Zonder jou. Ellen verloor haar tweelingzus Ietje die werd geschept door een bus: ‘Ik ben de helft van mezelf kwijt’

In de serie Zonder jou vertellen mensen over het verlies van een geliefde of familielid. Hoe voelt diepe rouw? Wat geeft hen troost? Dit keer vertelt Ellen Draaijer over het verlies van haar tweelingzus Ietje, die op 8 januari 2020 verongelukte toen ze met haar zoontje voorin de bakfiets werd geschept door een bus.

‘Soms blader ik door het fotoboek van mijn jeugd. Dan zie ik foto’s van een gelukkig gezin. Van Ietje en ik met mijn ouders op kampeervakantie, van Ietje en ik op het strand, bij Sint-Maarten, bij Sinterklaas. Ik ietsje kleiner dan Ietje – vaak dacht men dat ik haar jongere zusje was; uiterlijk leken we ook niet op elkaar. Vaak droegen we wel dezelfde kleren. Elk kind gaat op zoek naar liefde en andere kinderen, maar wij hadden elkaar, waren altijd samen. Het fotoboek begint met een echofoto van toen we nog in mijn moeders buik zaten. Als tweeling ben je dan al zo verbonden; we waren al samen toen we nog niet eens geboren waren. Ietje was niet alleen mijn tweelingzus, maar ook mijn tweelingziel. Toen ze dood ging voelde ik haar aanwezigheid opeens niet meer. Er kwamen zelfs herinneringen van heel vroeger naar boven, van het moment dat Ietje al was geboren en ik nog in de buik zat. Hoe alleen in me toen voelde. Zo voel ik me sinds Ietje er niet meer is ook. Alsof ik doormidden ben gezaagd, de helft van mezelf kwijt ben.’

Eigen taal

‘Ietje en ik appten elkaar elke dag wel een paar keer. Of we facetimeden of belden; elke scheet deelden we met elkaar. We hadden ook onze eigen taal. Als we iets verdrietig vonden zeiden we dat we dat enorm citroentje vonden. ‘Dat is wel enorm citroentje El’, zei Ietje dan. Ook op die achtste januari hadden we al een paar keer contact gehad. Mijn zwager werd de week erna veertig en we waren druk bezig met onze outfits. Ik had die dag een jurkje gekocht: een klassiek jurkje met kant. Ik appte Ietje om half vijf nog een foto van het resultaat. Ietje had die dag al een paar keer geklaagd over haar misselijkheid; ze was 11 weken zwanger. Ik reed in de auto terug naar huis van het winkelen toen ik op de radio hoorde dat er in Naarden-Bussum een ongeluk was gebeurd. Een moeder en een jongetje waren met een bakfiets geschept door een bus. Ik weet nog dat ik in mijn hoofd een sommetje maakte. El, Naarden-Bussum, bakfiets, moeder, jongetje. Ik probeerde haar te bellen, kreeg geen gehoor, en belde nog twee keer, maar kreeg haar niet te pakken. Ik heb toen al gevoeld dat het Ietje was, was meteen in een soort paniek. Eenmaal thuis werd ik gebeld door mijn zwager. Toen hoorde ik dat het inderdaad om Ietje ging.’ Het jurkje dat ik die dag kocht heb ik uiteindelijk tijdens haar uitvaart gedragen.

‘Ik ben naar het ziekenhuis gecrost. Riep nog: “Ik ben haar tweelingzus, misschien hebben ze mijn organen wel nodig. Ik kon  pas weer de verbinding maken toen ik besefte wat er echt gebeurd was. Toen ik, op het moment dat ik met haar alleen was, met mijn eigen ogen zag dat ze echt dood was. Ik voelde haar boosheid. Hoe boos ze was dat ze dood was. Ik vertelde haar hoe veilig de bak van de fiets was geweest. Dat haar kind ongedeerd was. Ik vertelde haar dat we voor hem zouden zorgen, haar liefde zouden laten stromen. “Het gaat goed met hem”, zei ik. “Hij heeft niks. Maar jij lieverd. Kijk jou nou.. hoe gehavend je was, het kleine lieverdje in je buik. Lieverdje toch ik vind het zo erg voor jou.” Ik voelde Ietjes boosheid over haar eigen dood. Het deed zo’n pijn. Het zijn gevoelens die ik niet kan uitzetten. Na het ongeluk lag ik elke nacht zelf onder die bus, elke nacht droomde ik erover.’

Uitvaart

‘We zijn met mijn neefje naar het huis van Ietje en mijn zwager gegaan. Hij moet slapen, denk je op zo’n moment nog. Ietje en haar man zaten middenin een verbouwing. Het was bizar om dat huis binnen te komen. Al die spullen die daar stonden. Alsof de tijd was blijven stil staan en er ondertussen een afschuwelijke nachtmerrie had plaatsgevonden.In een roes hebben we een prachtige uitvaart geregeld; ik denk nog steeds met mooie gevoelens terug aan die dag. Zoveel mensen waren er, zoveel mensen die deel uitmaakten van ons gezamenlijke leven en met wie we samen zijn opgegroeid. We droegen Ietje in een mand, zij droeg haar ongeboren kind. Er speelde een strijkkwartet en we hadden José Donatz, een afscheidsfotografe, gevraagd om foto’s te maken. Dat heb ik als heel waardevol ervaren. Nog dezelfde dag stuurde ze een aantal foto’s, zodat ik die kon sturen naar mensen die niet aanwezig waren geweest op de uitvaart omdat ze bijvoorbeeld in het buitenland woonden. Van de foto’s heeft ze een mooi boek gemaakt, dat ik met veel liefde koester.’

Wees

‘Sinds de dood van Ietje voel ik me onzichtbaar, soms voel ik me zelfs wees. Ik ben niet alleen Ietje kwijt, ook in onze familie is er veel mis gegaan. Mijn ouders heb ik al negen maanden niet gezien. De dood kan je dichter bij elkaar brengen, maar het kan je ook van elkaar verwijderen omdat het verdriet te groot is, te pijnlijk. Als je me vroeger had gezegd dat ons gezin ooit uiteen kon vallen, had ik dat idee weggewuifd: we waren altijd een hecht gezin, maar sinds de dood van Ietje is alles anders. We kunnen elkaar niet meer vinden en ik heb niet het gevoel dat er erkenning is voor mijn grote verdriet. Er is zo weinig begrip en erkenning voor tweelingenverdriet. Ietje en ik waren een en nu ben ik nog maar half. Ik vind het heel moeilijk dat daar zo weinig erkenning voor is, het maakt dat ik me nog meer alleen voel.’

Afscheidsfotografie

De foto’s bij dit artikel zijn gemaakt door José Donatz, die de uitvaart van Ietje vastlegde. Jose heeft zich gespecialiseerd in afscheidsfotografie. ‘Beeld kan heel belangrijk zijn bij de rouwverwerking’, zegt zij. ‘Als je beeld ziet komen er ook vaak herinneringen boven, waar je dan over kunt praten, je kunt lachen, maar ook huilen, want verdriet mag er zijn. Het kan fijn zijn om achteraf troost te kunnen putten uit die mooie fotoreportage. Ik ervaar dit werk als heel bijzonder. Dat mensen mij toelaten op het kwetsbaarste moment in hun leven.’ Kijk op haar site voor meer informatie.

Lees ook deze verhalen uit de serie Zonder jou:

 

En lees hier alle verhalen.

Neem een abonnement op de WENDY-specials

En ontvang vier nummers voor € 17,50 

De Wendy-specials verschijnen vier keer per jaar, in elk seizoen 1. Wil jij ook geen nummer meer missen? Neem dan nu een jaarabonnement en ontvang 4 x de Wendy-special voor € 17,50. Losse nummers kosten € 5,99. Klik hier om een abonnement af te sluiten.

vitamine b12