Susan Smit neemt je mee in de liefde, de lust en de romantiek. Een deel uit haar verhaal, ‘eerste verrukking’, uit WENDY #13.
Zijn haar was korter en krulde meer dan ze van hem gewend was. Misschien smeerde hij er nu wel wax of gel in, iets wat hij vroeger vertikte. Geen van zijn kleren had ze eerder gezien. Wonderlijk is dat, hoe een uiterlijke metamorfose kan voelen als een persoonlijke belediging. Het is een klap in je gezicht, een tastbaar bewijs dat zijn leven door is gegaan, misschien wel is verbeterd, zonder jou.
Ze zag weer voor zich hoe ze op een avond uit eten gingen. Terwijl de maaltijd werd opgediend, staarde hij haar aan. Hij leek niets anders te zien dan haar. Hij was verliefd op haar geworden, dat wist ze zeker. Vaak genoeg zijn er talloze vriendinnen en theorieën voor nodig om het gedrag van een man te analyseren, maar op avonden als die valt elke twijfel weg. De man tegenover haar was voor haar gevallen.
Pas op dat moment begon zij ook te vallen. Er was geen liefdesverklaring voor nodig om haar vermoeden te bevestigen. Zijn gevoelens voor haar vielen te lezen in zijn onvermoeibare aandacht als ze iets vertelde, zijn oplettende blik als ze zich omkleedde. Hij kon uitweiden over de glooiing van haar heupen, de rondte van haar billen, de kuiltjes erboven. Hij leek geen ander doel te hebben dan haar gade te slaan, te doorgronden en te bewieroken.
Alles wat ze deed in zijn bijzijn leek er meer toe te doen. Alles wat ze zei, kreeg extra gewicht. Er stond een volgspot op haar gericht die haar in een warm, helder licht hulde. De grond onder haar voeten was een toneel geworden.
