fbpx

Waarom je naar buiten wilt als de zon schijnt

Een droom nastreven. Marjolein de Rooij en haar gezin deden het. Zij organiseren safari reizen door Tanzania met hun bedrijf Good Safari en leven het grote avontuur. Marjolein blogt voor ons en ze neemt je mee in haar ervaringen in het prachtige Tanzania. In eerdere blogs vertelde zij over de stap naar dit grote avontuur en over een familiedag die zij voor hun personeel in Tanzania hebben georganiseerd. Deze keer schrijft ze over hoe het toch komt dat ze altijd naar buiten MOET als de zon schijnt.

Druilerige dagen, waarop je niets liever doet dan de open haard aan, met een deken op de bank en Netflix bingewatchen. In Tanzania komen die niet voor. Hier schijnt bijna altijd de zon. De deuren staan altijd open, een korte broek is 10 maanden per jaar mijn standaard outfit. En, mijn Calvinistische opvoeding maakt dat ik met mooi weer naar buiten moet. Je kijkt geen tv als de zon schijnt. Je zit niet binnen als het mooi weer is. Huppetee, buiten spelen. 

Primaire levensbehoefte: de zon

Zodra in Nederland de eerste zonnestralen door het grauwe wolkendek piepen, gaat iedereen naar buiten. Rokjesdag met hele witte benen bestaat echt. De terrassen stromen vol en ondanks de nog lage temperatuur weigeren mensen om naar binnen te gaan. Liever een deken om, een dikke winterjas aan, dan nog één minuut langer binnen zijn, De zon is opeens een primaire levensbehoefte waarin we ons wikkelen en waaraan we ons laven. Als een hagedis warmen we ons aan de zon en laten we ons uit de winterslaap wekken. 

Maar de zon is ook dwingend. Je moét naar buiten. Op de fiets, niet meer met de auto. Een extra rondje met de hond want het is zulk lekker weer. En, wie weet,  misschien regent het morgen wel weer. Snel de stoelen in de tuin zetten en van de avondzon genieten. Nog een paar laatste stralen op je gezicht laten vallen. Goed voor je vitamine D. 

Ik vind het moeilijk om die diepgewortelde drang om de zon op te zoeken te laten varen. Mijn gezicht begint al tropische vlekken te vertonen, ondanks mijn dagelijkse factor 50.  De afdrukken van de slippers die ik ieder dag draag, zijn op mijn voeten te zien. De hitte is af en toe bijna ondraaglijk en zelfs een meest schaduwrijke plek is nog te warm. En toch kan ik het niet. Ik kan niet binnen zitten terwijl de zon schijnt. 

Tropische regenbui Tanzania

Tropische regenbui

En daarom was ik ook zo ongelooflijk blij toen gisteren (eindelijk!) een echte hele harde tropische regenbui uit de lucht kwam vallen. Druppels zo groot als tuinbonen vielen naar beneden en binnen de kortste keren stond ons terras blank. De honden, normaal aan de wandel op ons terrein zochten snel beschutting onder de veranda. De potten met planten stroomden langzaam over. Op sommige plekken ontstonden waterstromen en kon het water niet snel genoeg weg. Met handdoeken moest ik voorkomen dat het water het huis binnenstroomden.  Toen alles waterdicht was gemaakt en het er niet naar uitzag dat de regen snel zou stoppen riep ik de kinderen. Ik maakte warme chocolade melk en met z’n allen keken we Back to the Future deel 3. De deken lieten we achterwege, de tropische hitte was nog lang niet uit de lucht. 

Het voelde als spijbelen, en oh wat was dat fijn! 

Marjolein de Rooij_Tanzania

Marjolein de Rooij

Marjolein leeft samen met haar gezin het gedroomde avontuur in Tanzania

Een droom nastreven. Marjolein de Rooij en haar gezin deden het. Ze runnen vanuit hun hotel Arusha Villa reisbureau Good Safari en leven het grote avontuur. Marjolein gaat vanaf nu voor ons bloggen. Ze neemt je mee in haar ervaringen in het prachtige Tanzania.

De stap naar het grote avontuur

Mijn wens om in Afrika te wonen ging in 2015 eindelijk in vervulling. Met onze kinderen, toen 10, 12 en 14, verhuisden we naar Arusha. De safari hoofdstad van Tanzania. Hier runnen we ons hotel, Arusha Villa, en organiseer ik safari reizen door Tanzania met mijn bedrijf Good Safari. Daarnaast ben ik betrokken bij allerlei initiatieven om dit land een beetje beter te maken. Bomen planten, stroperij tegen gaan, microfinanciering voor vrouwen.

Met je pubers vertrekken naar Afrika

Na een start die symbool staat voor Afrikaanse uitdagingen zijn we nu, na bijna vier jaar, echt geland. We hebben ons eigen huis gebouwd, ons eigen hotel en de kinderen hebben het naar hun zin. Dat is natuurlijk niet vanzelfsprekend, als (bijna) pubers meeneemt naar de andere kant van de wereld. De international school waarop zij zitten is voor 95% zwart. Altijd makkelijk op een sportdag. Die blonde koppies van mij pik je er zo uit op het voetbalveld. Maar voor de kinderen zelf is het erg wennen geweest. Iedere dag school van 8.00 tot 15.30. Nee, lesuitval kennen ze hier niet. Hun schooluniform dragen ze tegenwoordig met trots en plezier, zelfs die stropdas. En van hun Afrikaanse vrienden leren ze de wereld ook op een andere manier te zien. Op deze site zal ik schrijven over ons leven in Tanzania. Corruptie, slecht internet, lege schappen in de supermarkt. Niet alles is hier koek en ei. En iedereen is altijd te laat. Maar ik zal ook schrijven over de schoonheid van de natuur, het heerlijke weer en de ontzettend aardige mensen. Het Tanzania waar we van zijn gaan houden. Wij gaan hier voorlopig nog niet weg!

Benieuwd naar hoe een familiedag er in Tanzania aan toegaat? Lees dan hier Marjoleins blog!

Marjolein organiseert een familiedag voor haar personeel in Tanzania

Marjolein is met haar gezin naar Tanzania vertrokken en leeft haar droom. Ze runnen samen hun hotel, Arusha Villa, en ze organiseer safari reizen door Tanzania met haar bedrijf Good Safari. Ze schrijft nu ook blogs voor wendyonline. In haar vorige blog vertelde ze over haar eerste stap richting het avontuur en vandaag vertelt ze over de familiedag die ze heeft georganiseerd voor haar personeel.

Dankbaarheid

Ieder jaar organiseren wij een familiedag voor ons personeel en hun familie. Eten, drinken en vermaak. Ik maak een foto van de familie, die we vervolgens uitprinten. Iedereen krijgt zijn jaarlijkse bonus. Onze oprechte dank voor het harde werk van ons personeel, zonder wie wij nooit zulke fantastische reviews op Tripadvisor zouden hebben gekregen. Zo simpel is het.

Underdressed

De eerste kinderen stonden al voor de poort te wachten in hun prachtige zondagse jurken. Een bezoek aan de baas van je moeder of vader betekent dat je je opdoft. De meisjes hadden hun polyester jurken uit de kast gehaald, inclusief roze tulle en plastic schoenen met hakken. De jongens droegen overhemden, schone polo shirts en nette broeken. Hun ouders, trots om ons hotel aan hun kinderen en partner te laten zien, hadden eveneens hun zondagse pak aangetrokken. Ik voelde me in mijn korte broek en simpele T-shirt underdressed en had spijt dat ik niet iets mooiers had aangetrokken.

De jeugd…

Niet al onze persoonsleden hebben een gezin. We hebben een aantal jonge mannen in dienst die hun vrienden hadden meegenomen. De meeste medewerkers komen uit het dorp en iedereen kent iedereen hier. De groep vrijgezelle mannen had elkaar daarom al snel gevonden en bezetten met elkaar de zonnebedden bij het zwembad. Met wollen mutsen op, ondanks de hitte, hun Nokia telefoon in de hand en een stoere blik. De jeugd gedraagt zich ook overal hetzelfde.

Delicatesse

We serveerden chipsi mayai na kuku. Patat in een omelet met kip. Met ketchup. De Tanzaniaanse delicatesse en voor veel van ons personeel te duur om regelmatig te eten. Voor iedereen een flesje frisdrank, ook iets wat ze niet vaak krijgen. De cola en Fanta moet wel lauw geserveerd worden. Omdat weinig mensen een koelkast hebben, zijn ze niet gewend aan koude dranken. Lauw, dat is hoe ze hun cola graag drinken. Tanzaniaanse kinderen zijn zeer gedisciplineerd en de kinderen van ons personeel waren echte Tanzanianen. Heel stilletjes zaten ze aan tafel te wachten tot het eten kwam. En toen dat heerlijke maal eindelijk binnen hand bereik was moest er eerst nog gebeden worden.

Onze ober had de tafel gedekt alsof er toeristen zouden komen eten, en nu moesten de kinderen ook nog hun bestek gebruiken. Dat ligt thuis niet naast hun bord. En daarbij, wie eet er nou een kippenpoot met mes en vork? Snel haalden we het bestek weg en konden de kinderen gewoon lekker eten. De kok wilden de kinderen maar al te graag verwennen en de hoeveelheid eten op de borden liet dat duidelijk zien. Al die kleine kindermaagjes hadden moeite met al het eten, maar weggooien is zonde. Het duurde bijna 1,5 uur voordat ook het laatste kind zijn bordje (bijna) leeg had. De jongeren namen snel de vrijgekomen plekken in.

De lach van een kind

En toen, toen kwamen de acrobaten. Een Tanzaniaanse groep mannen die meestal voor toeristen optreedt in de grote hotels. Ze waren blij verrast dat hun publiek nu eens uit landgenoten bestond. Hun act bestaat uit vuurspuwen, jongleren met ballen, flessen en hoeden, en natuurlijk acrobatiek. Voor ons personeel en hun familie was dit een uniek fenomeen. Dit hadden ze nog nooit gezien. We hoorden veel oh en ah’s. We zagen veel glimlachen. We zagen het publiek enthousiast klappen nadat een bijzondere act gelukt was. En de lach van een kind blijft aanstekelijk.

Acrobaten

Dus dat was onze familiedag: genieten van genietende mensen.