bewustwording te creëren en kinderen te leren dat ze iemand in vertrouwen mogen nemen en zelf iets te zeggen hebben over hun eigen lichaam.

Het is nog steeds erg moeilijk openlijk te praten over seksueel misbruik en depressies. Als ik het op latere leeftijd al eens aandurfde om er over te praten, wisten mensen vaak niet hoe ze moesten reageren. Maar durf te vragen! Ik wil mensen meegeven dat het oké is om vragen te stellen en door te vragen. Om juist niet de moeilijke onderwerpen uit de weg te gaan. Een simpel lijkende vraag kan zoveel betekenen in iemands leven.

Ik was een slachtoffer, maar ben dat al lang niet meer.’

Koop hier het boek ‘Onzichtbaar’.

onzichtbaar

Klik hier voor meer power stories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Artjanna is op verschillende momenten in haar jongere jaren jarenlang fysiek misbruikt. In haar familie zijn er nog meer vrouwelijke familieleden slachtoffer geweest van seksueel misbruik: ‘Jarenlang heb ik mezelf onnodig klein gehouden, waardoor ik slechts een klein gedeelte van mijn ware potentie heb benut. Doordat ik ben opgegroeid en grootgebracht in een omgeving waar mijn persoonlijke groei niet gestimuleerd werd, heeft het bij mij aardig wat jaartjes geduurd voordat ik erachter kwam dat er eigenlijk veel meer in mij zat en dat er wel degelijk een plek voor mij op de voorgrond bestond. Angsten, fobieën, onzekerheden, blokkades, belemmerende overtuigingen en zelf trauma’s, ik had ze allemaal. Ik merkte dat ik me heel lang schaamde voor wat er gebeurd was en het respect over mijn eigen lichaam verloor. Ik heb gelukkig veel steun gehad aan mijn man, mijn ouders en andere familieleden. Daarnaast ben ik ook met mezelf aan de slag gegaan. Denk aan therapie, trainingen en opleidingen. Nadat ik eindelijk alle moed had verzameld om aangifte te doen had de politie niet voldoende bewijs om degene te straffen. Ik heb de dader jarenlang niet gesproken, tot het moment dat mijn oma overleed. Mentaal merkte ik dat dit veel in me losmaakte. Ik heb toen ook besloten om deze persoon te vergeven voor datgene wat mij is aangedaan, zodat ik zelf niet meer met deze woede zou rondlopen. Voor mij was het verhaal naar buiten brengen en de aangifte doen ook een stuk verwerking. Zodat ik er in ieder geval alles aan gedaan had wat ik zelf kon doen en dit op deze manier kon afsluiten. Bij mij is er een missie ontstaan: duizenden vrouwen helpen om in hun kracht te gaan staan waarbij ik tegelijkertijd kan bijdragen aan een beter leven voor vrouwen die klaar zijn voor de volgende stap in hun leven. Ondanks alles geloof ik erin dat ik dit allemaal moest meemaken om andere vrouwen die ook een heftig verleden hebben doorstaan te snappen, waardoor ik nu in staat ben om ze te helpen op persoonlijk vlak en in hun business.’ #POWERSTORY #verhalendelen #inspireren #kracht

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on

Lisa haar vader dreigde het gezin uit te moorden

Ik ben Lisa van Ris, 49 jaar oud en moeder van een zoon van 19 jaar. Mensen die mij kennen weten dat Lisa niet mijn echte naam is. De reden dat ik deze pseudoniemnaam gebruik, is om mijn familie en andere betrokkenen enigszins te beschermen. Niemand die mij ziet zal vermoeden dat de eerste vijftien jaar van mijn leven bol stonden van fysieke en geestelijke mishandeling.

Onveilige thuisbasis

‘Als kind ben ik opgegroeid in een onveilige thuissituatie. Tot mijn 15e leefde ik in een gezin waar vrijwel dagelijks fysieke en geestelijke mishandeling plaatsvond. Als klein meisje was ik grotendeels aangewezen op de zorg van mijn vader; ik was de jongste thuis, een nakomelingetje en niet gepland. Mijn broers en zussen gingen naar school of waren het huis al uit en mijn moeder werkte in de fabriek en had het druk met het huishouden. Mijn vader was een uiterst agressieve man en bovendien vuurwapengevaarlijk. Deze vuurwapens waren altijd geladen en doorgetrokken. Bijna elke dag dreigde hij om zijn wapens te gebruiken, hij wilde zijn gezin van kant maken en daarna zichzelf.’

Het leven in angst

‘Ik kan mij mijn vader niet anders herinneren dan een schreeuwende en tierende man. Hij sloeg regelmatig mijn oudere broers en zussen in elkaar, waardoor ik van angst onder de tafel kroop. Toen ik een jaar of acht was, begon mijn vader aan een bijzondere hobby; de schietsport. Vanaf die tijd waren er altijd wapens in huis. Deze droeg hij bij zich in een holster aan zijn heupen en lagen elke dag, allemaal geladen, voor hem op een tafelt. Er hing constante een dreiging in huis. Mijn vader was hartstikke gek en verschrikkelijk depressief en daarmee een gevaar voor zichzelf en voor anderen. Ik verwonder mij er dan ook nog steeds over dat hij een vuurwapenvergunning kreeg.’

Geen hulp

‘Zijn wil was wet. Er gebeurde niets dat hij niet goed vond en weigerde iedere vorm van hulp. Mijn vader had altijd veel last van migraine, waarvoor de huisarts met regelmaat werd ingeschakeld. Deze huisarts wist ook wel dat mijn vader zeer dominant en uiterst agressief was, want dat had derest van het gezin aan hem verteld. Ook wist hij dat er één zusje op 13-jarige leeftijd was weggelopen van huis en in een kindertehuis is komen te wonen. Dus zo’n huisarts had echt wel moeten ingrijpen, maar helaas. Mijn vader zou uit zichzelf geen hulp aanvaarden. Hij vond dat alles wat hij deed volkomen rechtvaardig was. Iedereen was gek, vervelend of dom. Behalve hij. We stonden met onze rug tegen de muur’

Dieptepunten

‘Ik was een jaar of negen toen mijn vader mijn moeder met een bijl wilde slaan. Ik was heel bang, maar ben op dat moment tussen hun in gaan staan. Op dat moment liet mijn vader zijn arm zakken en dacht ik dat het gevaar geweken was, maar opeens gooide hij de bijl door de kamer heen. Echt verschrikkelijk. Hij werd met de dag gekker, tot dat de zaak volledig uit de hand liep en mijn vader mij op 15-jarige leeftijd een week lang heeft vastgehouden in huis. Ik heb kunnen vluchten, net voor het moment dat de politie een inval deed en mijn vader overmeesterde. Het was echt de meest afschuwelijke week van mijn leven.’

Overleven

‘Ik probeerde me zo rustig mogelijk te houden. Dan overleefde ik het wel. Wat heel fijn was, was dat mijn lievelingszusje op kamers ging wonen en ik zeer regelmatig in het weekend bij haar kon logeren. Dat was echt de hemel. Ik praatte dan zo min mogelijk over de fysieke en geestelijke mishandeling thuis, eigenlijk helemaal niet. Ik probeerde bij mijn zusje dan maar zoveel mogelijk te genieten. Dan lukte het om een beetje te ontspannen.’

Een continue angst

‘Ik groeide door de fysieke en geestelijke mishandeling op tot een bang en onzeker kind. Het gevolg daarvan was dat ik mezelf sociaal totaal niet wist te redden en dat ik op school al snel de pispaal van de klas werd. Daar was ik dus ook niet veilig. Ik snakte naar aandacht en genegenheid. En dit vond ik op 11-jarige leeftijd bij de beste vriend van mijn vader. Achteraf bleek dat deze man geen goede bedoelingen had; hij heeft mij als kind seksueel misbruikt van mijn 11e tot mijn 13e jaar.’

Het misbruik

‘De goede vriend van mijn vader was heel attent en overlaadde mij met complimenten, waar ik heel gevoelig voor was. Ik wilde zo graag aardig, leuk, intelligent en mooi gevonden worden. Ik kreeg van mijn ouders nooit een compliment. Er was totaal geen positieve aandacht voor mij. Bovendien was ik 11 jaar oud, maar al wel ver ontwikkeld: ik was al ongesteld, had al borsten, dus ik zat al in het begin van de puberteit. De tijd dat er zich van alles aan het ontwikkelen is. Zo ook mijn nieuwsgierigheid. Dus toen de man in kwestie aangaf dat hij meer wilde, en daar ook op een slinkse wijze naar toe werkte, voelde dat helemaal niet als verkeerd. Het voelde vooral spannend en ik voelde me gevlijd. Dat ik daar dan wat voor moest doen bij hem, dat vond ik niet erg. Het voelde als een echte relatie voor mij. Maar ik mocht er niet over praten. Met niemand. En als ik dat wel deed, dan zou hij in de gevangenis belanden en dat was dan mijn schuld. Dus ik liet het gaan.’

Gehersenspoeld

‘Ik zag hem in ieder geval twee keer in de week als hij mijn vader kwam halen om naar de schietvereniging te gaan. Hij zorgde ervoor dat ik dan ook nog eens zo’n twee keer per week met hem mee kon. De mooiste smoezen verzon hij; ik ging zogenaamd met hem mee naar de brandweeroefeningen die hij had of naar zijn groentetuin, omdat ik tuinieren ook zo leuk vond. Ik heb wel over deze situatie gesproken, met een vriendinnetje. Zij sprak erover met haar moeder waar ik vervolgens een gesprek mee had. Zij zei mij dat het geen gezonde situatie was en dat ik er echt voor moest zorgen dat ik niet meer zo vaak alleen zou zijn met deze man. Ik was compleet gehersenspoeld. Ik was periodes somber, angstig en had veel last van nachtmerries. Toen ik 43 was, heeft een psychiater mij verteld dat ik waarschijnlijk al jarenlang last had van PTSS.’

‘Op een bepaald punt in mijn leven was ik zo eenzaam dat het leven voor mij niet meer hoefde. Ik was toen 13. Met homeopathische rustgevende tabletten heb ik geprobeerd zelfmoord proberen te plegen. Dat is niet gelukt. Gelukkig maar, want ik heb nu echt een fijn leven. Als ik slechte dagen heb voel ik die pijn nog steeds. Alleen weet ik nu hoe ik hiermee moet omgaan en zal ik nooit meer de behoefte hebben om een einde aan mijn leven te maken. Het leven is veel te mooi en te leuk!’

Allemaal Struisvogels

 allemaal_struisvogels_boek

‘Ik ben een boek gaan schrijven; Allemaal Struisvogels. Niet om mensen aan de schandpaal te nagelen, dat zou ik nooit doen, maar wel om mensen wakker te schudden. Zelf ben ik geen schrijver dus ik ging op zoek naar iemand die mij hierbij kon helpen. Ik heb contact opgenomen met Het Vergeten Kind en zij hebben mij in contact gebracht met Marjanne van Ginkel – Vroom. Zij is journaliste en heeft samen met mij, mijn boek herschreven.’

‘In Nederland zijn er nog steeds heel veel kinderen die niet kunnen opgroeien in een veilige of liefdevolle thuissituatie. Deze kinderen kunnen daar niets aan doen, maar zijn er wel de dupe van. Het tekent hun voor het leven en zullen nooit meer helemaal herstellen van de fysieke of geestelijke mishandeling, van de verwaarlozing en van het misbruik. De impact hiervan is groot, maar echt ingrijpen om de situatie te veranderen, gebeurd niet. En daarom het boek Allemaal Struisvogels. Om mensen wakker te schudden.

Van de opbrengst gaat 10% naar Het Vergeten Kind.’

Wijze raad

‘Iedere situatie is natuurlijk anders, er bestaat niet een recept om hier goed mee om te gaan. Het is mij gelukt met veel therapie en vallen en opstaan een goed leven op te bouwen. Maar dat betekent niet dat het altijd goed gaat. Alle gebeurtenissen hebben een enorme impact op mijn leven gehad, en nog. Het beschadigt je echt. Ik zou anderen graag willen mee geven dat ze zich niet hoeven te schamen. Hoe moeilijk en verdrietig ook, probeer geen slachtoffer te blijven. Gun dat de daders niet! Werk aan jezelf en neem de regie over je eigen leven. Ik heb in mijn leven mijn eigen zekerheden gecreëerd. Dat kan ik iedereen aanraden. Zorg ervoor dat je sterk en onafhankelijk wordt, want dat maakt je uiteindelijk gelukkig.’

Klik hier voor meer power stories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Op haar 17e kwam Marlie Op 't Root onder een vrachtwagen terecht waarbij haar benen zijn verminkt. 'Iedere ochtend reed ik met mijn vriendinnen op mijn brommertje naar school toe. Die dag reed er een vrachtwagen voor mij waarvan ik dacht dat hij linksaf ging slaan. Ik reed hem rechts voorbij, tot hij opeens zijn stuur om gooide en ik de vrachtwagen op mij af zag komen. Ik kon geen kant op en kwam onder de wielen terecht. Mijn beide benen zijn daardoor verminkt geraakt waarvan mijn linkerbeen het ergst. Deze is verminkt van mijn linker lies tot net boven mijn enkel. Ik werd gelijk naar het ziekenhuis gebracht waar ze in eerste instantie zeiden dat ze mijn hele linkerbeen moesten amputeren. Doordat ik bij bewustzijn was zagen de artsen dat ik mijn tenen nog kon bewegen wat verandering bracht in de zaak. Ik moest naar een ander ziekenhuis worden gebracht waar ze me verder konden helpen. Daar heb ik meerdere operaties moeten ondergaan. Tijdens de eerste operaties werden al mijn spieren opnieuw aan elkaar gemaakt door middel van nietjes. Tijdens de operaties erna werden er huidtransplantaties uitgevoerd om mijn benen opnieuw te bedekken. Ik heb momenten gehad waarop ik mijn benen nooit meer wilde zien. Toen ik ze voor het eerst zag schrok ik vreselijk. Ik vond het zo vies en lelijk en wilde deze benen niet als mijn eigen benen. Maar ik kon er niets aan veranderen hoe mijn benen eruit zagen. Het enige wat ik kon doen was ermee leren omgaan. Hoe wist ik niet maar ik wist wel: hier ga ik lopend uit. Als ik nu naar mijn benen kijk vind ik ze een prachtig kunstwerk. Ik kijk elke dag in de spiegel en ben dankbaar dat ze dit voor mij hebben kunnen doen. Ze zijn zeker niet mooi maar deze unieke benen dragen mij wel in het leven. Zo ben ik steeds meer in mijn eigen kracht komen te staan.' #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #verminking

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on