fbpx

Zonder jou. Klaske moest bevallen van de overleden tweeling in haar buik: ‘Het waren twee prachtige kleine jongetjes’

In de serie Zonder jou vertellen mensen over het verlies van een dierbare. Hoe voelt diepe rouw? Wat geeft hen troost? Klaske Metzlar-Hogerhuis raakte zwanger van een tweeling, maar omdat zij het tweeling transfusie syndroom bleken te hebben moest ze na een zwangerschap van veertien weken bevallen van de jongetjes. Het zorgde voor een diep rouwproces.

‘Vlak na de geboorte hebben we foto’s gemaakt van Marien en Julan. Ze waren zo klein dat ze in mijn handpalm pasten. Ik heb ze vastgehouden, geaaid. Mijn man kon dat niet. Ik vond het prachtige jongetjes, met alles erop en eraan: handjes, voetjes, teentjes. Echte minimensjes. Slap omdat ze niet meer leefden, maar al echte kindjes. Marien was donker van kleur door het transfusie syndroom en Jolan juist heel licht. Eerst werden ze in het water gedaan omdat ze dan langer goed bleven, later hebben we ze dicht tegen elkaar aan in een mooi rieten mandje gelegd. Alles hebben we vastgelegd en de foto’s koester ik. Ik kijk er graag naar, maar ik durf ze niet in de woonkamer te hangen, bang dat mensen daar toch raar op reageren. Ik begrijp natuurlijk wel dat het confronterend is voor anderen om naar zulke kleine kindjes te kijken. Maar voor mij zijn het echt mijn jongens, zo praat ik ook over ze. Hoe klein ze nog waren, hun hartjes hebben geklopt. Een gynaecoloog noemde hun overlijden een keer een verlate miskraam, die term deed me zo’n pijn. Tegenwoordig zeg ik dat ik met veertien weken een tweeling heb verloren en dat ik van ze ben bevallen en dat ze zijn gecremeerd. Dan begrijpen mensen het misschien beter.’

foto verkleind 3 Zonder jou. Klaske moest bevallen van de overleden tweeling in haar buik: ‘Het waren twee prachtige kleine jongetjes’

Hartje

‘Toen onze oudste zoon Eller drie jaar was besloten we voor een tweede kindje te gaan. Aanvankelijk schrok ik toen we hoorden dat ik zwanger was van een tweeling – ik heb een vriendin met twee tweelingen en dat leek me altijd heel zwaar – maar al snel was het goed en gingen we er helemaal voor. Omdat je met een tweeling veel echo’s krijgt en mijn man Durk een verantwoordelijke functie had, was ik die dag alleen met mijn moeder naar het ziekenhuis gegaan. Met de telefoon in de aanslag wachtte ik tot de echoscopist zou beginnen; ik wilde het met een filmpje vastleggen voor Durk. Bij eerdere echo’s was ons al verteld dat een zwangerschap van een eeneiige tweeling niet zonder risico was; het tweeling transfusie syndroom komt voor bij 15 procent van deze tweelingen. Maar op zo’n moment denk je: nee hoor, dat zijn wij niet. Ik verwachtte gewoon een vrolijke echo, maar al snel zag ik de echoscopist steeds beter kijken. “Eén hartje klopt niet meer”, hoorde ik haar zeggen. Ik wist direct dat het andere jongetje ook niet meer in leven was doordat ze de navelstreng deelden. Het was een complete schok. Ik weet nog dat ik dacht: dit kan niet, want Durk is er niet. Uiteindelijk heb ik de echo wel gefilmd omdat ik het toch voor hem wilde vastleggen.’

Afscheid

‘De vragen die je vervolgens krijgt. Wanneer wilt u bevallen? Wilt u medicatie of niet? De kinderen mee naar huis nemen of achterlaten in het ziekenhuis? Cremeren of begraven? Begraven in onze eigen tuin mocht ook. Ik vond het zo confronterend. Wilden we dat, de kinderen begraven in onze eigen tuin? We wonen in een oude pastoriewoning en moesten de tuin nog doen; wat als we ze per ongeluk zouden opgraven of wat als we ooit zouden verhuizen? Zouden we de crematie vergoed krijgen? Dan ga je bellen met de verzekering en hoor je dat er pas wordt uitgekeerd als het kind twintig weken of ouder is; jonger telt blijkbaar niet. Ik kreeg de keuze of ik de kinderen nog een tijdje bij me wilde dragen of snel wilde bevallen, daar was ik wel snel uit; ik wilde niet iets in mijn buik wat dood was. Maar dan vraag je je ook af of het niet gek is dat je de kinderen zo snel mogelijk kwijt wilt. Een enorme rollercoaster van emoties en gedachtes.’

Stilte

‘Ik moet zeggen dat we in het ziekenhuis heel goed begeleid zijn. We kregen een aparte kamer en konden zelf aangeven hoe we het wilden. Om negen uur ’s morgens kreeg ik middelen toegediend om de bevalling op te wekken en om vier uur zijn de kinderen geboren. Het bizarre is dat je gewoon een hele bevalling doormaakt; het enige verschil is dat ze er makkelijker uitkwamen omdat ze nog zo klein waren. Ik wilde proberen om de bevalling zonder medicatie te doen, maar uiteindelijk heb ik wel morfine gekregen. Het moment dat ze uit mijn lichaam kwamen zal ik nooit vergeten. Ergens hoop je toch dat ze gaan huilen, dat de artsen zich vergist hebben. Maar het bleef oorverdovend stil. We zijn tot de volgende ochtend met de jongens in het ziekenhuis gebleven. Het troostte me dat ze samen waren gegaan en dat ik ze nog een mooi afscheid kon geven. De verpleegsters hebben hun armpjes over elkaar gelegd in het mandje op het witte gehaakte kleedje dat mijn schoonmoeder had gemaakt; dat durfde ik zelf niet. We hebben ze achter gelaten in het ziekenhuis. Er is een regeling vanuit het ziekenhuis met het crematorium dat de kinderen daar gebracht worden en dan kun je later de as zelf ophalen. Het afscheid was niet te beschrijven moeilijk. Je wilt ze liefst nooit laten gaan. Door de verkleuring van de jongens was dit de beste keuze. Het was goed zo. Maar ik wilde van de verpleegsters precies weten wat er met de jongens zou gebeuren.’

foto verkleind 2 Zonder jou. Klaske moest bevallen van de overleden tweeling in haar buik: ‘Het waren twee prachtige kleine jongetjes’

Zwanger

‘Rouw is een eenzaam proces en zeker als het over twee zulke kleine kindjes gaat. Het hele dorp – ik woon in een klein dorpje in Friesland- wist al dat we een tweeling kregen en dan moet je opeens in de supermarkt vertellen dat ze zijn overleden. Ik was een lopende traanmachine, kon nog moeilijk functioneren en de zorg voor ons oudste zoontje Eller viel me bijvoorbeeld zwaar. Mijn man ging er anders mee om. Hij huilde bijvoorbeeld niet op het moment dat ik hem vertelde dat de echo niet goed was en de hartjes niet meer klopten. Ik begreep dat niet, maar later vertelde hij dat hij tijdens een lange wandeling hard moest huilen. Toen we thuiskwamen uit het ziekenhuis is hij drie weken thuis geweest, en die tijd besteedde hij vooral aan klussen aan het huis. Je hebt allebei je eigen rouwproces en het is belangrijk om elkaar daar de ruimte in te geven. Aanvankelijk voelde ik zo’n groot verdriet en dacht ik: wanneer gaat dit over, wanneer ben ik bij het eindstation? Ik had nog een grote kinderwens, maar dacht dat ik dit verdriet eerst moest verwerken. Maar mijn verloskundige zei: je had en hebt een kinderwens, dat zal blijven. Ik besloot het los te laten en een maand later was ik opnieuw zwanger. Mensen zeiden: “Wat fijn dat je weer zwanger bent.” Maar hoe blij ik ook met mijn zoon Ward ben, die gezond ter wereld kwam, hij is geen vervanging voor Marien en Julan. Ik heb vier kinderen, zo voel ik het.’

foto verkleind 4 Zonder jou. Klaske moest bevallen van de overleden tweeling in haar buik: ‘Het waren twee prachtige kleine jongetjes’

Muziek

‘In de woonkamer hebben we een mooi plekje voor de jongens gemaakt. Aan de muur hangen twee schilderijen van de jongens die we van vrienden hebben gekregen, met hun geboortedata erop, er is een stukje sterrenhemel en van andere vrienden hebben we een mooie stolp gekregen met twee poppetjes, een knuffeltje en droogbloemetjes erin, daar ben ik intens blij mee. De foto’s van de jongens hangen boven in de slaapkamer en ook de urn staat daar; dat vinden we een passendere plek omdat we bezoek er niet mee willen confronteren. Als ik verdrietig ben, helpt muziek me. Zo stil in mij van Blof, Almost van Rebekah Garvin, Toch hoor jij er altijd bij van Paul de Leeuw, Vreemde leegte van Jan Dulles die zelf een kind verloor. Het verdriet is iets zachter geworden, maar het is nog steeds groot. Met Sinterklaas bijvoorbeeld, dan denk ik: hoe zou het zijn geweest als de jongens erbij waren? Maar ik kan ook zeggen dat deze gebeurtenis me een rijker mens heeft gemaakt. Ik laat makkelijker dingen los. Met mijn kinderen bijvoorbeeld, ik probeer minder de controle te houden, terwijl ik daar vroeger erg aan hing. Nu denk ik: eet die chocola maar lekker op ’s morgens als ze een letter in hun schoen hebben gekregen. Mijn man en ik hebben allebei een nieuwe baan inmiddels. Dat is goed, onze oude werkplekken associeerden we teveel met de periode dat we de jongens verloren. Ik deel mijn verhaal soms ook op social media omdat ik wil laten zien dat het ook weer goed met je kan gaan, ondanks het verdriet. Ik neem het ook mee in mijn werk. Ik werk in de hulpverlening en kan mijn eigen rugzakje ook inzetten om anderen beter te begeleiden. Zo probeer ik de positieve kanten te zien. Dat de jongens samen waren, dat ik op een mooie manier afscheid van ze heb kunnen nemen. Ik heb alles nog voor ze gedaan wat ik kon.’

Ook een Zonder jou-verhaal delen? Stuur een mail naar rosakoelemeijer@wendymultimedia.nl

Lees ook deze Zonder jou verhalen:

En lees hier alle Zonder jou verhalen

Neem een abonnement op de Wendy-specials

4 x WENDY-special

 + Cadeaupakket van Salt of the Earth t.w.v. €29,45

Nu voor €17,50

Bij een jaarabonnement op de WENDY-specials (vier nummers per jaar) ontvang je nu een heerlijk cadeaupakket van Salt of the Earth gratis. Salt of the Earth maakt milieuvriendelijke en natuurlijke huidverzorgingsproducten en is dé nummer 1 op het gebied van natuurlijke deodorant. 100% natuurlijk en samengesteld op basis van minerale zouten, magnesium en Aloë Vera. Het pakket bestaat uit een roaming hand was, natural roll-on deodorant, natural spray deodorant en een natural deodorant stick.

Website pomotie x samenwerking Wadse en Mathilde leven een zelfvoorzienend bestaan in het midden van Frankrijk: 'We drinken water uit onze eigen bron'



WENDY Herfst Special

Leven in liefde


Met o.a. interviews met Najib Amhali, Elle van Rijn en Mirella van Markus en hun partners over de liefde!



 
 

LAAT JE INSPIREREN DOOR ONZE WEKELIJKSE NIEUWSBRIEF