Doe mee met Hannelore: ‘Het is moeilijk al dat lekkers te ontwijken rond de feestdagen’

Met de feestdagen in aantocht wordt het voor Hannelore steeds lastiger om al dat lekkers te laten staan. Wij geven haar geen ongelijk! Maar nu ze zo goed bezig is met sporten en gezond eten is het wel wat lastig te combineren. Daarom komt ze met een plan, een dag los gaan! ‘Dus ik eet een dag zoveel pepernoten als ik wil, in ieder geval meer dan een handje, klap meteen die chocoladeletter er achteraan en dan bestel ik misschien ook nog wat sushi of pizza. Oh, ik maak in mijn hoofd al lijstjes met wat ik die ene dag allemaal ga eten.’

‘Ik moet een strategie hebben’

Pepernoten, marsepein, speculaas, chocoladepepernoten, chocoladeletters, chocoladesinterklaasjes, chocolademunten… Hellppp! Alles is zoooo lekker en ik ben hier zooooo dol op. Oké, er ligt al van alles sinds de zomer in de supermarkt, maar op het moment dat die man met de baard uit Spanje echt in het land is, wordt het steeds moeilijker om al dat lekkers te ontwijken.

Natuurlijk kun je best een keer een handje pepernoten eten of een week lang snoepen van die ene chocoladeletter. Maar ik niet. Die paar pepernoten smaken altijd naar meer en ik kan op een dag wel drie chocoladeletters op zonder misselijk te worden. Geloof me, dat heb ik in het verleden ook echt wel eens gedaan. Eigenlijk lijkt dit op het gedrag van een ex-verslaafde: datgene waar je verslaafd aan bent helemaal afzweren. Geen druppel drank of geen sigaretje meer. Maar ja, met eten kun je niet stoppen. Je mag alleen niet meer eten wat je echt lekker vindt en waar je lijf, je hoofd of zelfs je ziel naar snakt. Je ziel, ja. Of doe ik nu te dramatisch? Nou ja, je snapt dat ‘alleen een handje pepernoten’ voor iemand als ik een onmogelijke opgave is…

We hebben het trouwens wel allemaal gewoon in huis, voor de kinderen. Die leren dat het heel normaal is om gewoon een beetje te snoepen. Elke middag rond half vijf mogen ze iets uitzoeken uit de ‘snoepla’, waar ze altijd zelf bij kunnen. Dan nemen ze een paar snoepjes, een handje of een bakje. Je kunt je voorstellen dat ik trots ben dat het mijn kinderen wel lukt om met mate te snoepen. Eerlijk is eerlijk; dat komt vooral door hun verstandige en consequente papa. Voor hem is snoepen niet zo belangrijk, geen ‘big deal’, en dat geldt inmiddels ook voor onze kinderen. Ze krijgen geen snoep als troost of als ze zich vervelen en het wordt ook niet geschrapt als ze zich misdragen hebben. Ik weet immers als geen ander dat je geen emoties moet koppelen aan snoepen, want dat blijft misschien de rest van je leven een ding.

Inmiddels heb ik die emoties redelijk los kunnen koppelen van eten. Dankzij hypnotherapie, daar schreef ik al eerder over, maar het blijft lastig rond de feestdagen. Erg lastig. ‘Je moet een strategie hebben’, zei mijn coach Kelby afgelopen week. Maak een plan en hou je daar aan.

Komt ie. Mijn plan is: Een dag los gaan. Dus ik eet een dag zoveel pepernoten als ik wil, in ieder geval meer dan een handje, klap meteen die chocoladeletter er achteraan en dan bestel ik misschien ook nog wat sushi of pizza. Oh, ik maak in mijn hoofd al lijstjes met wat ik die ene dag allemaal ga eten. Waarschijnlijk wordt dat alsnog van alles een beetje hoor, omdat ik inmiddels minder kan eten, maar sjongejonge, wat kijk ik ernaar uit. Het zorgt er in ieder geval dat ik nu niet begin te smokkelen en dat ik niet zo chagrijnig wordt als anderen wel snoepen.

Hierbij beloof ik plechtig dat ik de dagen ervoor en erna extra ga sporten en zodra die ene dag voorbij is, ga ik weer terug in het gareel. Dan is het snoepen voorbij en ga ik daar niet over lopen miepen. Zeker tot de Kerst.