fbpx

Dorine leerde opnieuw lopen: ‘Mijn leven is weer liefdevol’

Dorine Boudewijn (34) kon van de ene op de andere dag niet meer lopen. Pas toen ze het trauma uit haar jeugd durfde aan te pakken, ging haar lichaam weer functioneren.

‘Lichaam en geest zijn één, dat is bij mijn aandoening wel heel duidelijk. Dertien jaar geleden liep ik met mijn vriend in het park toen lopen opeens heel moeilijk ging. Ik maakte er nog een grap over: “Straks worden we nog ingehaald door bejaarden”, maar even later zakte ik letterlijk door mijn benen. Mijn vriend heeft me naar huis moeten dragen. Enorm beangstigend, want ik had geen idee wat er met me aan de hand was. Op zo’n moment denk je het ergste. Een tumor die ergens tegenaan drukt, MS. Maar al snel bleek uit alle onderzoeken dat er lichamelijk niets met me aan de hand was. Volgens de neuroloog had ik een conversiestoornis: een aandoening waarbij lichaamsdelen uitvallen als gevolg van onverwerkte traumatische gebeurtenissen. Ik wist dat dat goed mogelijk was: in mijn jeugd ben ik seksueel misbruikt en dat trauma had ik altijd proberen weg te drukken. Nu was het mijn lichaam dat zei: stop. Ik realiseerde me dat ik, als ik ooit weer zou willen lopen, met mijn verleden aan de slag moest. Ik heb het gedaan. Het was een moeilijk en pijnlijk proces, maar ik dacht: ze hebben me al zoveel afgenomen, niet meer kunnen lopen mogen ze niet van me hebben. Ik wilde niet eindigen in een rolstoel.’

Schuld en schaamte

‘Heel langzaam kreeg ik weer kracht in mijn benen en kon ik weer stukjes lopen. Ik kwam bij een goede psycholoog terecht en door te praten ontstond er weer ruimte om te lopen. Bij een conversiestoornis kunnen allerlei functies uitvallen: je kunt blind worden of helemaal wegvallen, en genezing is veel mensen niet vanzelfsprekend. Ik ben heel blij dat het mij wel is gelukt. Seksueel misbruik gaat gepaard met veel schuld en schaamte. Ermee leren leven is een zwaar helingsproces en het trauma zal altijd bij me blijven, maar ik heb geleerd dat de schuld niet bij mij ligt en dat ik het waard ben om een mooier leven te hebben. Tegen iedereen die het heeft meegemaakt, zou ik willen zeggen: ga het aan. Je moet door veel pijn, maar het leven kan beter worden dan het is. Het is een proces van veel ups en downs geweest. Vijf jaar na mijn verlamming liep ik de Marikenloop. Huilend rende ik tussen de andere vrouwen. Na bijna vijf kilometer kwam de finish in zicht en wist ik dat ik het ging halen. Vijf kilometer in 35 minuten. Niet slecht voor een lamme, dacht ik met een knipoog naar mezelf. Eenmaal over de finish ging ik stuk van alle emoties die ik voelde, de pijn die ik had moeten voelen, de schaamte die ik had gedragen, de wilskracht die ik had getoond, de overwinning. Op dat moment wist ik: ik ben onbeperkt. Een trauma laat zich niet wegstoppen. Het is er, het ligt opgeslagen in je lichaam, het verstikt je, verlamt je. Overleven is iets anders dan leven. En om te leren leven moet je je demonen onder ogen komen. Dat is wat ik heb gedaan en ik zou niet meer terug willen.’

Feestelijk

‘Ik ben nog steeds samen met de vriend die me destijds uit het park naar huis tilde. Een paar jaar geleden zijn we getrouwd. Dat hij me ten huwelijk vroeg, gaf mijn vertrouwen een enorme boost: we wilden pas trouwen als mijn trauma niet meer dagelijks een stempel op onze relatie drukte. Ik ben blij met het leven dat ik nu heb, met een lieve man en een leuk eigen bedrijf. In oktober organiseer ik een feestelijk evenement voor andere vrouwen en mannen die te maken hebben gekregen met seksueel misbruik. “Feestelijk” klinkt misschien gek, maar ik vind dat ik mag vieren wat ik heb bereikt. In het openbaar vertellen over seksueel misbruik vind ik nog steeds doodeng, maar ik doe het omdat ik er misschien iemand mee kan helpen die nog net een steuntje in de rug nodig heeft. Ik wil laten zien dat ook na seksueel misbruik een leuk en liefdevol leven mogelijk is.’

Meer Powerstories lees je hier.

Marlie haar benen zijn verminkt door een brommerongeluk

Op haar 17e kwam Marlie Op ‘t Root onder een vrachtwagen terecht waarbij haar benen zijn verminkt. Ondanks deze ingrijpende gebeurtenis staat ze bijzonder sterk in het leven. ‘Ik heb na mijn ongeluk zo ontzettend veel uit het leven gehaald, ik weet niet of ik dat zonder die ervaring ook zo intens zou hebben gedaan.’ 

Het ongeluk

‘Iedere ochtend reed ik met mijn vriendinnen op mijn brommertje naar school toe. Die dag reed er een vrachtwagen voor mij waarvan ik dacht dat hij linksaf ging slaan. Ik reed hem rechts voorbij, tot hij opeens zijn stuur om gooide en ik de vrachtwagen op mij af zag komen. Ik kon geen kant op en kwam onder de wielen terecht. Mijn beide benen zijn daardoor verminkt geraakt waarvan mijn linker been het ergst. Deze is verminkt van mijn linker lies tot net boven mijn enkel. Achteraf zeiden de artsen dat ik volledig verdoofd was door mijn eigen pijn.’

Opnieuw leren lopen

‘Ik werd gelijk naar het ziekenhuis gebracht waar ze in eerste instantie zeiden dat ze mijn hele linkerbeen moesten amputeren. Doordat ik bij bewustzijn was zagen de artsen dat ik mijn tenen nog kon bewegen wat verandering bracht in de zaak. Ik moest naar een ander ziekenhuis worden gebracht waar ze me verder konden helpen. Daar heb ik meerdere operaties moeten ondergaan. Tijdens de eerste operaties werden al mijn spieren opnieuw aan elkaar gemaakt door middel van nietjes. Daardoor zitten er nu zo rond de 500 nietjes in mijn benen. Tijdens de operaties erna werden er huidtransplantaties uitgevoerd om mijn benen opnieuw te bedekken. Hiervoor werd er huid geschraapt van mijn buik en billen.’

‘Ik heb 7 weken in dit ziekenhuis gelegen om te revalideren van de operaties. Moeizaam ben ik met rolstoel en krukken naar huis gegaan. Eenmaal thuis moest ik elke week nog vier dagen revalideren om weer te leren lopen.’

Ik wilde mijn benen nooit meer zien

‘Natuurlijk was het een verschrikkelijke gebeurtenis. Ik heb momenten gehad waarop ik mijn benen nooit meer wilde zien. Toen ik ze voor het eerst zag schrok ik vreselijk. Ik vond het zo vies en lelijk en wilde deze benen niet als mijn eigen benen. Maar ik kon er niets aan veranderen hoe mijn benen eruit zagen. Het enige wat ik kon doen was ermee leren omgaan. Hoe wist ik niet maar ik wist wel: hier ga ik lopend uit.’

‘Als ik nu naar mijn benen kijk vind ik ze een prachtig kunstwerk. Ik kijk elke dag in de spiegel en ben dankbaar dat ze dit voor mij hebben kunnen doen. Ze zijn zeker niet mooi maar deze unieke benen dragen mij wel in het leven. Zo ben ik steeds meer in mijn eigen kracht komen te staan.’

Terug komen in je eigen kracht

‘Wat er gebeurd in je leven heb je niet in de hand, maar wel hoe je er mee omgaat. Ik ben in mijn dagelijks leven revalidatie coach waarbij ik mensen begeleid met een verlies. Ik probeer ze terug te krijgen in hun eigen kracht. Om de vinger op de zere plek te leggen en samen patronen te gaan ontdekken help ik ze weer zelfverzekerder te worden. Het leven is niet altijd even makkelijk, we moeten er zelf een eigen feestje van maken.’

Neem een kijkje op haar website.

Marlie stond in het boek Marks of Pride and Beauty. Marks of Pride and Beauty is een speciaal fotoproject waarin mensen met grote littekens (vaak brandwonden) zijn gefotografeerd.

Klik hier voor meer power stories.

Heb jij ook een mooie powerstory? Stuur dan een mail met jouw verhaal naar online@wendymultimedia.nl.

Volg voor meer inspirerende verhalen het Instagram account @powerstoriesnl, powered by WENDY.

View this post on Instagram

Mariska van Gennep (53) verloor in 2017 haar man Sjonny aan de ziekte ALS: ‘Toen hij in 2015 de diagnose ALS kreeg, veranderde alles voor ons. Hij was bouwkundig tekenaar en energielabelaar en zijn bedrijven moesten worden stopgezet. Mijn bedrijf kwam ook stil te liggen. Ik werd mantelzorger. Van het afbouwen van zijn bedrijf tot het regelen van zijn begrafenis: ik was er voor hem. Hij vond het moeilijk om over zijn begrafenis te praten, maar de kinderen en ik wilden weten wat hij een fijn afscheid zou vinden. Hij gaf heel duidelijk aan dat hij wilde dat ik zou spreken. Dat heb ik gedaan en uiteindelijk heb ik er mijn beroep van gemaakt. Ik werk nu als uitvaartspreekster. Het ging slechter met Sjonny. Dat was te zien en dat voelde hij. Het was zwaar om te zien hoe de vader van onze kinderen langzamerhand aftakelde. Hoewel het heel zwaar was en ik veel machteloosheid en verdriet gekend heb, ben ik blij dat ik veel voor hem heb kunnen betekenen. Vier maanden nadat Sjonny was overleden, heb ik de Kilimanjaro beklommen voor de stichting ALS op de weg. Ik heb niet het gevoel dat ik met de klim deze moeilijke periode achter me heb gelaten, maar het hoorde bij het hele verhaal. Hij wist dat ik dit ging doen. Sjonny ging in gedachten met mij mee op dit avontuur. Wat ik anderen wil meegeven is dat je moet genieten van elkaar. We hebben mooie herinneringen gemaakt. Dat is heel belangrijk. Ik heb geleerd om liefde te geven. Ik schreef er veelvuldig over in mijn boek 'ALS heb je niet alleen'. Het is echt waar. Aan het begin van zijn ziekteperiode gaf Sjonny aan dat ik na zijn dood een andere man moest zoeken. Ik schoot vol en heb hem uitvoerig bedankt, en zei dat ik daar nog lang niet mee bezig was. Nu, twee jaar na zijn dood, heb ik een vriend. Ik ben Sjon heel dankbaar, dat hij zoveel liefde voor me had, dat hij dit gezegd heeft.' #POWERSTORIES #verhalendelen #inspireren #ALS

A post shared by POWERSTORIES (@powerstoriesnl) on